ଦେଵାପୃଥୁପୁରଂ ପଶ୍ଯନ୍ ସର୍ଵତଃ ସୁସମାହିତଃ। ତମତୀତ୍ଯ ମହାବାହୁର୍ଦେଵାରଣ୍ଯମପଶ୍ଯତ
ଦେବପୃଥୁ ସହର ଦେଖି, ସବୁଦିଗରେ ସଚେତନ ରହି, ସେଠାରୁ ଆଗକୁ ବଡ଼ ବାହୁଅଳା ଜଣେ ଦେବାରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ପୂଜଯାମାସୁରାଯାନ୍ତଂ ଦେଵାରଣ୍ଯେ ମହର୍ଷଯଃ। ସ ଵନାନି ନଦୀଃ ଶୈଲାନ୍ ଗିରିପ୍ରସ୍ରଵଣାନି ଚ
ଦେବାରଣ୍ୟର ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ସେ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଦେଖିଲେ।
ଅତୀତ୍ଯ ଚ ତଦା ପାର୍ଥଃ ସୁଭଦ୍ରାସାରଥିସ୍ତଦା। କୌରଵଂ ଵିଷଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଶୋକଃ ସମପଦ୍ଯତ
ତାପରେ ପାର୍ଥ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସାରଥି କରି, ସେଠିଠାରୁ ଚାଲି, କୌରବ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ସୋଦର୍ଯାଣାଂ ମହାବାହୁଃ ସିଂହାଶଯମିଵାଶଯମ୍। ଦୂରାଦୁପଵନୋପେତଂ ସମନ୍ତାତ୍ସଲିଲାଵୃତମ୍
ବଡ଼ ବାହୁଅଳା ଅର୍ଜୁନ, ନିଜ ଭଉଣୀ ସହିତ, ଦୂର ଉପବନରେ, ସବୁପଟେ ପାଣି ଘେରିଥିବା ଏକ ସ୍ଥାନରେ, ସିଂହ ଭଳି ବିଶ୍ରାମ କଲେ।
ଭଦ୍ରଯା ମୁଦିତୋ ଜିଷ୍ଣୁର୍ଦଦର୍ଶ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ସୁଭଦ୍ରା ସହ ଖୁସି ହୋଇ, ଜିଷ୍ଣୁ ଭୃଜିନ ସହର ଦେଖିଲେ।
କ୍ରୋଶଣାତ୍ରେ ପୁରସ୍ଯାସୀଦ୍ଗୋଷ୍ଠଂ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଶୋଭନମ୍। ତତ୍ରାପି ଯାତ୍ଵା ବୀଭତ୍ସୁର୍ନିଵିଷ୍ଟୋ ଯଦୁକନ୍ଯଯା
କ୍ରୋଶଣାତ୍ର ଉପନଗରରେ ପାର୍ଥଙ୍କର ଏକ ଭଲ ଗୋଖାତି ଥିଲା; ସେଠାକୁ ଯାଇ, ବୀଭତ୍ସୁ ଯଦୁକୁଳ ଝିଅ ସହିତ ରହିଲେ।
ତତଃ ସୁଭଦ୍ରାଂ ସତ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଥୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଗୋପିକାନାଂ ତୁ ଵେଷେଣ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଦର କରି, କହିଲେ: 'ତୁମେ ଗୋପୀ ଭେଷ ଧରି, ଭୃଜିନ ସହରକୁ ଯାଅ।'
କାମଵ୍ଯାହାରିଣୀ କୃଷ୍ଣା ରୋଚତାଂ ତେ ଵଚୋ ମମ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ପରୁଷଂ ବ୍ରୂଯାତ୍ସହ ତତ୍ର ମଯାଗତାମ୍
'କୃଷ୍ଣା, ତୁମ ଭାଷା ମଜାଲାଗୁ, ମୋ କଥା ଭଲ ଲାଗୁ। କିଛି କଠୋର କଥା ଶୁଣିଲେ, କହିବା- ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।'
ଅନ୍ଯଵେଷେଣ ତୁ ଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରିଯଂ ଵଦେତ୍। ଯତ୍ତୁ ସା ପ୍ରଥମଂ ବ୍ରୂଯାନ୍ନ ତସ୍ଯାସ୍ତି ନିଵର୍ତନମ୍
'ଅନ୍ୟ ଭେଷରେ ଦେଖି, ସେ ତୁମକୁ ମିଷ୍ଟି କଥା କହିଲେ, ସେ ପ୍ରଥମେ ଯାହା କହିବେ, ତାହାରୁ ପଛକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ।'
ତସ୍ମାନ୍ମାନଂ ଚ ଦର୍ପଂ ଚ ଵ୍ଯପନୀଯ ସ୍ଵଯଂ ଵ୍ରଜ। ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଭଦ୍ରା ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
'ତେଣୁ ମନର ଗର୍ବ ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି, ନିଜେ ଯାଅ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଭଦ୍ରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏଵମେତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ତ୍ଵଂ ପାର୍ଥ ଭାଷସେ। ସୁଭଦ୍ରାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁପ୍ରୀତଃ ପାକଶାସନିଃ
'ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଲ, ମୁଁ ସେପରି କରିବି।' ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଗୋପାଲାନ୍ସ ସମାନୀଯ ତ୍ଵରିତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ତରୁମ୍ଯଃ ସନ୍ତି ଯାଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ
ସେ ଗୋପାଳମାନେକୁ ଡାକି, ତ୍ୱରିତ କହିଲେ: 'ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଉପବନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଗୋପୀ।'
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ଭଦ୍ରଯା ସହ ସଙ୍ଗତାଃ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରଵରଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯାଉଥିବା ଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଏ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନାମକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଗୋପାଲୈରାନୀତା ଵ୍ରଜଯୋଷିତଃ। ତତସ୍ତାଭିଃ ପରିଵୃତାଂ ଵ୍ରଜସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପାଳମାନେ ବ୍ରଜର ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ସେ ବ୍ରଜର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇ, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସୁଭଦ୍ରାଂ ତ୍ଵରମାଣଶ୍ଚ ରକ୍ତକୌଶେଯଵାସିନୀମ୍। ପାର୍ଥଃ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଗୋପାଲିକାଵପୁଃ
ଲାଲ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଓ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ପାର୍ଥ ଗୋପାଳିକା ଭଳି ପରିଚୟ ଦେଇ, ପଠାଇଦେଲେ।
ସାଽଧିକଂ ତେନ ରୂପେଣ ଶୋଭମାନା ଯଶସ୍ଵିନୀ। `ଗୋପାଲିକାମଧ୍ଯଗତା ପ୍ରଯଯୌ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ସେ ନୂତନ ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇ, ଗୋପାଳିକାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ଯଶସ୍ବିନୀ ଶୁଭଦ୍ରା ବ୍ରଜିନପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତ୍ଵରିତା ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥମାସସାଦ ଵିଵେଶ ଚ।' ଭଵନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାସାଦ୍ଯ ଵୀରପତ୍ନୀ ଵରାଙ୍ଗନା
ତ୍ୱରାରେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହକୁ ଦେଖି, ସେ ବୀରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ପୃଥୁତାମ୍ରାକ୍ଷୀ ପୃଥାଂ ଭଦ୍ରା ପିତୃଷ୍ଵସାମ୍। ତାଂ କୁନ୍ତୀ ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀମୁପାଜିଘ୍ରତ ମୂର୍ଧନି
ବିଶାଳ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଦ୍ରା, ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସା ପୃଥାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ମଧୁର ଥିବା କୁନ୍ତୀ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁହଁ ଲଗାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତା ଆଶୀର୍ଭିର୍ଯୁଞ୍ଜତାଽତୁଲାମ୍। ତତୋଽଭିଗମ୍ଯ ତ୍ଵରିତା ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନା
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଅପୂର୍ବ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତାପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁ ଥିବା ଭଦ୍ରା ତ୍ୱରାରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଭଦ୍ରା ପ୍ରେଷ୍ଯାଽହମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯ ତଦା କୃଷ୍ଣା ସ୍ଵସାରଂ ମାଧଵସ୍ଯ ଚ
ଭଦ୍ରା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ' ବୋଲି କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣା ଉଠି ମାଧବଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଵଦତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ନିଃସପତ୍ନୋସ୍ତୁ ତେ ପତିଃ। `ଵୀରସୂର୍ଭଵ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଭର୍ତୃପ୍ରିଯା ତଥା
ସେ ସ୍ନେହରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, 'ତୁମର ପତି କେବେ କାହାରୁ ହାରିବେ ନାହିଁ। ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ବୀରମାତା ହେଉ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେଇ ରୁହ।'
ଓଜସା ନିର୍ମିତା ବହ୍ଵୀରୁଵାଚ ପରମାଶିଷଃ।' ତଥୈଵ ମୁଦିତା ଭଦ୍ରା ତାମୁଵାଚ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି
ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଭଦ୍ରା ଖୁସି ହୋଇ, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତଃ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୀ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶୁଭାନନାମ୍। ଅଙ୍କେ ନିଵେଶ୍ଯ ମୁଦିତା ଵସୁଦେଵଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ବାର୍ଷ୍ଣେୟୀ ଶୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆପଣ ଆଙ୍କରେ ବସାଇ, ଖୁସିରେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ। ହର୍ଷାଦାନର୍ତଯୋଧାନାମାସାଦ୍ଯ ଵୃଜିନଂ ପୁରମ୍
ତାପରେ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ବ୍ରଜିନପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଖୁସିରେ ଯୋଧାମାନେ ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ଜାମ୍ବୂନଦମଯଧ୍ଵଜାଃ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ପାର୍ଥଂ ପୁରୁହୂତମିଵାମରାଃ
ଦେବପୁତ୍ର ସଦୃଶ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ସୁନାର ଧ୍ୱଜା ଥିବା ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଗୋଭିରୁଷ୍ଟ୍ରୈଃ ସଦଶ୍ଵୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତାନି ବହୁଲା ଜନାଃ। ଦଦୃଶୁର୍ଯାନମୁଖ୍ଯାନି ଦାଶାର୍ହପୁରଵାସିନାମ୍
ଗୋ, ଉଷ୍ଟ୍ର ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ଅନେକ ଲୋକ ଦାଶାର୍ହ ସହରବାସୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପୁରଵରେ ଯୂନାଂ ପୁଂସାଂ ଵାଚ ଉଦୀରିତାଃ। ଅର୍ଜୁନେ ପ୍ରତିଯାତି ସ୍ମ ଅଶ୍ରୂଯନ୍ତ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରରେ ଯୁବକମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଫେରିବା ବିଷୟରେ ଚାରିପାଖରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଵାସାଦାଗତଂ ପାର୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵମିଵ ବାନ୍ଧଵମ୍। ସୋଽଭିଗମ୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦାଶାର୍ହଶତସଂଵୃତଃ
ପ୍ରବାସରୁ ଫେରିଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଭଳି ଦେଖି, ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାଶାର୍ହମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପୌରୈଃ ପୁରଵରଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରଯା ଚାଭିନନ୍ଦିତଃ। ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାନ୍ତଃପୁରଦ୍ଵାରମଵରୁହ୍ଯ ନରର୍ଷଭଃ
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସହରର ନାଗରିକମାନେ ଭଲପାଇଁ ସ୍ନେହରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଧୌମ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମାତରଂ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଚରଣୌ ରାଜ୍ଞୋ ଭୀମସ୍ଯ ଚ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଧୌମ୍ୟ ଓ ମାଆଁକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ଓ ଭୀମଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।