ਜਦੋ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾ ਸਕਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤੇਰੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਭਾਰੀ ਭੁੱਲ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਅਮਰ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ? ਜੰਗ ਨੂੰ ਯੱਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਸੁਰਗ ਹੀ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹੀ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੌ-ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਐਸਾ ਟਕਰਾਅ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਗਧਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟ ਨਾ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ, ਰਾਜਨ; ਸ਼ੂਰਤਾ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ, ਜਾਂ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਰਪਤਿ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਮਗਧ; ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਣ ਕਰ; ਨਾ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਯਮਲੋਕ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ। ਇਥੇ ਹੀ, ਡੰਭੋਧਭਵ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ, ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਯੋਧੇ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ-ਪੋਤ੍ਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ; ਖੜਾ ਹੋ ਤੇ ਲੜ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਲੰਭ, ਬਾਣਾ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਹੀ ਨਰਕਾਸੁਰ, ਇੰਦਰਤਾਪਨ, ਕੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਪੂਤਨਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਾਲਯਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ, ਜੋ ਗਵਾਲਾ-ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਨਮਸਥਾਨ ਤੇ ਮਧੂਪੁਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸ਼ੂਰ ਵੰਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਿਸਾਬ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਜਵਾਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਅੱਜ ਸਫਲ ਹੋਈ; ਤੇ ਇਹ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਨਰਮ ਹਨ। ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਵੜ ਸਕੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨਹੀਂ ਫੜਦਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕਣ; ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ: ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਲਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਡਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਮੇਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਫੌਜ ਨਾਲ ਫੌਜ, ਜਾਂ ਇਕ-ਇਕ, ਜਾਂ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਜੰਗ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਦਿਭਿਕਾ ਸਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੌਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਇਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਹਲਧਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਹੁਣ ਕੁਤੂਹਲ ਉਠਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਜੋ ਇਹ ਦੋ ਵੈਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਇੱਕਠੇ ਰਹੇ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਧਵ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ? ਕਾਂਸਾ ਕੌਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਵਸੁਦੇਵ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਂਸਾ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧੀ, ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਬਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਬਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਭੋਗਿਆ।