ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧਾਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Sudarshana ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਜਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਰਸਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਹ Sudarshana ਚਕ੍ਰ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਧਕਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ। ਇਹ ਚਕ੍ਰ, ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਕਤ ਪੀ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਬਦਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਲ Bikhar ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਚੁੱਕੇ। ਫਿਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ। ਇਸ ਮੌਕੇ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ; ਜੰਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਲੂਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਏ; Sudarshana ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਧਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, Mandara ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਬਾਦਲ ਆਏ ਜਿਵੇਂ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਮੋਨਾਧਾਰੀ, ਬਾਲਾ ਦੇ ਵਧਾਰ, ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਿਵੇਂ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਘੋੜਾ ਉੱਥੇ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, Kadru ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ Vinata ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਿਆਰੀ, ਉਚਛੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ?" Vinata ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਆਓ, ਦਾਅ ਲਾਈਏ।" Kadru ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ-ਕ mane ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ। ਆਓ, ਦਾਅ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਹਿ ਕੇ, "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ।" Kadru, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲੀਆਂ ਰੋਆਂ ਬਣ ਜਾਵਣ। "ਤੁਰੰਤ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਸੱਪਾਂ।" "ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ, Janamejaya, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇ ਹੱਥੋਂ।" ਪਰ, Brahma ਨੇ ਖੁਦ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ Kadru ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ-ਇਚ्छਾ ਮੰਨਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਇਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼-ਭਰੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਪਦੰਡ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਜੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ 'ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ Kadru ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵ ਨੇ Kasyapa ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਗ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ। ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ, ਤੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਯਜਨ 'ਚ ਹੋਣਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ Kasyapa ਨੂੰ ਵਿਸ਼-ਨਾਸਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, Karkotaka, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ Kadru ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ; ਉਚਛੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਲੀ-ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਾਂ, ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ;" ਇੰਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, Kadru ਤੇ Vinata, ਉਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਹਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ-ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ, ਉਚਛੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਦੂਰਲੇ ਤਟ 'ਤੇ, ਰੇਤ ਦੇ ਟਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਡੂੰਘਾ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ timi, makara, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵਿਅੰਗ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਲ-ਜੀਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜੇਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਛੂਏ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਜਵੇਲਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, Varuna ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਘਰ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਅਧੋਲੋਕੀ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸਾਕਾ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ। ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਥਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸ੍ਰੋਤ, ਅਤਿ ਸੁਚਿੱਤ, ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਅਦਭੁਤ। ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਧੁਨੀ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਘੁੰਘੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਮਥਣ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ-ਵਾਅਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਇੱਛਾ, ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ।