ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵੇਖੀ, ਤਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲੈਣਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਰਹਿ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ—ਜਲ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗੰਭੀਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਮੀ, ਮਕਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜਲ-ਚਰਾਂ ਨਾਲ ਠੱਸ ਪਿਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਲ-ਜੀਵ, ਕਛੂਏ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਮਨਮੋਹਕ ਘਰ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਜਲ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਮਰਤਾਂ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਥਾਨ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਣਮਾਪਿਆ ਅਤੇ ਅਕਲਪਨੀਆ, ਸੁੱਧ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸ਼ਚਰਜਮਈ ਸੀ। ਜਲ-ਚਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਭਵਰਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਯੰਕਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਵਾਧ-ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਬਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਣਮਾਪੀ ਹੈ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਗੰਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ਿ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵੀ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਅਟਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਾਤਾਲ ਦਾ ਅਥਾਹ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਟਿਕਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਹੜਾ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੀ ਅਣਥੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੈਨਾਕਾ ਨੂੰ ਵਜਰ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਡਿੰਬਾਹਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬਡਵਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਹੂਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਥਾਹ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਣਮਾਪਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਇਹ ਡੂੰਘਾ, ਅਣਮਾਪਿਆ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਮਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, "ਜਦ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਾਗ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ, ਦੋਨੋ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ। ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੱਖ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਜੋ ਜਲ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਮਕਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਜੈ, ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼, ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਉੱਤਮ, ਅਣਮਾਪਿਆ, ਅਕਲਪਨੀਆ, ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁੱਧ ਜਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਥੇ, ਬੇਅੰਤ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਗੂੰਜਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦਰੂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜੇ ਕੋਲ ਉਤਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼-ਗਤੀ ਵਾਲੇ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਮਾਨਾਂ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਨਤਾ, ਉਹ ਸ਼ਰਤ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਅਸੰਖ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾਣ ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਪੰਛੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਪਰਧਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਮਹਾਨ-ਦੇਹੀ ਪੰਛੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਾਤਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰ ਲੈਣ ਆਏ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਅਖੰਡ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।