ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਦਾਨ ਅਤੇ ਦੱਖਿਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਦ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਨ ਦਿੱਤਾ—ਉਹਨਾ ਦੀ ਮੰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਵੱਧ। ਵਿਅੰਜਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਡ ਵੇਲੇ ਆਏ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਪਰ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਕੁੰਤਿਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੀਂ।" ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ।" "ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯੱਗ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ।" ਮੈਂ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਠੀਕ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਈ ਲੋਕ ਜੋ ਯੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲ ਤੋਂ ਵੀ ਲੜਾਈ, ਖਤਰਨਾਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਵਧ, ਫੁੱਲ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਕੌਰਵ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਯੱਗਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖੁਦ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੱਗ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ, ਫੇਰ-ਫੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਸੋਚ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। "ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,"—ਇਹੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਜਦਾ ਸੀ; ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਮਰਿਆਦਾ, ਸਿਰਫ "ਧਰਮ, ਧਰਮ" ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ "ਜਿਸਦਾ ਵੈਰੀ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ। ਨਕੁਲ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਣਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਸੁਚੱਜਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਕੁਲ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕਸੀ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਸਾਰੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਈ; ਲੋਕ, ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਗੋਆਲੇ, ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ—ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ, ਰੋਗਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਠੱਗਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੱਲੋਂ, ਨਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਲੀ-ਦਾਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਆ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਾਸ ਸੀ।