ਮਤਸਿਆ ਲੋਕ, ਡਰ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪਲਟ ਗਏ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਚਾਲ ਵੀ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਚੌਂਫੇਰੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਗਧ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਕੰਸ, ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ ਜਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ—ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਤੀ, ਜੋ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀ ਭੈਣਾਂ ਸਨ—ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੰਸ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜ ਅਤੇ ਰਾਜਨਿਆਂ ਦੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆਏ ਅਤੇ ਆਹੁਕਾ ਦੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ ਜਨ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਮੈਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮੈਂ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ ਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਡਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਮੁੜ ਉਠਿਆ, ਅਠਾਰਾਂ ਕੁਲਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਲਾਹ ਹੋਈ ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਕੋਲ ਹੰਸਾ ਅਤੇ ਡਿਬਿਕਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਨ। ਸਿਰਫ ਅਸੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਸਭ ਰਾਜੇ ਵੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਅਠਾਰਾਂ ਵਾਰ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਤਾਕਤ ਜਰਾਸੰਧ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਹੰਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰਵੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹੰਸਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਡਿਬਿਕਾ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਯੋਧਾ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਈ। ਡਿਬਿਕਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੰਸਾ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ," ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ḍibika ਪੰਛੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਹੰਸਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਮਰ ਗਏ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੰਧਕ ਮੁੜ ਮਧੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੰਸ ਦੀ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ, "ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮਨੋਂ ਉਲਝੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਸਾਕਾ ਜਨ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਓਥੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਰੈਵਤਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੁੰਦਰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਓਥੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਓਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ—ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਉਸ ਥਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਗਧ ਰਾਜਾ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਮਾਧਵ, ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅਪਰਾਧੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਗੋਮੰਤ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ—ਇੱਕ ਮਹਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਪਰਕੋਟਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੌ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਅਠਾਰਾਂ ਪਰਕੋਟਿਆਂ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ। ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਰਾ ਹਨ; ਆਹੁਕਾ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਪਰਕੋਟਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਚਕ੍ਰਦੇਵ, ਸਾਤਯਕੀ, ਮੈਂ, ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਮਬ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਤ ਰਥੀ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸੁਣੋ: ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਅਨਾਧ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਮੀਕ, ਸਮੀਰਤਿਜਯ। ਕਂਕ, ਸ਼ਂਕੂ, ਕੁੰਤੀ—ਇਹ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਨ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਭਾਨੂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਸਾਰਣ। ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਗਦਾ, ਇਹ ਦੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ: ਵਿਕਮ, ਝਿਲਿਕਾ, ਬਭ੍ਰੂ, ਉਦਧਵ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਇਹ ਸੱਤ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਤੇ ਯਮਲਾ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ; ਅੰਧਕ ਤੇ ਭੋਜ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦਸ ਹੋਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਆਪਣੀ ਮੱਧ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਯੋਧੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।