ଅକ୍ରୂରଃ ସାରଣଶ୍ଚୈଵ ଗଦୋ ବଭ୍ରୁର୍ଵିଦୂରଥଃ। ନିଶଠଶ୍ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ପୃଥୁର୍ଵିପୃଥୁରେଵ ଚ
ଅକୃର, ସାରଣ, ଗଦ, ବଭ୍ରୁ, ବିଦୂରଥ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ।
ସତ୍ଯକଃ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚୈଵ ଭଙ୍ଗକାରମହାରଵୌ। ହାର୍ଦିକ୍ଯ ଉଦ୍ଧଵଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ନାନୁକୀର୍ତିତାଃ
ସତ୍ୟକ, ସାତ୍ୟକି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଙ୍ଗକାର, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତେ ପରିଵୃତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍। ତମୁତ୍ସଵଂ ରୈଵତକେ ଶୋଭଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତଦା
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଜଣାନୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ, ସେଇ ରୈବତକର ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ।
ଵାସଦେଵୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ପରିଵ୍ରାଜମପଶ୍ଯତ
ବସୁଦେବ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠିକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ପରିବ୍ରାଜକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିତ୍ରକୌତୂହଲେ ତସ୍ମିନ୍ଵର୍ତମାନେ ମହାଦ୍ଭୁତେ। ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ସହିତୌ ପରିଜଗ୍ମତୁଃ
ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ଚଙ୍କ୍ରମମାଣୌ ତୌ ଵସୁଦେଵସୁତାଂ ଶୁଭାମ୍। ଅଲଙ୍କୃତାଂ ସଖୀମଧ୍ଯେ ଭଦ୍ରାଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ତଦା
ଏହିଭଳି ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସଜିଥିବା ଏବଂ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାମର୍ଜୁନସ୍ଯ କନ୍ଦର୍ପଃ ସମଜାଯତ। ତଂ ତଦୈକାଗ୍ରମନସଂ କୃଷ୍ଣଃ ପାର୍ଥମଲକ୍ଷଯତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ କାମନା ଜନ୍ମ ନେଲା। କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲଗି ରହିଛି।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପ୍ରସହନ୍ନିଵ ଭାରତ। ଵନେଚରସ୍ଯ କିମିଦଂ କାମେନାଲୋଡ୍ଯତେ ମନଃ
ମହାବଳୀ ପୁରୁଷ ସିଂହ କହିଲେ, ମନେ ଯେପରି ଜୋର କରୁଛନ୍ତି: 'ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ଏହି ଲୋକଙ୍କ ମନ କାହିଁକି କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଛି?'
ମମୈଷା ଭଗିନୀ ପାର୍ଥ ସାରଣସ୍ଯ ସହୋଦରୀ। ସୁଭଦ୍ରା ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପିତୁର୍ମେ ଦଯିତା ସୁତା। ଯଦି ତେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତରଂ ସ୍ଵଯମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ, ସାରଣଙ୍କ ସହଓଦରୀ। ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ସେ ମୋର ବାପାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଝିଅ। ଯଦି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ମୁଁ ନିଜେ ବାପାଙ୍କୁ କହିବି।
ଦୁହିତା ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚ ସ୍ଵସା। ରୂପେଣ ଚୈଷା ସଂପନ୍ନା କମିଵୈଷା ନ ମୋହଯେତ୍
ସେ ବସୁଦେବଙ୍କର ଝିଅ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଭଉଣୀ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ ହରାଇ ନଯିବ?
କୃତମେଵ ତୁ କଲ୍ଯାଣଂ ସର୍ଵଂ ମମ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍। ଯଦି ସ୍ଯାନ୍ମମ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୀ ମହିଷୀଯଂ ସ୍ଵସା ତଵ
ଯଦି ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଝିଅ, ତୁମର ଭଉଣୀ, ମୋର ରାଣୀ ହେବେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଭଲ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ।
ପ୍ରାପ୍ତୌ ତୁ କ ଉପାଯଃ ସ୍ଯାତ୍ତଂ ଵ୍ରଵୀହି ଜନାର୍ଦନ। ଆସ୍ଥାସ୍ଯାମି ତଦା ସର୍ଵଂ ଯଦି ଶକ୍ଯଂ ନରେଣ ତତ୍
କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ କେଉଁଠି ଉପାୟ ଅଛି? ଏହା ମତେ କହ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ଯେଉଁଠି ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ମୁଁ ସେହି ସବୁ କାମ କରିବି।
ସ୍ଵଯଂ ଵରଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଵିଵାହଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ସ ଚ ସଂଶଯିତଃ ପାର୍ଥ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯାନିମିତ୍ତତଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱୟଂବର ରୀତି ରହିଛି; କିନ୍ତୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏହା ସ୍ୱଭାବର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ଦିଗ୍ଧ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ହରଣଂ ଚାପି କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ। ଵିଵାହହେତୁଃ ଶୂରାଣାମିତି ଧର୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୋରକରି ଝିଅକୁ ନେଇଯିବା ବିବାହ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ; ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବାମାନେ କହନ୍ତି, ଏହା ଶୂରମାନଙ୍କର ପଥ।
ସ ତ୍ଵମର୍ଜୁନ କଲ୍ଯାଣୀଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ଭଗିନୀଂ ମମ। `ଯତିରୂପଧରସ୍ତଂ ତୁ ଯଥା କାଲଵିପାକତା।' ହର ସ୍ଵଯଂଵରେ ହ୍ଯସ୍ଯାଃ କୋ ଵୈ ଵେଦ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର ଭଲ ଭଉଣୀକୁ, ଯେପରି ସମୟ ଆସିବ, ତେପରି ଏକ ଯତିର ଭେଷ ଧରି, ଜୋରକରି ନେଇଯାଅ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ କିଏ କଣ କରିବ, ଏହା କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ତତୋଽର୍ଜୁନଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯେତିକୃତ୍ଯତାମ୍। ଶୀଘ୍ରଗାନ୍ପୁରୁଷାନନ୍ପ୍ରେଷଯାମାସତୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଯୋଜନାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ସତ୍ୱରେ ଦୂତମାନେଠାରେ ପଠାଇଲେ।
ଧର୍ମରାଜାଯ ତତ୍ସର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତାଯ ଵୈ। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଚ ମହାବାହୁରନୁଜଜ୍ଞେ ସମାତୃକଃ
ଏହି ସବୁ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଥିବା ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜଣାଯିଲା। ଶୁଣିବା ସାଥିରେ, ବଳଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ଭୀମସେନସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୃତକୃତ୍ଯଂ ସ୍ମ ମନ୍ଯତେ। ଇତ୍ଯେଵଂ ମନୁଜୈରୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାମତିଃ
ଭୀମସେନ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାମ ସଫଳ ହେଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏଭଳି ଲୋକମାନେ କହିଲେ, ଏବଂ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ କୃଷ୍ଣ ଏହା ଶୁଣିଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ତଦା ପାର୍ଥଂ ହୃଦି ସ୍ଥାପ୍ଯ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍। ଇତ୍ଯେଵଂ ମନୁଜୈଃ ସାର୍ଧଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ସମୁପେଯିଵାନ୍
ତାପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚୈରାଃ ସଂଚାରିତେ ତସ୍ମିନ୍ନନୁଜ୍ଞାତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ଵାସୁଦେଵାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ କଥଯିତ୍ଵେତିକୃତ୍ଯତାମ୍
ଚରମାନେ ପଠାଯିବା ପରେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ବାସୁଦେବ ଯୋଜନା ଖୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମତି ମିଳିଲା।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମତମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରଯଯୌ ଭରତର୍ଷଭଃ। ଦ୍ଵାରକାଯା ଉପଵନେ ତସ୍ଥୌ ଵୈ କାର୍ଯସାଧନଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଧରି, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଦ୍ୱାରକା ନିକଟର ଏକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିଜ କାମ ସାଧନ ପାଇଁ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ନିଵୃତ୍ତେ ହ୍ଯୁତ୍ସଵେ ତସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ରୈଵତକେ ତଦା। ଵୃଷ୍ଣଯୋଽପ୍ଯଗମନ୍ସର୍ଵେ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀମନୁ
ସେଇ ସମୟରେ ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଚିନ୍ତଯାନସ୍ତତୋ ଭଦ୍ରାମୁପଵିଷ୍ଟଃ ଶିଲାତଲେ। ରମଣୀଯେ ଵନୋଦ୍ଦେଶେ ବହୁପାଦପସଂଵୃତେ
ଅନେକ ଗଛରେ ଘେରା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଏକ ପାଥର ଚଉକିରେ ବସି, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ସାଲତାଲାଶ୍ଵକର୍ଣୈଶ୍ଚ ବକୁଲୈରର୍ଜୁନୈସ୍ତଥା। ଚମ୍ପକାଶୋକପୁନ୍ନାଗୈଃ କେତକୈଃ ପାଟଲୈସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଶାଳ, ତାଳ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, ବକୁଳ, ଅର୍ଜୁନ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, କେତକୀ ଓ ପାଟଳ ଗଛ ଥିଲା।
କର୍ଣିକାରୈରଶୋକୈଶ୍ଚ ଅଙ୍କୋଲୈରତିମୁକ୍ତକୈଃ। ଏଵମାଦିଭିରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତେ ସ ଶିଲାତଲେ
ସେଠାରେ କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଅଶୋକ, ଅଙ୍କୋଳ, ଅତିମୁକ୍ତକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାଥର ଚଉକିକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ପୁନଃପୁନଶ୍ଚିନ୍ତଯାନଃ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଭଦ୍ରଭାଷିଣୀମ୍। ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଚୋପପନ୍ନାନ୍ଵୃଷ୍ଣିଵୀରାନ୍ଦଦର୍ଶ ସଃ
ପୁଣିପୁଣି ମିଠା କଥା କହୁଥିବା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଅଚାନକ ବୃଷ୍ଣିବୀରମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ବଲଦେଵଂ ଚ ହାର୍ଦିକ୍ଯଂ ସାମ୍ବଂ ସାରଣମେଵ ଚ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚ ଗଦଂ ଚୈଵ ଚାରୁଦେଷ୍ଣଂ ଵିଦୂରଥମ୍
ବଳରାମ, ହାର୍ଦିକ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ସାମ୍ବ, ସାରଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଗଦା, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ ଓ ବିଦୂରଥ —
ଭାନୁଂ ଚ ହରିତଂ ଚୈଵ ଵିପୃଥୁଂ ପୃଥୁମେଵ ଚ। ତଥାନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ବହୂନ୍ପଶ୍ଯନ୍ହୃଦି ଶୋକମଧାରଯତ୍
ଭାନୁ, ହରିତ, ବିପୃଥୁ ଓ ପୃଥୁ ମଧ୍ୟ — ଏପରି ଅନେକ ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ଧରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଯତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ସୁକାଃ। ଵୃଷ୍ଣଯୋ ଵିନଯୋପେତାଃ ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥିରେ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ତାପସଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଆସିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ପ୍ରୀତମନାଃ ସ୍ଵାଗତଂ ଵ୍ଯାଜହାର ସଃ। ଆସ୍ଯତାମାସ୍ଯତାଂ ସର୍ଵୈ ରମଣୀଯେ ଶିଲାତଲେ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହୃଦୟରେ କହିଲେ, 'ସ୍ବାଗତ, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏହି ସୁନ୍ଦର ପାଥର ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।'