ਇਸ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰਣਯਕ ਪਾਰਵ ਅਤੇ ਵੀਰਾਤ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗ ਪਾਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਸਾਰਿਕਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਖਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹਨ। ਕਰਨਾ ਪਾਰਵ ਫੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ਲਿਆ ਪਾਰਵ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਫਲ ਹੈ। ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ ਅਤੇ ਅਮਸ਼ਾਸਨ ਪਾਰਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛਾਂਵ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਵਾਸਿਕ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ। ਮੌਸਲ ਪਾਰਵ ਇਸ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯੋਗਯੋਗ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਵੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਮਿਤ ਬੱਦਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਲਈ, ਸਾਧੂ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਿਯਾਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਵਿਯਾਸ ਖੜੇ ਸਨ। ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਭਾਰਤ ਦਾ ਲੇਖਕ ਬਣੋ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।" ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਲਿਖਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰੁਕੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲੇਖਕ ਬਣਾਂਗਾ।" ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਿਨਾਂ ਸਮਝੇ ਲਿਖਣਾ ਨਾ।" ਗਣੇਸ਼ ਨੇ 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਲੇਖਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਧੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਿਖਾਈ ਵਿੱਚ ਜਟਿਲ ਗੂੰਠਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਇਸ ਲਿਖਾਈ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਹੋਰ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਜਯਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਠ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਸੁਖਮਤਾ ਕਾਰਨ ਇਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਗਣੇਸ਼, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਯਾਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸ਼ਾਖਾਂ, ਫੁਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣਦਾਇਕ ਅਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਅਮਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਦਵੈਪਾਯਨ (ਵਿਯਾਸ) ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਹੋਰ ਯੋਗਯੋਗ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਪਿਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਅਸਿਤ-ਦੇਵਾਲਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਗੰਦਹਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਸਾਧੂ ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮੇਜਯਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਵਿਯਾਸ ਦਾ ਧਰਮੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਇਸ ਦਾ ਤਣਾ ਹੈ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁਲ ਅਤੇ ਫਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਟਰ, ਜੋ ਕਿ ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਇਸ ਦਾ ਤਣਾ ਹੈ, ਭੀਮਸੇਨ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁਲ ਅਤੇ ਫਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਨ। ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਕਿ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਬਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਆਪਦਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਹੀ ਆਚਰਣ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਆਸਰ ਨਾਲ, ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਬੁਲਾਏ ਨਾਲ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਪਲੇ-ਬੜੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੇਰਮਿਟੇਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਪਰ ਮਾਦਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਂਡੂ ਸ਼ਤਸ੍ਰਿੰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਖੁਦ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਮੱਢੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਭਾਈਆਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ—ਪਾਂਡਵਾਂ," ਸਾਧੂ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਦਰਸ਼ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹਨ," ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ"; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ?" "ਵਾਹ! ਸੱਚੀ ਬਲਿਹਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਆਗਤ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਉੱਭਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ। ਫੁਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੁਗੰਧਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਾਂ ਅਤੇ ਡੁਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਦਾਖਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਬਣ ਗਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧੁਨ ਉੱਭਰ ਆਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਸੀ।