ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚੱਕਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਉਹ ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੂਤ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੋ ਓਥੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਭੂਤ, ਸੱਪ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਚਾ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਕ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਖਾਂਡਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਦੇਵਤੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਅਜੈ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਗੰਧਰਵ, ਨਰ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਦੇਖ, ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਾਂਡਵ ਦਾ ਇਹ ਨਾਸ ਨਿਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਉਠੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਹੁਣ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਖਾਂਡਵ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦ ਸਵਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਣਫ਼ੈਲ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ। ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੇ ਉਹ ਜੀਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਸ਼ੇਰ—all ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਡਰ ਗਈਆਂ। ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਰਜੁਨ ਜਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ; ਪਰ ਕੁਝ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਨਾਗ—ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਚੱਕਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਧਰਤੀ ਮਾਸ, ਲਹੂ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੀਭ ਲਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਇਆ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਵਾਯੁ-ਰਥੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਅੱਗ ਨੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਇਆ ਨੂੰ—ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ—ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਜਦ ਮਾਇਆ ਨੇ ਚੱਕਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ!" ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ," ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰਾਖੀ ਦਿੱਤੀ, ਨਮੁਚੀ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ।