ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਹਥਿਆ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਨਰਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਤੀਰੰਧਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ; ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਹੂ ਦਾਨਵ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਿਰ-ਵਿਹੂਣ ਧੜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵਿਦੇਸ਼ਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਉਹ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੀ ਅਦੁੱਤੀ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੇੜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਦਾਨਵਾਂ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਮੁਲਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਮ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਠੋਰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਅਨੇਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਰਹੇ ਸਨ; ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੀਕਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। "ਵੱਢੋ! ਤੋੜੋ! ਭੱਜੋ! ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!"—ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ—ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ—ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ, ਨਰਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਚਕਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਗਿਆ—ਉਜਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ। ਉਹ ਚਕਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੀਬਰ ਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਚਕਰ, ਸੰਸਾਰ-ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦਾ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਦਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੁਰ, ਮਨੋ-ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਬਦਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਗੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਟਕਰਾਏ। ਇਸ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਲ ਗਈ, ਡਿੱਗਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ; ਜੰਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਂਦਾ; ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਢਦਾ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਘੁਸ ਜਾਂਦੇ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੂੰ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਭੜਕਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਜਾਂਦੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗੂੰਜ ਆਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਦਲ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਤਾਜਧਾਰੀ, ਬਾਲਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੂੰ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੱਖਣ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ churn ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਦੁੱਤੀ ਘੋੜਾ ਉੱਠਾ। ਫਿਰ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੀ, ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਸ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ?" "ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਚਿੱਟਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ? ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਦੱਸ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਓ, ਦਾਅ ਲਗਾਈਏ।" "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਇਹ ਘੋੜਾ ਕਾਲੀ ਜੂੜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਸਦੀ ਹੋਈ। ਆਓ, ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਅ ਲਗਾਈਏ, ਤੇ ਜੋ ਹਾਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਸੋਹਣੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਹਿ ਕੇ, "ਕੱਲ੍ਹ ਵੇਖਾਂਗੇ।" ਫਿਰ, ਕਦਰੂ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਸੱਪਾਂ—ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਜੂੜ ਬਣ ਜਾਵਣ। "ਤੁਰੰਤ ਘੋੜੇ ਵਿਚ ਘੁਸ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਸੱਪਾਂ।" "ਸੱਪ-ਯਜਨ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਲਾਏਗੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਾਨਮੇਜਯਾ, ਜ਼ਹੀਨ ਰਾਜਾ, ਦੇ ਹੱਥੀਂ।