ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਚੂਹੇ ਦਾ ਬਿਲ ਸੀ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਓ, ਇਥੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਬਿਲ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਓਗੇ।" "ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।" ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਚੂਹਾ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਖਤਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।" "ਕਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ? ਕਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ? ਕਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗੀ?" "ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਸਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਚੱਲਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਾੜਨਾ ਚੂਹੇ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।" "ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਬਾਦ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਚੂਹਾ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। "ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਬਾਜ ਨੇ ਚੂਹਾ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਹਵਾ ਦਾ ਰੁਖ ਬਦਲਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਮਾਤਾ, ਜਦ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" "ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਫੜਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ।" "ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ, ਦुआਵਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਬਿਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।" "ਤੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੌਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ; ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ।" "ਜਦ ਹੌਕ ਨੇ ਚੂਹਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।" "ਹੁਣ, ਬੱਚਿਆਂ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹੌਕ ਨੂੰ ਚੂਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।" "ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਹੌਕ ਨੇ ਚੂਹਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।" "ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹੌਕ ਨੇ ਚੂਹਾ ਲੈ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ, ਬੱਚਿਆਂ। ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮਨੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਝੂਠੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ; ਜਦ ਗਿਆਨ ਗਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾਹ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ; ਪੀੜਤ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਕਿਸ ਲਾਭ?" "ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਪਤੀ ਲੱਭਣ ਯੋਗ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ, ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਦਾ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੰਡਵ ਵਣ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਅੱਗ, ਤੀਖੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸ਼ਾਰੰਗਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਭੜਕਦੇ ਵੇਖ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ; ਜਰੀਤਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਕਠਿਨਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਕਠਿਨਾਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਪਰ ਜੋ, ਕਠਿਨਾਈ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਾਡੀ ਹੈ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਵੱਡਾ, ਪਿਤਾ, ਸਦਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?" "ਹਿਰਣਯਰੇਤਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭੜਕਦੀ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਲਦੀ, ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਚੁੰਘਦੀ ਤੇ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਹਵਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਭੜਕਦੇ, ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈਂ; ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈਂ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਮਹਾਨ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਗੁੰਮ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਸਾਡੇ ਪੰਖ ਵਧ ਗਏ ਹਨ, ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ—ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਤੇਰੀ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਹੈ, ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਸਰੋਤ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਹੀ, ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਤਪਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਰਿਖੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਹੁੰਦੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਅੱਗ; ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੋਤਾਂ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਅੱਗ, ਹੁੰਦੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੈਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੀ।" "ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੂੰ ਬਣਾਏ, ਹੁੰਦੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ, ਅੱਗ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਵ ਹੈਂ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਣ ਵਿੱਚ, ਮੰਡਪਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੱਗ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।