ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਵਿਨਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਡਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਕਾਲੀ ਕਰ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਧਰ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ—ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਰਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਧੁਨਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਮਛੀਆਂ, ਵ੍ਹੇਲ ਅਤੇ ਮਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡਰਾਉਣਾ, ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਭੈਅਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਭੈਅਨਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ, ਅਮਰਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅਪਾਰ ਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ躍ਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਗਹਿਰੀ ਚੌੜਾਈ, ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ—ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ—ਇੱਕਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਦਰੂ ਤੁਰੰਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਉਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਜਟਾਵਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕਈ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਨਤਾ, ਉਸ ਸ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਗਰੁੜ—ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ—ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਅੰਡਾ ਫਾੜ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਕਲਯੁਗ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪਾਤਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੋਰ ਨਾ ਵਧ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਵੱਡਾ ਜੋਤਿ-ਪਿੰਡ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਅਗਨਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਰੁੜ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਸੁਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੁਟ ਜੋਤ ਵਾਲਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੋਤ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ।" "ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖੋ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਰਵ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੁਖ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਗਨਿ, ਹਵਾ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਵਿਅਵਸਥਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਅਜੈ, ਅਨੰਤ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਜੋਤਿ, ਇੱਛਤ, ਸਾਡਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤਿ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ-ਨੇੜੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਜੈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।" "ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਤ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।