କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବଲଃ। ପ୍ରଭାସାଦାଗତଂ ଦେଵ୍ଯଃ ସର୍ଵାଃ କୃଷ୍ଣମପୂଜଯନ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରଭାସରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ରୈଵତକେ ଗିରୌ। ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାମଭଵଦୁତ୍ସଵୋ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ, ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ, ହେ ରାଜା, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।
ତତ୍ର ଦାନଂ ଦଦୁର୍ଵୀରା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ। ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାଶ୍ଚୈଵ ମହେ ତସ୍ଯ ଗିରେସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ବୀରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦାର ଭାବେ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରସାଦୈ ରତ୍ନଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗିରେସ୍ତସ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ। ସ ଦେଶଃ ଶୋଭିତୋ ରାଜନ୍କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଅଞ୍ଚଳ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣି ଚ ତତ୍ରାନ୍ଯେ ଵାଦକାଃ ସମଵାଦଯନ୍। ନନୃତୁର୍ନର୍ତକାଶ୍ଚୈଵ ଜଗୁର୍ଗେଯାନି ଗାଯନାଃ
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ମୂସିକ୍ ଉପକରଣ ରେ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବାଜାଇଲେ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତାଃ କୁମାରାଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ସୁମହୌଜସାମ୍। ଯାନୈର୍ହାଟକଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚଞ୍ଚୂର୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ସର୍ଵଶଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଯାନରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପୌରାଶ୍ଚ ପାଦଚାରେଣ ଯାନୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈସ୍ତଥା। ସଦାରାଃ ସାନୁଯାତ୍ରାଶ୍ଚ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ସହରବାସୀମାନେ କେହି ପଦେ, କେହି ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଯାନରେ, ତାଙ୍କର ଜଣାନୀ ଓ ସାଥିମାନେ ସହିତ, ଶତେ ଏବଂ ହଜାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତତୋ ହଲଧରଃ କ୍ଷୀବୋ ରେଵତୀସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଅନୁଗମ୍ଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରଚରତ୍ରତ୍ର ଭାରତ
ତାପରେ ମଦମସ୍ତ ହଳଧର, ରେବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଛେଇ ଥିବାବେଳେ, ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଥୈଵ ରାଜା ଵୃଷ୍ଣୀନାମୁଗ୍ରସେନଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅନୁଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରସହାଯଵାନ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ, ହଜାର-ହଜାର ଜଣାନୀ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ରୌକ୍ମିଣେଯଶ୍ଚ ସାମ୍ବଶ୍ଚ କ୍ଷୀବୌ ସମରଦୁର୍ମଦୌ। ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରୌ ଵିଜହ୍ଵାତେଽମରାଵିଵ
ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସାମ୍ବ, ଦୁଇଜଣ ମଦମସ୍ତ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବତାମାନେ ପରି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଅକ୍ରୂରଃ ସାରଣଶ୍ଚୈଵ ଗଦୋ ବଭ୍ରୁର୍ଵିଦୂରଥଃ। ନିଶଠଶ୍ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ପୃଥୁର୍ଵିପୃଥୁରେଵ ଚ
ଅକୃର, ସାରଣ, ଗଦ, ବଭ୍ରୁ, ବିଦୂରଥ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ।
ସତ୍ଯକଃ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚୈଵ ଭଙ୍ଗକାରମହାରଵୌ। ହାର୍ଦିକ୍ଯ ଉଦ୍ଧଵଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ନାନୁକୀର୍ତିତାଃ
ସତ୍ୟକ, ସାତ୍ୟକି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଙ୍ଗକାର, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତେ ପରିଵୃତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍। ତମୁତ୍ସଵଂ ରୈଵତକେ ଶୋଭଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତଦା
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଜଣାନୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ, ସେଇ ରୈବତକର ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ।
ଵାସଦେଵୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ପରିଵ୍ରାଜମପଶ୍ଯତ
ବସୁଦେବ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠିକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ପରିବ୍ରାଜକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିତ୍ରକୌତୂହଲେ ତସ୍ମିନ୍ଵର୍ତମାନେ ମହାଦ୍ଭୁତେ। ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ସହିତୌ ପରିଜଗ୍ମତୁଃ
ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ଚଙ୍କ୍ରମମାଣୌ ତୌ ଵସୁଦେଵସୁତାଂ ଶୁଭାମ୍। ଅଲଙ୍କୃତାଂ ସଖୀମଧ୍ଯେ ଭଦ୍ରାଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ତଦା
ଏହିଭଳି ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସଜିଥିବା ଏବଂ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାମର୍ଜୁନସ୍ଯ କନ୍ଦର୍ପଃ ସମଜାଯତ। ତଂ ତଦୈକାଗ୍ରମନସଂ କୃଷ୍ଣଃ ପାର୍ଥମଲକ୍ଷଯତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ କାମନା ଜନ୍ମ ନେଲା। କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲଗି ରହିଛି।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପ୍ରସହନ୍ନିଵ ଭାରତ। ଵନେଚରସ୍ଯ କିମିଦଂ କାମେନାଲୋଡ୍ଯତେ ମନଃ
ମହାବଳୀ ପୁରୁଷ ସିଂହ କହିଲେ, ମନେ ଯେପରି ଜୋର କରୁଛନ୍ତି: 'ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ଏହି ଲୋକଙ୍କ ମନ କାହିଁକି କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଛି?'
ମମୈଷା ଭଗିନୀ ପାର୍ଥ ସାରଣସ୍ଯ ସହୋଦରୀ। ସୁଭଦ୍ରା ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପିତୁର୍ମେ ଦଯିତା ସୁତା। ଯଦି ତେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତରଂ ସ୍ଵଯମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ, ସାରଣଙ୍କ ସହଓଦରୀ। ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ସେ ମୋର ବାପାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଝିଅ। ଯଦି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ମୁଁ ନିଜେ ବାପାଙ୍କୁ କହିବି।
ଦୁହିତା ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚ ସ୍ଵସା। ରୂପେଣ ଚୈଷା ସଂପନ୍ନା କମିଵୈଷା ନ ମୋହଯେତ୍
ସେ ବସୁଦେବଙ୍କର ଝିଅ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଭଉଣୀ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ ହରାଇ ନଯିବ?
କୃତମେଵ ତୁ କଲ୍ଯାଣଂ ସର୍ଵଂ ମମ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍। ଯଦି ସ୍ଯାନ୍ମମ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୀ ମହିଷୀଯଂ ସ୍ଵସା ତଵ
ଯଦି ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଝିଅ, ତୁମର ଭଉଣୀ, ମୋର ରାଣୀ ହେବେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଭଲ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ।
ପ୍ରାପ୍ତୌ ତୁ କ ଉପାଯଃ ସ୍ଯାତ୍ତଂ ଵ୍ରଵୀହି ଜନାର୍ଦନ। ଆସ୍ଥାସ୍ଯାମି ତଦା ସର୍ଵଂ ଯଦି ଶକ୍ଯଂ ନରେଣ ତତ୍
କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ କେଉଁଠି ଉପାୟ ଅଛି? ଏହା ମତେ କହ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ଯେଉଁଠି ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ମୁଁ ସେହି ସବୁ କାମ କରିବି।
ସ୍ଵଯଂ ଵରଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଵିଵାହଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ସ ଚ ସଂଶଯିତଃ ପାର୍ଥ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯାନିମିତ୍ତତଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱୟଂବର ରୀତି ରହିଛି; କିନ୍ତୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏହା ସ୍ୱଭାବର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ଦିଗ୍ଧ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ହରଣଂ ଚାପି କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ। ଵିଵାହହେତୁଃ ଶୂରାଣାମିତି ଧର୍ମଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୋରକରି ଝିଅକୁ ନେଇଯିବା ବିବାହ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଏ; ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବାମାନେ କହନ୍ତି, ଏହା ଶୂରମାନଙ୍କର ପଥ।
ସ ତ୍ଵମର୍ଜୁନ କଲ୍ଯାଣୀଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ଭଗିନୀଂ ମମ। `ଯତିରୂପଧରସ୍ତଂ ତୁ ଯଥା କାଲଵିପାକତା।' ହର ସ୍ଵଯଂଵରେ ହ୍ଯସ୍ଯାଃ କୋ ଵୈ ଵେଦ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଅର୍ଜୁନ, ମୋର ଭଲ ଭଉଣୀକୁ, ଯେପରି ସମୟ ଆସିବ, ତେପରି ଏକ ଯତିର ଭେଷ ଧରି, ଜୋରକରି ନେଇଯାଅ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ କିଏ କଣ କରିବ, ଏହା କିଏ ଜାଣିପାରିବ?
ତତୋଽର୍ଜୁନଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯେତିକୃତ୍ଯତାମ୍। ଶୀଘ୍ରଗାନ୍ପୁରୁଷାନନ୍ପ୍ରେଷଯାମାସତୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଯୋଜନାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ସତ୍ୱରେ ଦୂତମାନେଠାରେ ପଠାଇଲେ।
ଧର୍ମରାଜାଯ ତତ୍ସର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତାଯ ଵୈ। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଚ ମହାବାହୁରନୁଜଜ୍ଞେ ସମାତୃକଃ
ଏହି ସବୁ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଥିବା ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜଣାଯିଲା। ଶୁଣିବା ସାଥିରେ, ବଳଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ଭୀମସେନସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୃତକୃତ୍ଯଂ ସ୍ମ ମନ୍ଯତେ। ଇତ୍ଯେଵଂ ମନୁଜୈରୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାମତିଃ
ଭୀମସେନ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାମ ସଫଳ ହେଲା ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଏଭଳି ଲୋକମାନେ କହିଲେ, ଏବଂ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ କୃଷ୍ଣ ଏହା ଶୁଣିଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ତଦା ପାର୍ଥଂ ହୃଦି ସ୍ଥାପ୍ଯ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍। ଇତ୍ଯେଵଂ ମନୁଜୈଃ ସାର୍ଧଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ସମୁପେଯିଵାନ୍
ତାପରେ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚୈରାଃ ସଂଚାରିତେ ତସ୍ମିନ୍ନନୁଜ୍ଞାତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ଵାସୁଦେଵାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ କଥଯିତ୍ଵେତିକୃତ୍ଯତାମ୍
ଚରମାନେ ପଠାଯିବା ପରେ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ବାସୁଦେବ ଯୋଜନା ଖୋଲି କହିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମତି ମିଳିଲା।