ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਮੁਖੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਸਭ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਬਾਹਰੀ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲਵਾਈਆਂ; ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਦਾ, ਚਕ੍ਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਦਾਰੂਕ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਖੁਦ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਫੜ ਲੀਆਂ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਪੰਖਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਉਠਾਈ, ਰਥ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦਾ; ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਛਤਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕੰਡੀਆਂ ਸਨ, ਦੇਵ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥਾ ਬੈਰਿਲ ਦਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ ਲਈ ਫੜੀ; ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਵੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਇੰਝ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਲਿਆ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਇੰਝ ਹੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨ्यु, ਵਡੇ-ਵਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧੌਮਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਜੂੜਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਵਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਜੂੜਿਆਂ ਦੀ ਨਮਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ, ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ," ਹੇ ਭਾਰਤ। ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਏ; ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸੂੰਘਿਆ। ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ, ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਾਈ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ ਪੰਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜਣ ਲਈ ਕਠਨਾਈ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ) ਵਾਂਗ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਮਨੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ, ਪਰ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਏ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਧਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਰੂਕ ਰਥੀ ਵੀ; ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਆਹੁਕ, ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਗਦਾ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਭਾਨੂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਧਰਮ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਜੇਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ। ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ, ਮੈਨਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ, ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਸਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਬਿੰਦੁਸਾਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਸੱਚੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਨ-ਭਾਵਨ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਆਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਸਭਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਬਿੰਦੁਸਾਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ-ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਮਨ-ਭਾਵਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਯੌਵਨਾਸ਼ਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਰਖਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਭਾਰੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ ਗਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੰਘਾਰਕ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵਾਲੀ, ਭੀਮ ਲਈ ਉਤਨੀ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ। ਉੱਥੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ, ਦੇਵਦੱਤ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਫਿਰ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ, ਮੈਨਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ।