ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਿਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਚਿਰਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਿਤ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਘਿਉ ਬਣਿਆ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਤਰ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਕਤਰ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲ ਰਹੀ ਚਿਰਾਈ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਚਿਰਾਈ ਦੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਘੁੰਮਾਓ।" ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਚਿਰਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਚਿਰਾਈ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਹਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਠਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜੇਸ਼ਠਾ, ਇੱਕ ਅੰਧੇਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਚਿਰਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਚਾਂਦ ਸੂਮਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਸੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਫੇਦ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਘਿਉ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਦੇਵੀ ਸੁਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਫੇਦ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਘਿਉ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸੁਭਾ ਰਤਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ, ਸੁਰਾ, ਸੂਮਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ, ਕੌਸੁਭਾ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਧਨਵੰਤਰੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਫੇਦ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਕਤਰ ਸੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, "ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!" ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਮਨਮੋਹਕ ਮਾਇਆ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਸ ਆਈ। ਦਾਨਵਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਕਤਰ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ। ਮੋਹਿਨੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪਕੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਦਾਇਤਿਆ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਨਕਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਕਤਰ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਾਇਤਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਇਤਿਆ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦਾਇਤਿਆ ਦੇ ਆਗੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਦੌੜ ਪਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਕਤਰ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਕਤਰ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੰਗਾਮਾ ਅਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਵਿਚ। ਨਰਾ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਕਤਰ ਪੀਣ ਲਈ ਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਬੋਧਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਕਤਰ ਪਿਆ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਹੂ, ਜੋ ਕਿ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੀ ਨਕਤਰ ਪੀ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਨਕਤਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਂਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲੇਈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਧੰਨਵੰਤਰੀ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਚਕ੍ਰ ਹੈ, ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਕਤਰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਝੱਟਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਹੀਣ ਸਰੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਿਰਹੀਣ ਸਰੀਰ ਕਾਂਪਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਾਨਵ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਧੰਨਵੰਤਰੀ, ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਭਰਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਖਾਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨੰਨੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਸਹਿਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਗਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਸ਼ੀਲੇ ਤੀਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ। ਦਾਨਵ, ਜੋ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਬਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਗਏ। ਸੁਨਹਿਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿਰ, ਕਠੋਰ ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਲਗਾਤਾਰ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੋਰ ਉੱਥੇ ਉੱਠੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਾਤੂ ਦੇ ਕਲੱਬਾਂ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਮੁਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੋਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ। "ਕੱਟੋ! ਟੋੜੋ! ਭੱਜੋ! ਮਾਰੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ!"—ਇਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲੀ, ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਦਾਨਵ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਥ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।