ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਇਚਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਦਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਪ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੱਦ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੇਵ-ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਦਾ ਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੱਪ ਤੇ ਸਰਪ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ! ਇਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਤ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ‘ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼-ਨਾਸ਼ਕ ਗਿਆਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਰਕੋਟਕ, ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ। ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪੂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਡੂੰਘਾ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਮੀ, ਮਕਰਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਲ ਜੀਵ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਕਛੂਆਂ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਖਾਨ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸੁਖਦਾਈ ਘਰ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧੀ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਤੁੱਟ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਤੁੱਟ, ਅਗਮ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਦਭੁਤ। ਇਹ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਭਵਰਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਝੂਲਦਾ, ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੌੜਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਚੰਦ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਦਾ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਤਾਲ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਯੋਗ-ਨਿਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ‘ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਮੈਨਾਕਾ ਨੂੰ ਵਿਦਯੁਤ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਦਿੰਬਾਹ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਡਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹਵਨ-ਸਮਗਰੀ ਹੈ, ਅਤੁੱਟ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਤੇ ਅਗਮ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡੂੰਘਾ, ਅਤੁੱਟ, ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਮਕਰਾ, ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, “ਜਦ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਕਾਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਕਾਲੀ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈ। ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਮਕਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਣਗਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡਰਾਉਣਾ, ਅਜੈਯ, ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ। ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ, ਸੁਖਦਾਈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਸੇਰਾ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਤੁੱਟ ਖਜ਼ਾਨਾ। ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ, ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਉੱਤਮ, ਅਤੁੱਟ, ਅਗਮ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲਾ। ਉਥੇ, ਅਣਗਣੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦਰੂ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜਬਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪੂੰਛ ਕਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।