ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਤੇ ਵਾਰ, ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਕਲਾਵਾਂ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਵੇ। ਗਲ ਤੇ ਗਲ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਵਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। "ਪੂਰੀ ਘੜਾ" ਪਕੜ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕਸ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਹੋਵੇ। ਦੋਨੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ। ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ, ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਤੇ ਘਸੀਟਦੇ। ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਦੱਬ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ। ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਿਪ ਤੇ ਪਾਸੀ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਗਲ ਤੋਂ ਪੇਟ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ। ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਠ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਕੜ ਵਰਤ ਕੇ, "ਪੂਰੀ ਘੜਾ" ਪਕੜ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਘਾਸ ਪਕੜ", "ਪੂਰੀ ਮਿਲਾਪ", "ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਪਕੜ" ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਹੋਰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੋਨੋ ਨੇ ਵਰਤੀਆਂ। ਇਸ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ क्षत्रिय—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ੂਦਰ, ਬਬਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪੁਰਸ਼, ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਆਏ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਵਾਰ, ਪਕੜ ਤੇ ਵਾਰ-ਪਕੜ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਐਸਾ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਦੋਨੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਗਰਣੀ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਟੱਕਰ ਮਾਰਦੇ ਬਕਰੇ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ, noble ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੋਚਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠੀ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਖਿੱਚਣ, ਘਸੀਟਣ, ਵਿਰੋਧੀ ਖਿੱਚ, ਤੇ ਮੋੜ-ਤੋੜ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਂਗ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਭੀਮ ਨੇ ਵੀ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਨੋ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੱਕਰ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ, ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਤੇਰ੍ਹੇ ਦਿਨ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਸੀ; ਪਰ ਚੌਦ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਰਾਤ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਦੇਖ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵਿਰੋਧੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੜ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਜੇਤ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ! ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਉੱਚਤ ਭਾਗ, ਹਿੰਮਤ, ਤੇ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ, ਉਹ ਹੁਣ ਜਰਾਸੰਧ 'ਤੇ ਵਰਤ।" "ਇਹ ਜਰਾਸੰਧ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਵਨ ਚੱਲੀ। ਗੋਮੰਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਛੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ; ਮਗਧ ਵਿੱਚ, ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਬਚ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ; ਪਵਨ-ਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਇਸ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਨ-ਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਪਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਗਰਜੀ, ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਉਠੀ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਮਗਧ ਵਾਸੀ ਕਾਂਪ ਗਏ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਪੈ ਜਣੇ।