ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਦੋਵਾਂ ਦਾਈਆਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਜਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀ ਸੀ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਜੁੜਵਾਂ ਅਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਗ ਦੇ ਵਸੀਲੇ, ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹੀ ਉਹ ਅਧੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਫਾਟ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਸੀ। ਉਹ ਨਵਜਾਤ ਮੁੱਠ ਲਾਲ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਥੱਕੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਸ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲੀਕ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦੋ ਰਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਦਾਈਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।" ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਕੁਲਵਤੀ ਧੀਆਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤੀ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈਂ।" ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸਮੇਤ ਭੀਤ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸਮਾਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਘਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਭੀਤਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਧੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਮੇਰੇ ਜੋੜਨ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਜਰੀਆ ਹਾਂ, ਯੋਗਤਾ ਤੇਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ! ਪਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਕਰਵਾਏ ਜੋ ਬੱਚੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਬੱਚਾ ਜਰਾ (ਬੁੱਢਾਪੇ) ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ 'ਜਰਾਸੰਧ' ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਮਗਧੇਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਵਧਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਪੁਜਨੀਕ ਚੰਡਕੌਸ਼ਿਕ, ਮੁੜ ਮਗਧ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਰੀਂ ਧੋਣ, ਆਰਤੀ ਅਤੇ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤਪੋਧੀ ਨੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹर्ष ਭਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਬਣੇਗਾ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ, ਚਰਿੱਤਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਗਰੁੜ ਦੀ ਉਡਾਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਵੀ ਇਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣਗੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਜਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ। ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਭ-ਸੰਪਤੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।