ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਨਾਰੀ-ਸਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਤੰਕਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਹੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਨੁਕਦਾਰ ਜੈਵਲਿਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਥਲ ਤੇ ਗਿਰੇ। ਅਸੁਰ, ਜੋ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਿੱਖੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਰਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿਰ, ਕਠੋਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖੇ ਗਏ, ਲਗਾਤਾਰ ਥਲ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਊਂਟੇਨ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਉਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਭੱਜੋ! ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!"—ਇਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਪੂਰਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਉਥੇ, ਨਰਾ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ Sudarshana ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, Sudarshana ਚੱਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ—ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗੋਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾ-ਬਾਹੂ ਅਚਯੁਤ ਵੱਲੋਂ ਭਾਰੀ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ। Sudarshana ਚੱਕਰ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਕਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੁਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਛਿੜ-ਛਿੜ ਕੇ ਵਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਦ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗੇ; ਜੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਲੂਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ; Sudarshana ਚੱਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਾ crowned, ਬਾਲਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਿਵੇਂ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਦੁੱਤੀਯ ਘੋੜਾ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਕਦਰੂ ਨੇ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੀਏ, ਦੱਸੋ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ?" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਫੈਦ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਸੋਹਣੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ।" ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਰਤ ਲਾਈਏ, ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਸੋਹਣੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਕਹਿ ਕੇ, "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਕਦਰੂ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਬਣ ਜਾਏ। "ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।" "ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਦੌਰਾਨ, ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਪੰਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਏ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।" ਪਰ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ-ਇচ্ছਾ ਮੰਨਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ। ਇਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਨਿਯਮ ਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਮੌਤ ਦਿਵ੍ਯ-ਨਿਯਮ ਵਜੋਂ ਸਜ਼ਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਗ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ। ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ, ਵਿਰੋਧੀ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ, ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਨਾਸ਼ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਹੋਈ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਕਰਤਾ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਰਕੋਟਕ, ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਸੱਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਮੁੱਖ ਘੋੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਨ, ਜੰਗ, Sudarshana ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜੇ ਦੀ ਕਥਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ-ਗਾਥਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।