ਕ੍ਰਿਸ਼्ण ਜੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਹੜੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੜਿਆ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਉਸਨੇ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਚਿਰ ਤੱਕ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਬਹਾਦਰ, ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲਾ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਧ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਜੁੜਵਾਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਆਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਸਪਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਨਾ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਦੀ। ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪਿਆਰੀਆਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਸੋਭਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੋਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੰਘ ਗਈ। ਪਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਵਾਏ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾ ਸਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਘਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਪਨੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਚੰਡ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਕਕਸ਼ਿਵਤ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੈਠਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ।" ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੰਗੋ, ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਵ ਕੇ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖੀ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਆ ਗਿਆ, ਦੁਰਭਾਗੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇਕ ਪੱਕਾ ਅੰਬ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੱਖੀ ਨੇ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਅੰਬ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਾਪਸ ਜਾ। ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ। ਰਾਜ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਬ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈ।" "ਹੋਮ-ਯਜਨਾ ਕਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਰਪਾਵੇਂ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦੇਵੇਂ, ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਜਾਵੀਂ।" "ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅੱਠ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਅਜੇਯਤਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਯਸ਼, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪਿਆਰ। ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਪਸ ਜਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਬ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਅੰਬ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਫਲ ਦੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋ ਅਧੂਰੇ ਸਰੀਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਇਕ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਬਾਂਹ, ਇਕ ਲੱਤ, ਅੱਧਾ ਪੇਟ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਚੂਤ ਸੀ। ਇਹ ਅੱਧ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਸਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈਆਂ। ਦੋਹਾਂ ਲਾਚਾਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜਿੰਦੇ ਅੱਧ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਦੋ ਧਾਇਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਜਾ ਕੇ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੋ ਅੱਧ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਹੋਈ।