ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସହିତୋ ଯତିନା ହରିଃ। କୃତ୍ଵା ତୁ ସଂଵିଦଂ ତେନ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କେଶଵୋଽଭଵତ୍
ତାହାଁକୁ ମନୋମନେ ମନ୍ଜୁରି କରି, ଯତିଙ୍କ ସହିତ ହରି ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଲେ ଏବଂ ତାହାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ପର୍ଵତେ ତୌ ଵିହୃତ୍ଯୈଵ ଯଥେଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ। ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଗୃହ୍ଯ ହସ୍ତେନ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ, ପାହାଡ଼ରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭ୍ରମଣ କରି, ପରେ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଥମାଵେଦଯାମାସ ରୁକ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମଯୋଃ। ହୃଷୀକେଶଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ଉଭେ ଚୋଚତୁର୍ଭୃଶମ୍
ହୃଷୀକେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ଦୁହେଁ ଏହି ଖବର ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ମନୋରଥୋ ମହାନେଷ ହୃଦି ନୌ ପରିଵର୍ତତେ। କଦା ଦ୍ରକ୍ଷାଵ ବୀଭତ୍ସୁଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ପୁରମାଗତମ୍
‘ଏହି ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଆମ ହୃଦୟରେ ଘୁରୁଛି—କେବେ ଆମେ ବୀଭତ୍ସୁ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସହରକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିପାରିବୁ?’
ଇତ୍ଯେଵଂ ହର୍ଷମାଣେ ତେ ଵଦନ୍ତ୍ଯୌ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରିଯମ୍। ରୁଗ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମେ ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଯତିଃ
ଏଭଳି ଖୁସି ହୋଇ ଦୁହେଁ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ଯତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ହର୍ଷମାଣାନାଂ ପାର୍ଥୋ ହର୍ଷମୁପାଗମତ୍। ପ୍ରାପ୍ତମଜ୍ଞାତରୂପେଣ ଚାଗତଂ ଚାର୍ଜୁନଂ ହରିଃ
ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଥିବାବେଳେ, ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ହରି ଅଜଣା ରୂପରେ ଆସିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ସତ୍କୃତ୍ଯ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତୁ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚୈଵ ହ୍ଯପୂଜଯତ୍। ସ ତଂ ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯତିମାଗତମ୍
ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଆଦର ଓ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ; ଯତିଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମାନ ଦିଆଗଲା।
ସୋଦର୍ଯାଂ ଭଗିନୀଂ କୃଷ୍ଣଃ ସୁଭଦ୍ରାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିର୍ଭଦ୍ରେ ସଂଶିତଵ୍ରତଵାନୃଷିଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ଭଦ୍ରେ, ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଋଷି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତୁ ସତତଂ ପୂଜାଂ ତଵ କନ୍ଯାପୁରେ ଵସନ୍। ଆର୍ଯେଣ ଚ ପରିଜ୍ଞାତଃ ପୂଜନୀଯୋ ଯତିସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ତୁମ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ସଦା ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ; ଆଦରଣୀୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଯତିକୁ ତୁମେ ସମ୍ମାନ କର।
ରାଗାଦ୍ଭରସ୍ଵ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯି ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈର୍ଯତିଂ ସଦା। ଏଷ ଯଦ୍ଯଦୃଷିର୍ବ୍ରୂଯାତ୍କାର୍ଯମେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଭଲପାଇ, ହେ ବୃଷ୍ଣିକୁମାରୀ, ସଦା ଏହି ଯତିଙ୍କୁ ମିଠା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ଏହି ଋଷି ଯାହା କହିବେ, ନିଶ୍ଚିତ ତାହା କରିବା ଦରକାର, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସଖୀଭିଃ ସହିତା ଭଦ୍ରେ ଭଵାସ୍ଯ ଵଶଵର୍ତିନୀ। ପୁରା ହି ଯତଯୋ ଭଦ୍ରେ ଯେ ଭୈକ୍ଷାର୍ଥମନୁଵ୍ରତାଃ
ତୁମ ସଖୀମାନେ ସହିତ, ଭଦ୍ରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳ; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଯତିମାନେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ନିୟମ ରଖିଥିଲେ,
ତେ ବଭୂଵୁର୍ଦଶାର୍ହାଣାଂ କନ୍ଯାପୁରନିଵାସିନଃ। ତେଭ୍ଯୋ ଭୋଜ୍ଯାନି ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଯଥାକାଲମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ। କନ୍ଯାପୁରଗତାଃ କନ୍ଯାଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଯଶସ୍ଵିନି
ସେମାନେ ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ ବସୁଥିଲେ; ସେଠାରେ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଅଲସତା ଛାଡି, ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜ୍ୟ ଓ ମିଠା ଦେଉଥିଲେ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ।
ସା ତଥେତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥାଽଽଥ ମାମ୍। ତୋଷଯିଷ୍ଯାମି ଵୃତ୍ତେନ କର୍ମଣା ଚ ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି, ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି ଏବଂ ମୋର ଆଚରଣ ଓ କାମରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି।'
ଏଵମେତେନ ରୂପେଣ କଂଚିତ୍କାଲଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଉଵାସ ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭଦ୍ରଯା ପରମାର୍ଚିତଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ କିଛି ଦିନ ଧନଞ୍ଜୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ଆଦର କଲେ।
ତସ୍ଯ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତାଂ ଵାସୁଦେଵସହୋଦରୀମ୍। ପଶ୍ଯତଃ ସତତଂ ଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମନୋଭଵଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସଦା ଦେଖିବା ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗିଲା।
ଗୂହଯନ୍ନିଵ ଚାକାରମାଲୋକ୍ଯ ଵରଵର୍ଣିନୀମ୍। ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ଵିନିଶ୍ଵସ୍ଯ ପାର୍ଥଃ କାମଵଶଂ ଗତଃ
ସେ ନିଜ ଭାବନା ଲୁଚାଇ ରଖି, ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ରୂପକୁ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ଓ ଉଷ୍ଣ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ, କାମନାରେ ଅଧୀନ ହେଲେ।
ସ କୃଷ୍ଣାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ମେନେ ନ ରୂପେ ଭଦ୍ରଯା ସମାମ୍। ପ୍ରାପ୍ତାଂ ଭୂମାନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରସେନାଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵା ଵରୁଣାତ୍ମଜାମ୍
ସେ ଭାବିଲେ, କୃଷ୍ଣା ଦ୍ରୌପଦୀ ରୂପରେ ଭଦ୍ରା ସମାନ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସେ ଭୂମିରୁ ଲଭ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଅତୀତକାଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସର୍ଵାସ୍ତାପି ସୁରସ୍ତ୍ରିଯଃ। ନ ସମା ଭଦ୍ରଯା ଲୋକେ ଇତ୍ଯେଵଂ ମନ୍ଯତେଽର୍ଜୁନଃ
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ ହେବା ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭାବିଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ଭଦ୍ରା ସମାନ ଦେବୀମାନେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଅତୀତସମଯେ କାଲେ ସୋଦର୍ଯାଣାଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ନ ସସ୍ମାର ସୁଭଦ୍ରାଯାଂ କାମାଙ୍କୁଶନିଵାରିତଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ହୋଇ, ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ ନାହିଁ।
କ୍ରୀଡାରତିପରାଂ ଭଦ୍ରାଂ ସଖୀଗଣସମାଵୃତାମ୍। ପ୍ରୀଯତେ ସ୍ମାର୍ଜୁନଃ ପଶ୍ଯନ୍ସ୍ଵାହାମିଵ ଵିଭାଵସୁଃ
ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ସୁଭଦ୍ରାଯାଃ ସକାଶେ ତୁ ଯଶସ୍ଵିନଃ। ସମୁତ୍ପତ୍ତିଃ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ଗଦେନ କଥିତଃ ପୁରା
ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ବିଶେଷତା ପୂର୍ବରୁ ଗଦାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାଶନିନିର୍ଘୋଷଂ କେଶଵେନାପି ଧୀମତା। ଉପମାମର୍ଜୁନଂ କୃତ୍ଵା ଵିସ୍ତରଃ କଥିତଃ ପୁରା
ବିଦ୍ୱାନ କେଶବ ଯେତେବେଳେ ଅସନିର ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରି, ସେଇ କଥାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଥିଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧମାନପ୍ରଲାପଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନାମର୍ଜୁନଂ ପ୍ରତି। ପୌରୁଷଂ ଚୋପମାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଵର୍ତତ ଧନୁଷ୍ମତାମ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରତି ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ରୁଷ୍ଟ ଓ ଗର୍ବିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଧନୁର୍ଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରୁଷ ତୁଳନା କରାଯାଉଥିଲା।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯକଲହେ ଚାପି ଵିଵାଦେ ଚାପି ଵୃଷ୍ଣଯଃ। ଅର୍ଜୁନୋପି ନ ମେ ତୁଲ୍ଯଃ କୁତସ୍ତ୍ଵମିତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ଏକାପରିଏ ଝଗଡ଼ା ଓ ବିବାଦରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ କହୁଥିଲେ, 'ଅର୍ଜୁନ ମୋ ସମାନ ନୁହେଁ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ?'
ଜାତାଂଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାନ୍ଗୃହ୍ଣନ୍ତ ଆଶିଷୋ ଵୃଷ୍ଣଯୋଽବ୍ରଵନ୍। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ସମୋ ଵୀର୍ଯେ ଭଵ ତାତ ଧନୁର୍ଧରଃ
ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବେଳେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହୁଥିଲେ, 'ଏ ଶିଶୁ, ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ସମାନ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ ହେଅ।'
ତସ୍ମାତ୍ସୁଭଦ୍ରା ଚକମେ ପୌରୁଷାଦ୍ଭରତର୍ଷଭମ୍। ସତ୍ଯସନ୍ଧସ୍ଯ ରୂପେଣ ଚାତୁର୍ଯେଣ ଚ ମୋହିତା
ଏହି କାରଣରୁ ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କର ସତ୍ୟବାନ୍, ରୂପବାନ୍ ଓ ଚତୁର୍ ଗୁଣରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭଲପାଇଲେ।
ଚାରଣାତିଥିସଂଘାନାଂ ଗଦସ୍ଯ ଚ ନିଶମ୍ଯ ସା। ଅଦୃଷ୍ଟେ କୃତଭାଵାଭୂତ୍ସୁଭଦ୍ରା ଭରତର୍ଷଭେ
ଚାରଣ ଓ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସଭା ବିଷୟରେ ଗଦାଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ସୁଭଦ୍ରା ଯେଉଁ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ସେଠାରେ ଭାବନା ଜାଗିଲା।
କୀର୍ତଯନ୍ଦଦୃଶେ ଯୋ ଯଃ କଥଂଚିତ୍କୁରୁଜାଙ୍ଗଲମ୍। ତଂ ତମେଵ ତଦା ଭଦ୍ରା ବୀଭତ୍ସୁଂ ସ୍ମ ହି ପୃଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି କେହି କୁରୁଜାଙ୍ଗଳ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଥିଲେ କିମ୍ବା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲେ, ଭଦ୍ରା ସେତେବେଳେ ବୀଭତ୍ସୁ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଥିଲେ।
ଅଭୀକ୍ଷ୍ଣଶ୍ରଵଣାଦେଵମଭୀକ୍ଷ୍ଣପରିପୃଚ୍ଛନାତ୍। ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଇଵ ଭଦ୍ରାଯାଃ ପାଣ୍ଡଵଃ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ପୁନିପୁନି ଶୁଣିବା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପାଣ୍ଡବ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ନଜରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେବା ପରି ଲାଗିଲେ।
ଭୁଜୌ ଭୁଜଗସଙ୍କାଶୌ ଜ୍ଯାଘାତେନ କିଣୀକୃତୌ। ପାର୍ଥୋଽଯମିତି ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ନିଃଶଂସଯମଜାଯତ
ଧନୁର ତାଣିରେ ଚିହ୍ନିତ, ସାପ ସମାନ ଭୁଜା ଦେଖି, ଭଦ୍ରା ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ—'ଏହିଏ ପାର୍ଥ।'