ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਦੀ ਜਲਾਉਣੀ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਹਨ—ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਹਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਕਿੰਨੀ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ, ਸਰਵੋਚ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਨਰ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲਾ ਜਾ। ਦੇਖ, ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਾਂਡਵ ਵਣ ਦਾ ਨਾਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਇੰਦਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਫਿਰ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਡਵ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਵਯਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਉਸਦੇ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਸੌ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ। ਜੀਵ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਜਾਂ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨੇ ਵੀ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਡਰ ਗਈਆਂ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਨਾ ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੇਖ ਸਕਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਪਰ ਕੁਝ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਨਾਗ—ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੱਕਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਗਏ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅੱਗੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਸ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਹਵਾ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਸੁਨਹਰੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਨੈਕਟਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅੱਗੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਾਇਆ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ। ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਜਲਾਉਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਰਥਵਾਹਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਅੱਗੀ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰੀਗਰ ਸੀ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਚੱਕਰ ਚੁਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਚੱਕਰ ਉੱਪਰ ਉਠਿਆ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ, ਬਚਾਓ!' ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰ ਨਾ ਕਰ।' ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।' ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਰਹ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਸੇਨ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸ਼ਰਨਗਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੇ ਜੰਗਲ ਸੜਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਨਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ?' ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸ਼ਵਸੇਨ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਰਨਗਕਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗੀ ਦੀ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇ।' ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਜੇਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਨਗਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾੜਿਆ।' ਦਰਅਸਲ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੰਡਪਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਬੰਦ ਹਨ? ਮੈਂ ਕੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?