ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଵଦତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ନିଃସପତ୍ନୋସ୍ତୁ ତେ ପତିଃ। `ଵୀରସୂର୍ଭଵ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଭର୍ତୃପ୍ରିଯା ତଥା
ସେ ସ୍ନେହରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, 'ତୁମର ପତି କେବେ କାହାରୁ ହାରିବେ ନାହିଁ। ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ବୀରମାତା ହେଉ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେଇ ରୁହ।'
ଓଜସା ନିର୍ମିତା ବହ୍ଵୀରୁଵାଚ ପରମାଶିଷଃ।' ତଥୈଵ ମୁଦିତା ଭଦ୍ରା ତାମୁଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି
ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଭଦ୍ରା ଖୁସି ହୋଇ, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତଃ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୀ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶୁଭାନନାମ୍। ଅଙ୍କେ ନିଵେଶ୍ଯ ମୁଦିତା ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ବାର୍ଷ୍ଣେୟୀ ଶୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆପଣ ଆଙ୍କରେ ବସାଇ, ଖୁସିରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ। ହର୍ଷାଦାନର୍ତଯୋଧାନାମାସାଦ୍ଯ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ତାପରେ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ବ୍ରଜିନପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଖୁସିରେ ଯୋଧାମାନେ ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ଜାମ୍ବୂନଦମଯଧ୍ଵଜାଃ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ପାର୍ଥଂ ପୁରୁହୂତମିଵାମରାଃ
ଦେବପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ସୁନାର ଧ୍ୱଜା ଥିବା ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଗୋଭିରୁଷ୍ଟ୍ରୈଃ ସଦଶ୍ଵୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତାନି ବହୁଲା ଜନାଃ। ଦଦୃଶୁର୍ଯାନମୁଖ୍ଯାନି ଦାଶାର୍ହପୁରଵାସିନାମ୍
ଗୋ, ଉଷ୍ଟ୍ର ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ଅନେକ ଲୋକ ଦାଶାର୍ହ ସହରବାସୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପୁରଵରେ ଯୂନାଂ ପୁଂସାଂ ଵାଚ ଉଦୀରିତାଃ। ଅର୍ଜୁନେ ପ୍ରତିଯାତି ସ୍ମ ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରରେ ଯୁବକମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଫେରିବା ବିଷୟରେ ଚାରିପାଖରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଵାସାଦାଗତଂ ପାର୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵମିଵ ବାନ୍ଧଵମ୍। ସୋଽଭିଗମ୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦାଶାର୍ହଶତସଂଵୃତଃ
ପ୍ରବାସରୁ ଫେରିଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଦେଖି, ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଶାର୍ହମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପୌରୈଃ ପୁରଵରଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରଯା ଚାଭିନନ୍ଦିତଃ। ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାନ୍ତଃପୁରଦ୍ଵାରମଵରୁହ୍ଯ ନରର୍ଷଭଃ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରର ନାଗରିକମାନେ ଭଲପାଇଁ ସ୍ନେହରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଧୌମ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମାତରଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଚରଣୌ ରାଜ୍ଞୋ ଭୀମସ୍ଯ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଧୌମ୍ୟ ଓ ମାଆଁକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଓ ଭୀମଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଯମାଭ୍ଯାଂ ଵନ୍ଦିତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସସ୍ଵଜେ ତୌ ନନନ୍ଦ ଚ। ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ସଙ୍ଗତଃ
ଯମ ଓ ଯମାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେ ମିଶିଲେ।
ଯଥାର୍ହଂ ମାନଯାମାସ ପୌରଜାନପଦାନପି। ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ଯନୁଯାତାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ସେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସହର ଓ ଦେଶର ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଦେଉଳଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ନିଵେଦଯାମାସ ତଦା ରାଜ୍ଞେ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵନୁଷ୍ଠିତମ୍। ଭ୍ରାତୃଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ କଥଯାମାସ ଭାରତ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ପୁରସ୍ତାଦେଵ ତେଷାଂ ତୁ ପୂଜଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍
ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ବିବେକଶାଳୀ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵେନ ଯଥାର୍ହଂ ତୁ ପୂଜାର୍ହେଣ ସୁପୂଜିତଃ। ନ୍ଯଵିଶଚ୍ଚାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ରାଜ୍ଞା ତୁଷ୍ଟୋ ଯଶସ୍ଵିନା
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସିଲେ।
ତାମଦୀନାଂ ସୁପୂଜାର୍ହାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧିନୀମ୍। ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରିଯମମନ୍ଯନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ କୃଷ୍ଣସହୋଦରାମ୍
ପାର୍ଥମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ଭାବେ ନିଜେ ଶ୍ରୀ ଭାବିଲେ।
ଗୁରୂଣାଂ ଶ୍ଵଶୁରାଣାଂ ଚ ଦେଵରାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ। ସୁଭଦ୍ରା ସ୍ଵେନ ଵୃତ୍ତେନ ବଭୂଵ ପରମପ୍ରିଯା
ସୁଭଦ୍ରା ନିଜ ଆଚରଣରେ ଗୁରୁମାନେ, ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ଓ ଦେବରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ହୃଷ୍ଟମନସଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ମହାରଥାଃ। କୁନ୍ତୀ ଚ ପରମପ୍ରୀତା କୃଷ୍ଣା ଚ ସତତଂ ତଥା
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବବଂଶୀ ସେଇ ମହାବୀରମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥ ଶୁଶ୍ରାଵ ନିର୍ଵୃତ୍ତେ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ପରମୋତ୍ସଵେ। ଅର୍ଜୁନେନ ହୃତାଂ ଭଦ୍ରାଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଏହାପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ପୁରସ୍ତାଦେଵ ପୌରାଣାଂ ସଂଶଯଃ ସମଜାଯତ। ଜାନତା ଵାସୁଦେଵେନ ଵାସିତୋ ଭରତର୍ଷଭଃ
ସହରବାସୀମାନେ ଆଗରୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ବାସୁଦେବ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।
ଲୋକସ୍ଯ ଵିଦିତଂ ହ୍ଯଦ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ଵିପୃଥୁନା ଯଥା। ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଭଦ୍ରଯା ସହ ସଙ୍ଗତଃ
ଏହି କଥା ଆଜି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଅଗରୁ ବିପୃଥୁ ସହିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଭଦ୍ରା ସହିତ ମିଶିଲେ।
ଦିତ୍ସତା ସୋଦରାଂ ତସ୍ମୈ ପତତ୍ତ୍ରିଵରକେତୁନା। ଅର୍ହତେ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ପାର୍ଥାଯାଯତଲୋଚନାମ୍
ସେ ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଯୋଗ୍ୟ ରାଜା ପାଖରେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତାକାଧାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପାର୍ଥାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସତ୍କୃତ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍। ଭଦ୍ରଯା ସହ ବୀଭତ୍ସୁଃ ପ୍ରାପିତୋ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କରି, ଭଦ୍ରା ସହିତ ବୀଭତ୍ସୁକୁ ବୃଜିନପୁରକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଇତି ପୌରଜନାଃ ସର୍ଵେ ଵଦନ୍ତି ଚ ସମନ୍ତତଃ।' ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ସ୍ଵପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଏପରି ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଚାରିପଟେ କଥା କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମନୟନ ସ୍ୱପ୍ରଧାନ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅର୍ଜୁନଂ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତଂ ତଥା। `ଯିଯାସୁଃ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥମମନ୍ତ୍ରଯତ କେଶଵଃ
ଅର୍ଜୁନ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ। ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି କେଶବ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ସତ୍କୃତ୍ଯ ରାଜାନମାହୁକଂ ମଧୁସୂଦନଃ। ତଥା ଵିପୃଥୁମକ୍ରୂରଂ ସଂକର୍ଷଣଵିଡୂରଥୌ
ପ୍ରଥମେ ମଧୁସୂଦନ ଆହୁକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ବିପୃଥୁ, ଅକୃର, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ମନ୍ତ୍ରଯାମାସ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ପୁରସ୍ତାଦଭିମାନିତୈଃ। ସଂକର୍ଷଣେନ ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ମହାମନାଃ
ସେ ଏହି ସମ୍ମାନିତମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ। ସଂକର୍ଷଣ ସହିତ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ମହାମନା ଅନୁମତି ପାଇଲେ।
ସଂପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୀଯମାଣେନ ଵୃଷ୍ଣିରାଜ୍ଞା ଜନାର୍ଦନଃ। ଅଭିମନ୍ତ୍ର୍ଯାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଯୋଜଯାମାସ ଵାହିନୀମ୍
ଖୁସି ହୋଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବୃଷ୍ଣି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଆଲୋଚନା ଓ ଅନୁମତି ପରେ ସେ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ଥୁତ କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଯାନାନ୍ଯାସାଦ୍ଯ ଦାଶାର୍ହାଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍। ସିଂହନାଦଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାନାଂ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ
ତାପରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦାଶାର୍ହମାନେ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦର ଗର୍ଜନ ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଭଳି ଏକାକାଳେ ଉଠିଲା।
ଯୋଜଯନ୍ତଃ ସଦଶ୍ଵାଂସ୍ତୁ ଯାନଯୁଗ୍ଯଂ ରଥାଂସ୍ତଥା। ଗଜାଂଶ୍ଚ ପରମପ୍ରୀତଃ ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ଵୃଷ୍ଣଯଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବଡ଼ ଖୁସିରେ ନିଜ ରଥକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଲଗାଇଲେ, ଯାନ ସଜାଇଲେ, ଏବଂ ହାତୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଲେ।