ଏଵମେତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥ ଭାଷସେ। ସୁଭଦ୍ରାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁପ୍ରୀତଃ ପାକଶାସନିଃ
'ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଲ, ମୁଁ ସେପରି କରିବି।' ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଗୋପାଲାନ୍ସ ସମାନୀଯ ତ୍ଵରିତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ତରୁମ୍ଯଃ ସନ୍ତି ଯାଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ
ସେ ଗୋପାଳମାନେକୁ ଡାକି, ତ୍ୱରିତ କହିଲେ: 'ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଉପବନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଗୋପୀ।'
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ଭଦ୍ରଯା ସହ ସଙ୍ଗତାଃ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରଵରଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯାଉଥିବା ଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଏ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନାମକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଗୋପାଲୈରାନୀତା ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ। ତତସ୍ତାଭିଃ ପରିଵୃତାଂ ଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପାଳମାନେ ବ୍ରଜର ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ସେ ବ୍ରଜର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସୁଭଦ୍ରାଂ ତ୍ଵରମାଣଶ୍ଚ ରକ୍ତକୌଶେଯଵାସିନୀମ୍। ପାର୍ଥଃ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଗୋପାଲିକାଵପୁଃ
ଲାଲ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଓ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ପାର୍ଥ ଗୋପାଳିକା ଭଳି ପରିଚୟ ଦେଇ, ପଠାଇଦେଲେ।
ସାଽଧିକଂ ତେନ ରୂପେଣ ଶୋଭମାନା ଯଶସ୍ଵିନୀ। `ଗୋପାଲିକାମଧ୍ଯଗତା ପ୍ରଯଯୌ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ସେ ନୂତନ ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇ, ଗୋପାଳିକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ଯଶସ୍ବିନୀ ଶୁଭଦ୍ରା ବ୍ରଜିନପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତ୍ଵରିତା ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥମାସସାଦ ଵିଵେଶ ଚ।' ଭଵନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାସାଦ୍ଯ ଵୀରପତ୍ନୀ ଵରାଙ୍ଗନା
ତ୍ୱରାରେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହକୁ ଦେଖି, ସେ ବୀରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ପୃଥୁତାମ୍ରାକ୍ଷୀ ପୃଥାଂ ଭଦ୍ରା ପିତୃଷ୍ଵସାମ୍। ତାଂ କୁନ୍ତୀ ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀମୁପାଜିଘ୍ରତ ମୂର୍ଧନି
ବିଶାଳ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଦ୍ରା, ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସା ପୃଥାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ମଧୁର ଥିବା କୁନ୍ତୀ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁହଁ ଲଗାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତା ଆଶୀର୍ଭିର୍ଯୁଞ୍ଜତାଽତୁଲାମ୍। ତତୋଽଭିଗମ୍ଯ ତ୍ଵରିତା ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନା
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଅପୂର୍ବ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ଥିବା ଭଦ୍ରା ତ୍ୱରାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଭଦ୍ରା ପ୍ରେଷ୍ଯାଽହମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ତଦା କୃଷ୍ଣା ସ୍ଵସାରଂ ମାଧଵସ୍ଯ ଚ
ଭଦ୍ରା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ' ବୋଲି କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣା ଉଠି ମାଧବଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଵଦତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ନିଃସପତ୍ନୋସ୍ତୁ ତେ ପତିଃ। `ଵୀରସୂର୍ଭଵ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଭର୍ତୃପ୍ରିଯା ତଥା
ସେ ସ୍ନେହରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, 'ତୁମର ପତି କେବେ କାହାରୁ ହାରିବେ ନାହିଁ। ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ବୀରମାତା ହେଉ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେଇ ରୁହ।'
ଓଜସା ନିର୍ମିତା ବହ୍ଵୀରୁଵାଚ ପରମାଶିଷଃ।' ତଥୈଵ ମୁଦିତା ଭଦ୍ରା ତାମୁଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି
ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଭଦ୍ରା ଖୁସି ହୋଇ, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତଃ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୀ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶୁଭାନନାମ୍। ଅଙ୍କେ ନିଵେଶ୍ଯ ମୁଦିତା ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ବାର୍ଷ୍ଣେୟୀ ଶୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆପଣ ଆଙ୍କରେ ବସାଇ, ଖୁସିରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ। ହର୍ଷାଦାନର୍ତଯୋଧାନାମାସାଦ୍ଯ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ତାପରେ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ବ୍ରଜିନପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଖୁସିରେ ଯୋଧାମାନେ ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ଜାମ୍ବୂନଦମଯଧ୍ଵଜାଃ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ପାର୍ଥଂ ପୁରୁହୂତମିଵାମରାଃ
ଦେବପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ସୁନାର ଧ୍ୱଜା ଥିବା ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଗୋଭିରୁଷ୍ଟ୍ରୈଃ ସଦଶ୍ଵୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତାନି ବହୁଲା ଜନାଃ। ଦଦୃଶୁର୍ଯାନମୁଖ୍ଯାନି ଦାଶାର୍ହପୁରଵାସିନାମ୍
ଗୋ, ଉଷ୍ଟ୍ର ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ଅନେକ ଲୋକ ଦାଶାର୍ହ ସହରବାସୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପୁରଵରେ ଯୂନାଂ ପୁଂସାଂ ଵାଚ ଉଦୀରିତାଃ। ଅର୍ଜୁନେ ପ୍ରତିଯାତି ସ୍ମ ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରରେ ଯୁବକମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଫେରିବା ବିଷୟରେ ଚାରିପାଖରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଵାସାଦାଗତଂ ପାର୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵମିଵ ବାନ୍ଧଵମ୍। ସୋଽଭିଗମ୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦାଶାର୍ହଶତସଂଵୃତଃ
ପ୍ରବାସରୁ ଫେରିଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଦେଖି, ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଶାର୍ହମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପୌରୈଃ ପୁରଵରଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରଯା ଚାଭିନନ୍ଦିତଃ। ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାନ୍ତଃପୁରଦ୍ଵାରମଵରୁହ୍ଯ ନରର୍ଷଭଃ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରର ନାଗରିକମାନେ ଭଲପାଇଁ ସ୍ନେହରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଧୌମ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମାତରଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଚରଣୌ ରାଜ୍ଞୋ ଭୀମସ୍ଯ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଧୌମ୍ୟ ଓ ମାଆଁକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଓ ଭୀମଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଯମାଭ୍ଯାଂ ଵନ୍ଦିତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସସ୍ଵଜେ ତୌ ନନନ୍ଦ ଚ। ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ସଙ୍ଗତଃ
ଯମ ଓ ଯମାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେ ମିଶିଲେ।
ଯଥାର୍ହଂ ମାନଯାମାସ ପୌରଜାନପଦାନପି। ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ଯନୁଯାତାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ସେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସହର ଓ ଦେଶର ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଦେଉଳଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ନିଵେଦଯାମାସ ତଦା ରାଜ୍ଞେ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵନୁଷ୍ଠିତମ୍। ଭ୍ରାତୃଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ କଥଯାମାସ ଭାରତ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ପୁରସ୍ତାଦେଵ ତେଷାଂ ତୁ ପୂଜଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍
ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ବିବେକଶାଳୀ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵେନ ଯଥାର୍ହଂ ତୁ ପୂଜାର୍ହେଣ ସୁପୂଜିତଃ। ନ୍ଯଵିଶଚ୍ଚାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ରାଜ୍ଞା ତୁଷ୍ଟୋ ଯଶସ୍ଵିନା
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସିଲେ।
ତାମଦୀନାଂ ସୁପୂଜାର୍ହାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧିନୀମ୍। ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରିଯମମନ୍ଯନ୍ତ ପାର୍ଥାଃ କୃଷ୍ଣସହୋଦରାମ୍
ପାର୍ଥମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ଭାବେ ନିଜେ ଶ୍ରୀ ଭାବିଲେ।
ଗୁରୂଣାଂ ଶ୍ଵଶୁରାଣାଂ ଚ ଦେଵରାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ। ସୁଭଦ୍ରା ସ୍ଵେନ ଵୃତ୍ତେନ ବଭୂଵ ପରମପ୍ରିଯା
ସୁଭଦ୍ରା ନିଜ ଆଚରଣରେ ଗୁରୁମାନେ, ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ଓ ଦେବରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ହୃଷ୍ଟମନସଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ମହାରଥାଃ। କୁନ୍ତୀ ଚ ପରମପ୍ରୀତା କୃଷ୍ଣା ଚ ସତତଂ ତଥା
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବବଂଶୀ ସେଇ ମହାବୀରମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥ ଶୁଶ୍ରାଵ ନିର୍ଵୃତ୍ତେ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ପରମୋତ୍ସଵେ। ଅର୍ଜୁନେନ ହୃତାଂ ଭଦ୍ରାଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଏହାପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କର ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।
ପୁରସ୍ତାଦେଵ ପୌରାଣାଂ ସଂଶଯଃ ସମଜାଯତ। ଜାନତା ଵାସୁଦେଵେନ ଵାସିତୋ ଭରତର୍ଷଭଃ
ସହରବାସୀମାନେ ଆଗରୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ବାସୁଦେବ ଜାଣିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ।