ਜਦੋਂ ਜਰੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁਖ ਭਰੀ ਸਿਲਸਿਲਾ ਉਸਨੂੰ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਲੱਗੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਹੋਈ, ਜਰੀਤਾ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੰਡਪਾਲਾ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ ‘ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਛੋਟਾ, ਕੌਣ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ? ਮੈਂ ਹਵਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਮੰਡਪਾਲਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ—ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰੁਚੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੱਟ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜਿਸਦੀ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਸੌਤੀਆਂ ਦੀ ਈਰਖਾ ਦੇ; ਇਹੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੜਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧਰਮਣੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਅਰੁਂਧਤੀ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿਸਦਾ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਆਈ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਤਕ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਾਉਂਦੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਮੰਡਪਾਲਾ ਵੀ ਹਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਹੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਆਦੇਸ਼, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੂਰਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਪੁਰੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਾ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਮੰਗੇ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਾਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਕੇ, ਇਕਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਲਹੂ ਤੇ ਮੱਜਾ ਪੀ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਰਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਾਨਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ। ਇਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ, ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਏਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਰ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਾਣੀ ਬੋਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।