ଵ୍ଯତ୍ଯଯିତ୍ଵା ତୁ ତଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଯତିଵେଷଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଆମୁଚ୍ଯ କଵଚଂ ଵୀରଃ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତମହଦ୍ଧନୁଃ
ଏହା ପରେ ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କର ବେଶ ଓ ଯତିବେଶ ବଦଳାଇ, ବୀର ହୋଇ କବଚ ପିନ୍ଧି ମହାନ୍ଧନୁ ଉଠାଇଲେ ।
ଆରୁରୋହ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଶୁକ୍ଲଵାସା ଧନଞ୍ଜଯଃ। ମହେନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଂ ମୁକୁଟଂ ତଥୈଵାଭରଣାନି ଚ
ଧନଞ୍ଜୟ ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଦିଆ କିରିଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ ।
ଅଲଙ୍କୃତ୍ଯ ତୁ କୌନ୍ତେଯଃ ପ୍ରଯାତୁମୁପଚକ୍ରମେ। ତତଃ କନ୍ଯାପୁରେ ଘୋଷସ୍ତୁମୁଲଃ ସମପଦ୍ଯତ
କୌନ୍ତେୟ ନିଜକୁ ଶୋଭିତ କରି ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ତାପରେ କନ୍ୟାପୁରରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଵଵରଂ ପାର୍ଥଂ ବାଣଖଡ୍ଗଧନୁର୍ଧରମ୍। ଅଭୀଶୁହସ୍ତାଂ ସୁଶ୍ରୋଣୀମର୍ଜୁନେନ ରଥେ ସ୍ଥିତାମ୍
ନୂତନ ବର ପାର୍ଥ, ତୀର, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଭାବେ ଦେଖାଗଲେ; ତାଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧା ସୁଭଦ୍ରା ରାଶି ଧରିଥିଲେ ।
ଊଚୁଃ କନ୍ଯାସ୍ତଦା ଯାନ୍ତୀଂ ଵାସୁଦେଵସହୋଦରାମ୍। ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧା ତ୍ଵଂ ସୁଭଦ୍ରେ ଭଦ୍ରଭାଷିଣି
ସେତେବେଳେ କନ୍ୟାମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହୋଦରୀ ସୁଭଦ୍ରାକୁ ଯିବାବେଳେ କହିଲେ: "ସୁଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା ଜଣେ ଅଛ ।"
ଵାସୁଦେଵପ୍ରିଯଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭର୍ତାରଂ ଵୀରମର୍ଜୁନମ୍। ସର୍ଵସୀମନ୍ତିନୀନାଂ ତ୍ଵାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ କୃଷ୍ଣସହୋଦରୀମ୍
"ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ବୀର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହୋଦରୀ ।"
ମନ୍ଯାମହେ ମହାଭାଗେ ସୁଭଦ୍ରେ ଭଦ୍ରଭାଷିଣି। ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭର୍ତା ତଵାର୍ଜୁନଃ
"ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ସୁଭଦ୍ରେ, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା, ଆମେ ଭାବୁଛୁ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ।"
ଉପପନ୍ନସ୍ତ୍ଵଯା ଵୀରଃ ସର୍ଵଲୋକମହାରଥଃ। ହେ ପ୍ରଯାହି ଗୃହାନ୍ଭଦ୍ରେ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସଂଗମୋଽସ୍ତୁ ତେ
"ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମହାରଥୀ ବୀର ପାଇଛ; ଯାଅ, ଭଦ୍ରେ, ଘରକୁ ଯାଅ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ମିଳନ ହେଉ ।"
ଏଵମୁକ୍ତା ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଭିଃ ସଖୀଭିଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦିତା। ଭଦ୍ରା ଭଦ୍ରଜଵୋପେତାନଶ୍ଵାନ୍ପୁନରଚୋଦଯତ୍
ଏଭଳି ସଖୀମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭଦ୍ରା ଶୁଭ ଗତି ସହିତ ପୁଣି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଲାଇଲେ ।
ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚାମରହସ୍ତା ସା ସଖୀ ତସ୍ଯାଙ୍ଗନାଽଭଵତ୍। ତତଃ କନ୍ଯାପୁରଦ୍ଵାରାତ୍ସଘୋଷାଦଭିନିଃସୃତମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ସଖୀ ଚାମର ଧରି ଦଁଡାଇଥିଲେ; ତାପରେ କନ୍ୟାପୁର ଦ୍ୱାରରୁ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ସହ ବାହାରିଗଲେ ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ରଥଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜନା ଜୀମୂତନିସ୍ଵନମ୍। ସୁଭଦ୍ରାସଙ୍ଗୃହୀତସ୍ଯ ରଥସ୍ଯ ମହତଃ ସ୍ଵନମ୍
ଲୋକମାନେ ମେଘ ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିବା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମହାନ୍ ରଥକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ମେଘସ୍ଵନମିଵାକାଶେ ଶୁଶ୍ରୁଵୁଃ ପୁରଵାସିନଃ। ସୁଭଦ୍ରଯା ତୁ ସଂପନ୍ନେ ତିଷ୍ଠନ୍ରଥଵରେଽର୍ଜୁନଃ
ପୁରବାସୀମାନେ ଆକାଶରେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ରଥର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ; ସୁଭଦ୍ରା ସହ ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଦଁଡାଇଥିଲେ ।
ପ୍ରବଭୌ ଚ ତଯୋପେତଃ କୈଲାସ ଇଵ ଗଙ୍ଗଯା। ପାର୍ଥଃ ସୁଭଦ୍ରାସହିତୋ ଵିରରାଜ ମହାରଥଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି କୈଳାସ ପାହାଡ଼ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ସହ ଶୋଭିତ; ପାର୍ଥ, ସୁଭଦ୍ରା ସହ ମହାରଥୀ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲେ ।
ଵିରାଜତେ ଯଥା ଶକ୍ରୋ ରାଜଞ୍ଶଚ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ। ସୁଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଥେନ ହ୍ରିଯମାଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀ ସହ ଶୋଭିତ, ସେପରି ପାର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରା ନିୟତ ଯଶସ୍ୱିନୀ ସୁଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଚକ୍ରୁଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦାନାସାଦ୍ଯ ବହଵୋ ଜନାଃ। ଦାଶାର୍ହାଣାଂ କୁଲସ୍ଯ ଶ୍ରୀଃ ସୁଭଦ୍ରା ମଦ୍ରଭାଷିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ ବହୁତ ଲୋକ ଏକଠା ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରିଲେ; ଦାଶାର୍ହ ପରିବାରର ମହିମା ସୁଭଦ୍ରା ମଦ୍ର ଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ।
ଅଭିକାମା ସକାମେନ ପାର୍ଥେନ ସହ ଗଚ୍ଛତି। ଅଥାପରେ ତୁ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଗୃହ୍ଣୀତ ଘ୍ନତ ମାଚିରମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସହିତ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଧର! ମାର! ବିଳମ୍ବ କରିନାହଁ!'
ଇତି ସଂଵାର୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵଵର୍ଷୁରଭିତୋ ଦିଶମ୍। ଇତି ସଂଭାଷମାଣାନାଂ ସ ନାଦଃ ସୁମହାନଭୂତ୍
ଏଭଳି କହି ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ; ଏହିପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା।
ସ ତେନ ଜନଘୋଷେଣ ଵୀରୋ ଗଜ ଇଵାର୍ଦିତଃ। ଵଵର୍ଷ ଶରଵର୍ଷାଣି ନ ତୁ କଂଚନ ରୋଷଯତ୍
ସେ ଶୂରବୀର, ଲୋକମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇଥିବା ହାତୀ ପରି, ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ କଲେ ନାହିଁ।
ମୁମୋଚ ନିଶିତାନ୍ବାଣାନ୍ଦୀପ୍ଯମାନାନ୍ସ୍ଵତେଜସା। ପ୍ରାସାଦଵରସଙ୍ଘେଷୁ ହର୍ମ୍ଯେଷୁ ଭଵନେଷୁ ଚ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ମହଳ, ମନ୍ଦିର ଓ ଉଚ୍ଚ ଗୃହମାନଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷୋଭଯିତ୍ଵା ପୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଗରୁତ୍ମାନିଵ ସାଗରମ୍। ପ୍ରେକ୍ଷନ୍ରୈଵକତଦ୍ଵାରଂ ନିର୍ଯଯୌ ଭରତର୍ଷଭଃ
ସେ ଶୂରବୀର ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସାଗରକୁ ଉତ୍ପାତ କରେ, ସେପରି ସେ ସେହି ସ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରକୁ କମ୍ପିତ କରି, ରୈବତ ଦ୍ୱାରକୁ ଦେଖି ବାହାରିଗଲେ।
ଶାସନାତ୍ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ବଲେନ ମହତା ବଲୀ। ଗିରୌ ରୈଵତକେ ନିତ୍ଯଂ ବଭୂଵ ଵିପୃଥୁଶ୍ରଵାଃ
ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସହିତ ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ସଦା ରୈବତ ପାହାଡ଼ରେ ରହୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵାସେ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ହଲଧରୋପମଃ। ସଂବଭୂଵ ତଦା ଗୋପ୍ତା ପୁରସ୍ଯ ପୁରଵର୍ଧନଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ହଳଧରଙ୍କ ପରି, ସେ ଏହି ନଗରର ରକ୍ଷକ ଓ ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ହେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵନିର୍ଯାଣଂ ନିର୍ଯଯୌ ଵିପୃଥୁଶ୍ରଵାଃ। ନିଶମ୍ଯ ପୁରନିର୍ଘୋଷଂ ସ୍ଵମନୀକମଚୋଦଯତ୍
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବାହାରିଯିବା ଖବର ପାଇ ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ବାହାରିଲେ; ନଗରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ନିଜ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ସୋଽଭିପତ୍ଯ ତଦାଧ୍ଵାନଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରୁଷର୍ଷଭମ୍। ନିଃସୃତଂ ଦ୍ଵାରକାଦ୍ଵାରାଦଂଶୁମନ୍ତମିଵାମ୍ବିରାତ୍
ସେ ସେହି ପଥରେ ଆଗେଇ ଚାଲି, ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାରରୁ ବାହାରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାଗରରୁ ଉଦୟ ହୁଏ, ଦେଖିଲେ।
ସଵିଦ୍ଯୁତମିଵାମ୍ଭୋଦଂ ପ୍ରେକ୍ଷତାଂ ତଂ ଧନୁର୍ଧରମ୍। ପାର୍ଥମାନର୍ତଯୋଧାନାଂ ଵିସ୍ମଯଃ ସମପଦ୍ଯତ
ଏହି ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ମେଘ, ଅନର୍ତ୍ତ ସେନାର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉପଜିଲା।
ଉଦୀର୍ଣରଥନାଗାଶ୍ଵମନୀକମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତତ୍। ଉଵାଚ ପରମପ୍ରୀତା ସୁଭଦ୍ରା ଭଦ୍ରଭାଷିଣୀ
ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଭରିଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖି, ଶୁଭ ଭାଷିଣୀ ସୁଭଦ୍ରା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ସଂଗ୍ରହୀତୁମଭିପ୍ରାଯୋ ଦୀର୍ଘକାଲକୃତୋ ମମ। ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ରଥଂ ତଵ ନରର୍ଷଭ
ମୋର ଦୀର୍ଘଦିନର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି, ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ ତୁମର ରଥର ଲଗାମ ଧରିବା।
ଓଜସ୍ତେଜୋଦ୍ଯୁତିବଲୈରନ୍ଵିତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ପାର୍ଥ ତେ ସାରଥିତ୍ଵେନ ଭଵିତା ଶିକ୍ଷିତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ବଳରେ ଯେଉଁ ମହାତ୍ମା ପାର୍ଥ, ମୁଁ ତୁମର ସାରଥି ହେବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ପାଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ନରର୍ଷଭଃ। ଚୋଦଯାଶ୍ଵାନସଂସକ୍ତାନ୍ଵିଶ୍ତୁ ଵିପୃଥୋର୍ବଲମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ କହିଲେ, 'ଅଶ୍ୱମାନେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ଚଳାଅ, ଆମେ ବିପୃଥୁଙ୍କ ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।'
ବହୁଭିର୍ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ତାଵକାନ୍ଵିଜିଘାଂସତଃ। ପଶ୍ଯ ବାହୁବଲଂ ଭଦ୍ରେ ଶରାନ୍ଵିକ୍ଷିପତୋ ମମ
ଦେଖ, ଭଦ୍ରେ, ତୁମ ଜନଙ୍କୁ ହରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବହୁ ଲୋକ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୋର ବାହୁବଳ ଓ ବାଣ ବିକ୍ଷେପ।