ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ, “ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਮਹਾਰਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਪਰ, ਸੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਰੁਕਮੀ, ਏਕਲਵਿਆ, ਦ੍ਰੁਮਾ, ਸ਼ਵੇਤਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਕੇ ਸਮਰਾਟ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਰਾਜੇ, ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ, ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ, ਕਰਣ—ਵਿਕਰਤਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਮਹਾਬਲੀ ਜਰਾਸੰਧ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਵਿਚ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਰਾਸੰਧ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਯਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਉਮਾਂਪਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਸਵਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਆਏ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ। ਇਹ ਕਾਰਜ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਪਰ ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝੇ ਕਰ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਮਰਾਟ ਦਾ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬੇਸਮਝੀ ਵਿਚ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਨ ਹੈ; ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਅਣਉਚਿਤ ਰਸਤਾ ਲੈਣਾ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਸਤਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਤ ਸੁਣੋ, ਜਨਾਰਦਨ: ਮੈਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਡੋਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਥ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਭੰਡਾਰ, ਰਥ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿਆ: ‘ਰਾਜਾ, ਧਨੁਸ਼, ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਥੀ, ਧਰਤੀ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਈ।' ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਚੰਗੇ ਡਾਕਟਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ? ਪਰ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਜੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਲਈ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਡਿਊਟੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸਭ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਜਿੱਤ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਕਰਮ ਤੇ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਫੌਜ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਣ-ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਇਸੇ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਤਾਸ਼ਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੋਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੋਨੋ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ ਯਗ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਲਬਧੀ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਤਕ ਕੋਈ ਕਾਰਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਰਾਜਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੀਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰੀਏ? ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਭਗਵਾ ਚੋਲਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮਰਾਟੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੁਣ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ। ਇਹ ਅਰਜੁਨ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਐਸਾ ਮਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਦਿਨ; ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਆਵੇ, ਤੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜਾ, ਉਚਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਅਸਮਾਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗਠਜੋੜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨਤਾ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਦੋ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਗਲਤ ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਨਤਾ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰਤਾ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਅਸੀਂ, ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਾਂ; ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਹਾਉਂ ਰੁੱਖ ਤਕ ਜਾਂਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ? ਸੁਝਾਅ ਹੈ ਕਿ, ਵਿਅਪਕ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਇਹ ਨੀਤੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚੁਪਕੇ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਦਾ ਧਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ, ਚਾਹੇ ਥੋੜੇ ਹੀ ਬਚਣ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਚਿਤ ਨੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ।