ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ଜନାର୍ଦନମ୍। ନୋଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଵଚନଂ ବାଷ୍ପଦୂଷିତଲୋଚନା
ଅର୍ଜୁନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ; କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା।
ରାଗୋନ୍ମାଦପ୍ରଲାପୀ ସନ୍ନର୍ଜୁନୋ ଜଯତାଂ ଵରଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ପିତରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଲତାଗୃହମ୍
ଅର୍ଜୁନ, ରାଗରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଲତାମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଚିନ୍ତଯାନଂ ତୁ କୌନ୍ତେଯଂ ମତ୍ଵା ଶଚ୍ଯା ଶଚୀପତିଃ। ସହିତୋ ନାରଦାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିଶ୍ଚ ମହାମନାଃ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭାବି, ଶଚୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଚାରଣୈଶ୍ଚାପି ଗୁହ୍ଯକୈଃ। ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ଵସିଷ୍ଠେନ ହ୍ଯାଜଗାମ କୁଶସ୍ଥଲୀମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଚାରଣ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ଓ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ସହିତ, କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଆସିଲେ।
ଚିନ୍ତିତଂ ଚ ସୁଭଦ୍ରାଯାଶ୍ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନଃ। ନିଦ୍ରଯାପହୃତଜ୍ଞାନଂ ରୌହିଣେଯଂ ଵିନା ତଦା
ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଭାବନା ଭାବି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରୌହିଣେୟ ନିଦ୍ରାରେ ଅବିବେକୀ ହୋଇ, ସେଠାରେ ନାହାନ୍ତି।
ସହାକ୍ରୂରେଣ ଶିନିନା ସତ୍ଯକେନ ଗଦେନ ଚ। ଵସୁଦେଵେନ ଦେଵକ୍ଯା ଆହୂକେନ ଚ ଧୀମତା
ଅକୃର, ଶିନି, ସତ୍ୟକି, ଗଦା, ବସୁଦେବ, ଦେବକୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆହୂକ ସହିତ।
ଆଜଗାମ ପୁରୀଂ ରାତ୍ରୌ ଦ୍ଵାରକାଂ ସ୍ଵଜନୈର୍ଵୃତଃ। ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵେଶୋ ନାରଦାଦୀନ୍ମହାଯଶାଃ
ସେ ରାତିରେ ସ୍ୱଜନମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାପୁରୀକୁ ଆସିଲେ; ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମହାଯଶସ୍ବୀ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଣାଭିଯାଚିତଃ। ଵୈଵାହିକୀଂ କ୍ରିଯାଂ କୃଷ୍ଣଃ ସ ତଥେତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଵାନ୍
ସେମାନଙ୍କ ଖବର ନେଇ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ', ଏଭଳି।
ଆହୁକୋ ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ସହାକ୍ରୂରଃ ସସାତ୍ଯକିଃ। ଅଭିପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ପାକଶାସନମବ୍ରୁଵନ୍। ଦେଵଦେଵ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଲୋକନାଥ ଜଗତ୍ପତେ
ଆହୂକ, ବସୁଦେବ, ଅକୃର ଓ ସତ୍ୟକି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପାକଶାସନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ।'
ଵଯଂ ଧନ୍ଯାଃ ସ୍ମ ସହିତୈର୍ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହିତାଃ ପ୍ରଭୋ। କୃତପ୍ରସାଦାସ୍ତୁ ଵଯଂ ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଵିଶ୍ଵଜିତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସ୍ବଜନମାନେ ସହିତ ଧନ୍ୟ; ତୁମର କଥା ଦ୍ୱାରା ଆମେ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲୁ, ବିଶ୍ୱଜିତ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରସାଦ୍ଯୈନଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ। ମହେନ୍ଦ୍ରଶାସନାତ୍ସର୍ଵେ ସହିତା ଋଷିଭିସ୍ତଦା
ଏପରି କହି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଓ ସାଦରେ ପୂଜା କରି, ସମସ୍ତେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେ ସମୟରେ—
ଵିଵାହଂ କାରଯାମାସୁଃ ଶକ୍ରପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶାସ୍ତ୍ରତଃ। ଅରୁନ୍ଧତୀ ଶଚୀ ଦେଵୀ ରୁଗ୍ମିଣୀ ଦେଵକୀ ତଥା
ଶକ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ବିବାହ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କରାଗଲା; ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଶଚୀ ଦେବୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଦେବକୀ ମଧ୍ୟ—
ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚ ସହିତାଃ ସୁଭଦ୍ରାଯାଃ ଶୁଭାଃ କ୍ରିଯାଃ। ଅର୍ଜୁନେଽପି ତଥା ସର୍ଵାଃ କ୍ରିଯା ଭଦ୍ରାଃ ପ୍ରଯୋଜଯନ୍
ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସହିତ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଗଲା; ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାହେଲା।
ମହର୍ଷିଃ କାଶ୍ଯପୋ ହୋତା ସଦସ୍ଯା ନାରଦାଦଯଃ। ପୁଣ୍ଯାଶିଷଃ ପ୍ରଯୋକ୍ତାରଃ ସର୍ଵେ ତେ ହି ତଦାର୍ଜୁନେ
ମହାର୍ଷି କାଶ୍ୟପ ପୂଜାରୀ ହେଲେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସଦସ୍ୟ ହେଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତା ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅଭିଷେକଂ ତଦା କୃତ୍ଵା ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପାକଶାସନିମ୍। ଲୋକପାଲୈସ୍ତୁ ସହିତଃ ସର୍ଵଦେଵୈରଭିଷ୍ଟୁତଃ
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଅଭିଷେକ କଲେ; ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
କିରୀଟାଙ୍ଗଦହାରାଦ୍ଯୈର୍ହସ୍ତାଭରଣକୁଣ୍ଡଲୈଃ। ଭୂଷଯିତ୍ଵା ତଦା ପାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିତୀଯମିଵ ଵାସଵମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ମୁକୁଟ, ବାହୁବଳୟ, ହାର, ହସ୍ତାଭୂଷଣ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୋଭାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାସବ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତଦା ପ୍ରୀତିମାପ ପୁରନ୍ଦରଃ। ଶଛୀ ଦେଵୀ ତଦା ଭଦ୍ରାମରୁନ୍ଧତ୍ଯାଦିଭିସ୍ତଥା
ସେ ସମୟରେ ପୁରନ୍ଦର, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସ୍ନେହ ଦେଲେ; ଶଚୀ ଦେବୀ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଭାବ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
କାରଯାମାସ ଵୈଵାହ୍ଯମଙ୍ଗଲାନ୍ଯାଦଵସ୍ତ୍ରିଯଃ। ସହାପ୍ସରୋଭିର୍ମୁଦିତା ଭୂଷଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଭୂଷଣୈଃ
ସମ୍ମାନିତ ମହିଳାମାନେ, ଆପଣ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଓ ଆପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହର ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପୌଲୋମୀମିଵ ମନ୍ଯନ୍ତେ ସୁଭଦ୍ରାଂ ତତ୍ର ଯୋଷିତଃ। ତତୋ ଵିଵାହୋ ଵଵୃଧେ କୃତଃ ସର୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ମହିଳାମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପୌଳୋମୀ ଭାବେ ଦେଖିଲେ; ଏଭଳି ଶୁଭ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ହେଲା।
ତସ୍ଯାଃ ପାଣିଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ହୋମପୁରସ୍କୃତମ୍। ସୁଭଦ୍ରଯା ବଭୌ ଜିଷ୍ଣୁଃ ଶଚ୍ଯା ଇଵ ଶଚୀପତିଃ
ମନ୍ତ୍ର ଓ ହୋମ ସହିତ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସହ ଦେବୀ ଶଚୀଙ୍କ ସହ ଶଚୀପତି ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ।
ସା ଜିଷ୍ଣୁମଧିକଂ ଭେଜେ ସୁଭଦ୍ରା ଚାରୁଦର୍ଶନା। ପାର୍ଥସ୍ଯ ସଦୃଶୀ ଭଦ୍ରା ରୂପେଣ ଵଯସା ତଥା
ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ସୁଭଦ୍ରା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବରିଲେ; ତିନି ରୂପ ଓ ବୟସରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ।
ସୁଭଦ୍ରାଯାଶ୍ଚ ପାର୍ଥୋଽପି ସଦୃଶୋ ରୂପଲକ୍ଷଣୈଃ। ଇତ୍ଯୂଚୁଶ୍ଚ ତଦା ଦେଵାଃ ପ୍ରୀତାଃ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଥିଲେ; ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ।
ଏଵଂ ନିଵେଶ୍ଯ ଦେଵାସ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସାପ୍ସରୋଗଣୈଃ। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଯାଦଵାଃ ସର୍ଵେ ଵିପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତମ୍
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଆପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ବସି, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ବିଦାୟ ନେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ଯାଦଵାଃ ପାର୍ଥମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଵୀପଂ ଗତାସ୍ତଦା। ଵାସୁଦେଵସ୍ତଦା ପାର୍ଥମୁଵାଚ ଯଦୁନନ୍ଦନଃ
ଯାଦବମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ; ତାପରେ ଯଦୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ବାସୁଦେବ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵାଵିଂଶଦ୍ଦିଵସାନ୍ପାର୍ଥ ଇହୋଷ୍ଯ ଭରତର୍ଷଭ। ମାମକଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵଯୋଜିତମ୍
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ବିଶି ଦୁଇ ଦିନ ରୁହ; ମୋ ରଥରେ ବସ, ଯାହା ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ।
ସୁଭଦ୍ରଯା ସୁଖଂ ପାର୍ଥ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥମାଵିଶ। ଯାଦଵୈଃ ସହିତଃ ପଶ୍ଚାଦାଗମିଷ୍ଯାମି ଭାରତ। ଯତିଵେଷେଣ ନିଯତୋ ଵସ ତ୍ଵଂ ରୁକ୍ମିଣୀଗୃହେ
ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ପରେ ମୁଁ ଯାଦବମାନେ ସହିତ ଆସିବି, ହେ ଭାରତ। ତୁମେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଘରେ ଯତିବେଶ ଧରି ନିୟମରେ ବସ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଚକ୍ରାମ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଵୀପଂ ଜନାର୍ଦନଃ। କୃତୋଦ୍ଵାହସ୍ତତଃ ପାର୍ଥଃ କୃତକାର୍ଯୋଽଭଵତ୍ତଦା
ଏପରି କହି, ଜନାର୍ଦନ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ; ତାପରେ ପାର୍ଥ, ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ନିଜ କାମ ସାରିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଚୋପଗତୋ ଭାଵଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ସୁମହାତ୍ମନଃ। ତସ୍ମିନ୍ଭାଵଃ ସୁଭଦ୍ରାଯା ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମଵର୍ଧତ
ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମନରେ ମହାତ୍ମା ପାର୍ଥ ପାଇଁ ସ୍ନେହ ଜନ୍ମିଲା; ପାର୍ଥଙ୍କ ମନରେ ସୁଭଦ୍ରା ପାଇଁ ଭଲପାଇବା ବଢିଲା, ଦୁହେଁର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢିଗଲା।
ସ ତଥା ଯୁଯୁଜେ ଵୀରୋ ଭଦ୍ରଯା ଭରତର୍ଷଭଃ। ଅଭିନିଷ୍ପନ୍ନଯା ରାମଃ ସୀତଯେଵ ସମନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭାରତବଂଶର ଶୂରବୀର ଜଣେ ଭଦ୍ରା ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେପରି ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଜଣେ ଶୁଭ ନାରୀ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ।
ଅପି ଜିଷ୍ଣୁର୍ଵିଜଜ୍ଞେ ତାଂ ହ୍ରୀଂ ଶ୍ରିଯଂ ସନ୍ନତିକ୍ରିଯାମ୍। ଦେଵତାନାଂ ଵରସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ରୂପେଣ ସଦୃଶୀଂ ସତୀମ୍
ତାଙ୍କର ଲଜ୍ଜା, ଶୋଭା ଓ ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲେ ଯେ, ବିଜୟୀ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଦେବୀମାନେ ଓ ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।