ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ଯତିନା ପ୍ରୀତାସ୍ତେ ଯାଦଵର୍ଷଭାଃ। ଉପୋପଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ ତେ ସ୍ଵାଗତମିତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏପରି ତାପସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯାଦବମାନେ ଖୁସି ହେଇ, 'ସ୍ବାଗତ' ବୋଲି ସମସ୍ତେ ବସିଗଲେ।
ପରିତଃ ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟେଷୁ ଵୃଷ୍ଣିଵୀରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଆକାରଂ ଗୂହମାନସ୍ତୁ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନମବ୍ରଵୀତ୍
ଭୃଷ୍ଣିବୀରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ପାଣ୍ଡବ ନିଜ ଚିହ୍ନ ଲୁଚାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥତା ପଚାରିଲେ।
ସର୍ଵତ୍ର କୁଶଲଂ ଚୋକ୍ତ୍ଵା ବଲଦେଵୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍। ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ଵିପ୍ର କୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଚାଗତୋ ହ୍ଯସି
ସମସ୍ତେ ସ୍ଥାନେ ଭଲ ଅଛି ବୋଲି କହି, ବଳରାମ କହିଲେ, 'ମୋତେ କୃପା କର, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?'
ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟାନି ପୁଣ୍ଯାନି ଵଦ ତ୍ଵଂ ଵଦତାଂଵର। ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚୈଵ ତୀର୍ଥାନି ଵନାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
'ତୁମେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଆମକୁ ପାହାଡ଼, ତୀର୍ଥ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ମନ୍ଦିର ବିଷୟରେ କୁହ।'
ତୀର୍ଥାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ଭାରତ। ଆପଗାନାଂ ଵନାନାଂ ଚ କଥଯାମାସ ତାଃ କଥାଃ
ସେ ତୀର୍ଥ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିବାର କଥା ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକଥାଃ ପୁଣ୍ଯା ଵୃଷ୍ଣିଵୀରା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ। ଅପୂଜଯଂସ୍ତଦା ଭିକ୍ଷୁଂ କଥାନ୍ତେ ଜନମେଜଯ
ଧର୍ମର ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣି, ଭୃଷ୍ଣିବୀରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାପସଙ୍କୁ କଥା ଶେଷରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଜନମେଜୟ।
ତତସ୍ତୁ ଯାଦଵାଃ ସର୍ଵେ ମନ୍ତ୍ରଯନ୍ତି ସ୍ମ ଭାରତ। ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯତିଲିଙ୍ଗଧରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ ଆଲୋଚନା କଲେ, 'ଏହି ଆତିଥ୍ୟ ପାଇଥିବା, ତପସ୍ବୀ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ଆଵାସଂ କମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵସେତ ନିରୁପଦ୍ରଵଃ। ଇତ୍ଯେଵଂ ପ୍ରବ୍ରୁଵନ୍ତସ୍ତୁ ରୌହିଣେଯଂ ଚ ଯାଦଵାଃ
'ସେ ଏଠାରେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ରହୁନ୍ତୁ,' ଏପରି କହି ଯାଦବମାନେ ରୋହିଣୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦଦୃଶୁଃ କୃଷ୍ଣମାଯାନ୍ତଂ ସର୍ଵେ ଯାଦଵନନ୍ଦନମ୍। ଏହି କେଶଵ ତାତେତି ରୌହିଣେଯୋ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯାଦବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅତି ପ୍ରିୟ; ରୋହିଣୀପୁତ୍ର କହିଲେ, 'ଆସ, କେଶବ, ପ୍ରିୟ।'
ଯତିଲିଙ୍ଗଧରୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଦେଶାତିଥିରଯଂ ଦ୍ଵିଜଃ। ଵର୍ଷମାସନିଵାସାର୍ଥମାଗତୋ ନଃ ପୁରଂ ପ୍ରତି। ସ୍ଥାନେ ଯସ୍ମିନ୍ନିଵସତୁ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜନାର୍ଦନ
'ଏହି ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ବୀ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଆମ ସହରକୁ ଚାରି ମାସ ରହିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ କେଉଁଠି ରହିବେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୋତେ କୁହ।'
ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ ମହାଭାଗ ପରଵାନସ୍ମି ଧର୍ମତଃ। ସ୍ଵଯଂ ତୁ ରୁଚିରେ ସ୍ଥାନେ ଵାସଯେର୍ଯଦୁନନ୍ଦନ
'ତୁମେ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଧର୍ମରେ ବାଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ, ଯାଦବମାନେ ଯେଉଁଠି ଭଲ ପାଉଛ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ରଖ।'
ପ୍ରୀତଃ ସ ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍। ବଲଦେଵୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ସେ କଥାରେ ଖୁସି ହୋଇ, ବଳରାମ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳରାମ କହିଲେ।
ଆରାମେ ତୁ ଵସେଦ୍ଧୀମାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଵର୍ଷମାସକାନ୍। କନ୍ଯାଗୃହେ ସୁଭଦ୍ରାଯା ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଜନମିଚ୍ଛଯା
'ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଚାରି ମାସ ଉଦ୍ୟାନରେ ରହୁନ୍ତୁ; ଭୋଜନ ଇଚ୍ଛା କଲେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଘରେ ଖାଆନ୍ତୁ।'
ଲତାଗୃହେଷୁ ଵସତାମିତି ମେ ଧୀଯତେ ମତିଃ। ଲବ୍ଧାନୁଜ୍ଞାସ୍ତ୍ଵଯା ତାତ ମନ୍ଯନ୍ତେ ସର୍ଵଯାଦଵାଃ
'ଲତା ଘରରେ ରହିବେ — ଏହି ମୋର ମନରେ ଆସିଛି; ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଏହିକୁ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି।'
ବଲଵାନ୍ଦର୍ଶନୀଯଶ୍ଚ ଵାଗ୍ମୀ ଶ୍ରୀମାନ୍ବହୁଶ୍ରୁତଃ। କନ୍ଯାପୁରସମୀପେ ତୁ ନ ଯୁକ୍ତମିତି ମେ ମତିଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେଖିବାକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଭାଷଣରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧନୀ ଓ ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କନ୍ୟାମଣ୍ଡପ ନିକଟରେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଉଚିତ ନୁହେଁ—ମୋର ମତ ଏହି ଭଳି।
ଗୁରୁଃ ଶାସ୍ତା ଚ ନେତା ଚ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ। ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ନ ଵିରୁଧ୍ଯେହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵଚସ୍ତଵ
ସେ ଗୁରୁ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ନେତା, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଓ ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୁଁ ତାହାକୁ ବିରୋଧ କରିବି ନାହିଁ—ମୁଁ ତୁମର କଥା ଅନୁସାରେ କରିବି।
ଶୁଭାଶୁଭସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାତା ନାନ୍ଯୋଽସ୍ମି ଭୁଵି କଶ୍ଚନ
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା ଯେତେକି ମୁଁ ଜାଣେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏପରି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସର୍ଵଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରଃ। ଧୃତିମାନ୍ଵିନଯୋପେତଃ ସତ୍ଯବାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ମହିମାଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୃଢ଼ ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ।
ଯତିଲିଙ୍ଗଧରୋ ହ୍ଯେଷ କୋ ଵିଜାନାତି ମାନସମ୍। ତ୍ଵମିମଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ନୀତ୍ଵା କନ୍ଯାପୁରଂ ଶୁଭମ୍
ଏହିଁ ନିଶ୍ଚୟ ଯତିର ଚିହ୍ନ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି—କିଏ ତାଙ୍କର ମନ ଜାଣିପାରିବ? ତୁମେ, କମଳନୟନ, ଏହାକୁ ଶୁଭ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପକୁ ନେଇଯାଅ।
ନିଵେଦଯ ସୁଭଦ୍ରାଯୈ ମଦ୍ଵାକ୍ଯପରିଚୋଦିତଃ। ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାନୈଶ୍ଚ ଅନ୍ନୈରିଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ପୂଜଯ
ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଅ, ଏବଂ ଏହିଁ ଅତିଥିକୁ ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କର।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସହିତୋ ଯତିନା ହରିଃ। କୃତ୍ଵା ତୁ ସଂଵିଦଂ ତେନ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କେଶଵୋଽଭଵତ୍
ତାହାଁକୁ ମନୋମନେ ମନ୍ଜୁରି କରି, ଯତିଙ୍କ ସହିତ ହରି ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଲେ ଏବଂ ତାହାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ପର୍ଵତେ ତୌ ଵିହୃତ୍ଯୈଵ ଯଥେଷ୍ଟଂ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ। ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଗୃହ୍ଯ ହସ୍ତେନ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ, ପାହାଡ଼ରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭ୍ରମଣ କରି, ପରେ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କୃଷ୍ଣ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଥିବା ଏକ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଥମାଵେଦଯାମାସ ରୁକ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମଯୋଃ। ହୃଷୀକେଶଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେ ଉଭେ ଚୋଚତୁର୍ଭୃଶମ୍
ହୃଷୀକେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ଦୁହେଁ ଏହି ଖବର ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ମନୋରଥୋ ମହାନେଷ ହୃଦି ନୌ ପରିଵର୍ତତେ। କଦା ଦ୍ରକ୍ଷାଵ ବୀଭତ୍ସୁଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ପୁରମାଗତମ୍
‘ଏହି ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଆମ ହୃଦୟରେ ଘୁରୁଛି—କେବେ ଆମେ ବୀଭତ୍ସୁ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସହରକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିପାରିବୁ?’
ଇତ୍ଯେଵଂ ହର୍ଷମାଣେ ତେ ଵଦନ୍ତ୍ଯୌ ସୁଭୃଶଂ ପ୍ରିଯମ୍। ରୁଗ୍ମିଣୀସତ୍ଯଭାମେ ଵୈ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଯତିଃ
ଏଭଳି ଖୁସି ହୋଇ ଦୁହେଁ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ସତ୍ୟଭାମା ଯତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ହର୍ଷମାଣାନାଂ ପାର୍ଥୋ ହର୍ଷମୁପାଗମତ୍। ପ୍ରାପ୍ତମଜ୍ଞାତରୂପେଣ ଚାଗତଂ ଚାର୍ଜୁନଂ ହରିଃ
ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଉଥିବାବେଳେ, ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ହରି ଅଜଣା ରୂପରେ ଆସିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ସତ୍କୃତ୍ଯ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତୁ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚୈଵ ହ୍ଯପୂଜଯତ୍। ସ ତଂ ପ୍ରିଯାତିଥିଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯତିମାଗତମ୍
ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଆଦର ଓ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ; ଯତିଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମାନ ଦିଆଗଲା।
ସୋଦର୍ଯାଂ ଭଗିନୀଂ କୃଷ୍ଣଃ ସୁଭଦ୍ରାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଅଯଂ ଦେଶାତିଥିର୍ଭଦ୍ରେ ସଂଶିତଵ୍ରତଵାନୃଷିଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ଭଦ୍ରେ, ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଋଷି।
ପ୍ରାପ୍ନୋତୁ ସତତଂ ପୂଜାଂ ତଵ କନ୍ଯାପୁରେ ଵସନ୍। ଆର୍ଯେଣ ଚ ପରିଜ୍ଞାତଃ ପୂଜନୀଯୋ ଯତିସ୍ତ୍ଵଯା
ସେ ତୁମ କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ସଦା ସମ୍ମାନ ପାଉନ୍ତୁ; ଆଦରଣୀୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଯତିକୁ ତୁମେ ସମ୍ମାନ କର।
ରାଗାଦ୍ଭରସ୍ଵ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯି ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈର୍ଯତିଂ ସଦା। ଏଷ ଯଦ୍ଯଦୃଷିର୍ବ୍ରୂଯାତ୍କାର୍ଯମେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଭଲପାଇ, ହେ ବୃଷ୍ଣିକୁମାରୀ, ସଦା ଏହି ଯତିଙ୍କୁ ମିଠା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ଏହି ଋଷି ଯାହା କହିବେ, ନିଶ୍ଚିତ ତାହା କରିବା ଦରକାର, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।