ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਸੌਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਤਾ ਦੇ; ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।" ਇਹ ਵੈਰੀਤਾ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਔਰਤ ਧਰਮੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ, ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਦਿੱਖਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦਿੱਖਦਾ ਸਮਝਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਲਾਤ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਾਉਂਦੀ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੀ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੇਦ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੂਰਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨਦੀਆਂ ਪੀ ਲੀਆਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਤੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਮੰਗੋ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ "ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਪਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ।" ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ, ਉਸਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਕਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਸ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਮੱਜਾ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਅਤਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਇਹ ਰਿਹਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਗਾਂਡੀਵ, ਅਖੁੱਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਇਹ ਬੰਦਰ-ਧਜਜਾ ਵਾਲਾ ਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ।" ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਅਾਸ, ਨਾਰਾਇਣ, ਨਰ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਰਜੁਨ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ!" ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣੋ: ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਗਾਂਡੀਵ, ਅਖੁੱਟ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਇਹ ਰਥ, ਧਜਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ ਨੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡੁਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਹੀ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਚੈਨ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਾਂਗੇ।