ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਮੰਥਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਦੌਰਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਜਲੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਜੋ ਘੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਇਸ ਮੰਥਨ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੀ, ਸੁਰਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਤੇਜੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਪਰਿਜਾਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ — ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਕਪਿਲਾ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ, ਕੌਸਤੁਭ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਨਮਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਸ਼੍ਰਯ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਲਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਪਏ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!" — ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਈ। ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਅਦਭੁਤ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਦਾਨਵ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਕਲਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਜਦ ਦੈਤਿ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੈਤਿ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆ, ਹਲਚਲ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿਚ। ਨਰਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਧਨੁਧਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦਾ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਹੂ ਦਾਨਵ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਇਆ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ। ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਧੜ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹਿਲੀ। ਫਿਰ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਕੋਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ, ਨੁਕਦਾਰ ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਦਾਨਵ, ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਸੌਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿਰ, ਨਿਰਦਈ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ। ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹੂ ਲਗੀਆਂ ਭਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਜ਼ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌਟਿਆਂ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਸਮਾਨ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ। "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਭੱਜੋ! ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!" — ਐਸੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਜਦ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੋਵਾਂ ਦਿਵ੍ਯ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਨਰਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੋਚਿਆ, ਚਕਰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ — ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਨਿਰੰਤਰ ਚੱਕਰ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਚਕਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਅਚੁਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਹ ਚਕਰ, ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦਾ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੁਰ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਬਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਛਿੜਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਬਹੁਤਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ, ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ; ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜੇ। ਇਸ ਤੇ, ਧਰਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਹਿਲੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ; ਜਦ ਲੜਾਈ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੀਰ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜਦ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ।