ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਨਾ ਨਰਮੀ—ਸਿਰਫ਼ “ਧਰਮ, ਧਰਮ” ਦੀ ਹੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ” ਆਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਭੀਮ ਰਾਜ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਨਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਧਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਕੁਲ ਦੀ ਚੌਕਸੀ ਅਤੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਸੀ, ਨਾ ਡਰ; ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਮੋਹਰੀਆਂ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ। ਲੋਕ, ਯਜਮਾਨ ਜਾਨਵਰ, ਪਸ਼ੂਪਾਲਕ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਵਪਾਰੀ—all prospered. ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋਇਆ: ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਰੋਗ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਉਪਦ੍ਰਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾ ਲੁਟੇਰੇ, ਨਾ ਠੱਗ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ-ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਆ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ। ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਧੀਰਜੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ, ਪਸ਼ੂਪਾਲਕ ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਮਾਪੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਬਾਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਗੁਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ। ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਮਰਾਟ ਪੂਰਨ ਉੱਤਮਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਰੌਣਕ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਛੇ ਅੱਗਾਂ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਯਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਜੇਤੂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਹੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਸਮਰਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।” ਸਭ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਆਖਦੇ, “ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾਵੋ।” ਇਹ ਧਰਮਯੁਕਤ, ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭੀਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਰੁਕੁਲ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਧਰਮ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਅੱਗੀ-ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਆਤਮਾ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜ-ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਧੌਮਯ, ਵਿਆਸ, ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਤ੍ਯਕੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਉੱਤਮੌਜਸ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਹੇ ਸਾਰੇ ਯੋਗ੍ਯ, ਉਚਿਤ ਤੇ ਭਗਤ ਲੋਕੋ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, “ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ੍ਯ ਹੋ।” ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਭਰਾ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਸਹੀ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਖ਼ਰਚ ਤੇ ਲਾਭ ਦਾ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਜਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਨਿਰਭਰਦੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਯਕੀਨ ਲਈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਹਰੀ, ਅਪਾਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਜਨਮਾ ਹਨ। ਪਾਂਡਵ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜੂਰ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲੈਂਦਾ—“ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਇਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੁਰੂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਲਦੀ ਯਾਦਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਦੂਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਧਵ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।