ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਅਮੋਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਬਾਲਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਓਹ ਮਹਾਨ, ਅਦੁਤੀਅ ਘੋੜਾ ਉੱਥੇ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਕਦਰੂ ਨੇ, ਉਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਪਿਆਰੀਏ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ?" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚਿੱਟਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਚਲ, ਦੋਵੇਂ ਇਹ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ।" ਕਦਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੰਸਣ ਵਾਲੀਏ। ਚਲ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਹ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ। ਜਿਹੜਾ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸੁਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਾਰਨ ਵਾਲੀ ਦੂਜੀ ਦੀ ਸੇਵਕਣ ਬਣੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਕਹਿ ਕੇ, "ਕੱਲ੍ਹ ਵੇਖਾਂਗੀਆਂ।" ਫਿਰ ਕਦਰੂ ਨੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਸੱਪਾਂ—ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸ ਜਾਣ। "ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣਾਂ।" ਜਿਹੜੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਸਰਪ ਯਜਨਾ ਵੇਲੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ਿ ਜਨਮੇਜਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੜ ਜਾਵੋਗੇ।" ਪਰ ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਇਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਪ ਬੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੱਦ ਮੁਕਰਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਜੋ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਦਾ ਬੁਰਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੱਪ ਤੇ ਸਰਪ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ। ਇਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਹਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰਪ ਨਾਸ ਯਜਨਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਤਦ ਕਰਕੋਟਕ, ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੀਂ।" ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਭੈਣਾਂ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਨਾਰਾਜ਼, ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਦੂਰਲੇ ਰੇਤਲੇ ਕੰਢੇ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ—ਜਲ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਡੂੰਘਾ, ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤਿਮੀ, ਮਕਰਾ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜਦਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਲਚਰ, ਕਛੂਏ, ਮਗਰਮੱਛ, ਸਭ ਉੱਥੇ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜਹਾਨ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮਨੋਹਰ ਘਰ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਯੰਕਰ, ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਥਾਹ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਲਚਰਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਅਤੁਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਬਣਿਆ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਆਏ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਾਤਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਯੋਗ ਨੀੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਵਿਜਲੀ ਦੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਡਿੰਬਾਹ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬਡਵਾ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਪਣ ਹੈ, ਅਥਾਹ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਾਪਦਾ। ਉਹ ਡੂੰਘਾ, ਅਥਾਹ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਤਿਮੀ ਤੇ ਮਕਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਆਤਮਾ ਸੜਦੀ ਹੈ।