ଏଵଂ ସ କଥଯନ୍ନେଵ ନିଦ୍ରଯା ଜନମେଜଯ। କୌନ୍ତେଯୋଽପି ହୃତସ୍ତସ୍ମିଞ୍ଶଯନେ ସ୍ଵର୍ଗସନ୍ନିଭେ
ଏଭଳି କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, ହେ ଜନମେଜୟ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସେ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ ଘୁମରେ ଲିନ୍ ହେଲେ।
ମଧୁରେଣୈଵ ଗୀତେନ ଵୀଣାଶବ୍ଦେନ ଚୈଵ ହ। ପ୍ରବୋଧ୍ଯମାନୋ ବୁବୁଧେ ସ୍ତୁତିଭିର୍ମଙ୍ଗଲୈସ୍ତତା
ମଧୁର ଗୀତ ଓ ବୀଣାର ସ୍ୱରରେ ଜଗାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ସେ ସଚେତନ ହେଲେ।
ସ କୃତ୍ଵାଽଵଶ୍ଯକାର୍ଯାଣି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯେନାଭିନନ୍ଦିତଃ। `ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଂ ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ତତ୍ର ଵାସମରୋଚଯତ୍
ଆବଶ୍ୟକ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵୋ ଭୋଜନଂ ଵୈ ଶଶାସ ହ। ଯତିରୂପଧରଂ ପାର୍ଥଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ସହସା ହରିଃ।' ରଥେନ କାଞ୍ଚନାଙ୍ଗେନ ଦ୍ଵାରକାମଭିଜଗ୍ମିଵାନ୍
‘ଏହିଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି କୃଷ୍ଣ କହି, ଭୋଜନ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ପରେ, ଯତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ହରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଗଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତା ଦ୍ଵାରକା ତୁ ବଭୂଵ ଜନମେଜଯ
ଦ୍ୱାରକା ସେଇ ସମୟରେ ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଲା, ହେ ଜନମେଜୟ।
ଦିଦୃକ୍ଷନ୍ତଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଦ୍ଵାରକାଵାସିନୋ ଜନାଃ। ନରେନ୍ଦ୍ରମାର୍ଗମାଜଗ୍ମୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଲୋକମାନେ ରାଜପଥରେ ଶତ ହଜାରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ।
କ୍ଷଣାର୍ଧମପି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯା ଗୋଵିନ୍ଦଵିରହାକ୍ଷମାଃ। କୌତୂହଲସମାଵିଷ୍ଟା ଭୃଶମୁତ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଵଲୋକେଷୁ ନାରୀଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ। ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାଂ ଚ ସମଵାଯୋ ମହାନଭୂତ୍
ସେଠାରେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ ହଜାରେ ନଜର ପକାଇଲେ; ଏବଂ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଭିଡ଼ ଜମା ହେଲା।
ସ ତଥା ସତ୍କୃତଃ ସର୍ଵୈର୍ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାତ୍ମଜୈଃ। ଅଭିଵାଦ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପ୍ରତିନନ୍ଦିତଃ
ସେଠାରେ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଭିବାଦନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କୁମାରୈଃ ସର୍ଵଶୋ ଵୀରଃ ସତ୍କାରେଣାଭିଚୋଦିତଃ। ସମାନଵଯସଃ ସର୍ଵାନାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ସ ପୁନଃପୁନଃ
ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ ଆଦର ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ; ସମାନ ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ ସେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବଲଃ। ପ୍ରଭାସାଦାଗତଂ ଦେଵ୍ଯଃ ସର୍ଵାଃ କୃଷ୍ଣମପୂଜଯନ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରଭାସରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ରୈଵତକେ ଗିରୌ। ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାମଭଵଦୁତ୍ସଵୋ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ, ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ, ହେ ରାଜା, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।
ତତ୍ର ଦାନଂ ଦଦୁର୍ଵୀରା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ। ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାଶ୍ଚୈଵ ମହେ ତସ୍ଯ ଗିରେସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ବୀରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦାର ଭାବେ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରସାଦୈ ରତ୍ନଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗିରେସ୍ତସ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ। ସ ଦେଶଃ ଶୋଭିତୋ ରାଜନ୍କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଅଞ୍ଚଳ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣି ଚ ତତ୍ରାନ୍ଯେ ଵାଦକାଃ ସମଵାଦଯନ୍। ନନୃତୁର୍ନର୍ତକାଶ୍ଚୈଵ ଜଗୁର୍ଗେଯାନି ଗାଯନାଃ
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ମୂସିକ୍ ଉପକରଣ ରେ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବାଜାଇଲେ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତାଃ କୁମାରାଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ସୁମହୌଜସାମ୍। ଯାନୈର୍ହାଟକଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚଞ୍ଚୂର୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ସର୍ଵଶଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଯାନରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପୌରାଶ୍ଚ ପାଦଚାରେଣ ଯାନୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈସ୍ତଥା। ସଦାରାଃ ସାନୁଯାତ୍ରାଶ୍ଚ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ସହରବାସୀମାନେ କେହି ପଦେ, କେହି ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଯାନରେ, ତାଙ୍କର ଜଣାନୀ ଓ ସାଥିମାନେ ସହିତ, ଶତେ ଏବଂ ହଜାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତତୋ ହଲଧରଃ କ୍ଷୀବୋ ରେଵତୀସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଅନୁଗମ୍ଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରଚରତ୍ରତ୍ର ଭାରତ
ତାପରେ ମଦମସ୍ତ ହଳଧର, ରେବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଛେଇ ଥିବାବେଳେ, ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଥୈଵ ରାଜା ଵୃଷ୍ଣୀନାମୁଗ୍ରସେନଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅନୁଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରସହାଯଵାନ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ, ହଜାର-ହଜାର ଜଣାନୀ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ରୌକ୍ମିଣେଯଶ୍ଚ ସାମ୍ବଶ୍ଚ କ୍ଷୀବୌ ସମରଦୁର୍ମଦୌ। ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରୌ ଵିଜହ୍ଵାତେଽମରାଵିଵ
ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସାମ୍ବ, ଦୁଇଜଣ ମଦମସ୍ତ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବତାମାନେ ପରି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଅକ୍ରୂରଃ ସାରଣଶ୍ଚୈଵ ଗଦୋ ବଭ୍ରୁର୍ଵିଦୂରଥଃ। ନିଶଠଶ୍ଚାରୁଦେଷ୍ଣଶ୍ଚ ପୃଥୁର୍ଵିପୃଥୁରେଵ ଚ
ଅକୃର, ସାରଣ, ଗଦ, ବଭ୍ରୁ, ବିଦୂରଥ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ।
ସତ୍ଯକଃ ସାତ୍ଯକିଶ୍ଚୈଵ ଭଙ୍ଗକାରମହାରଵୌ। ହାର୍ଦିକ୍ଯ ଉଦ୍ଧଵଶ୍ଚୈଵ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ନାନୁକୀର୍ତିତାଃ
ସତ୍ୟକ, ସାତ୍ୟକି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଙ୍ଗକାର, ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତେ ପରିଵୃତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍। ତମୁତ୍ସଵଂ ରୈଵତକେ ଶୋଭଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତଦା
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଜଣାନୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ, ସେଇ ରୈବତକର ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲେ।
ଵାସଦେଵୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ମୁଦାନ୍ଵିତଃ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ପରିଵ୍ରାଜମପଶ୍ଯତ
ବସୁଦେବ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠିକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ପରିବ୍ରାଜକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିତ୍ରକୌତୂହଲେ ତସ୍ମିନ୍ଵର୍ତମାନେ ମହାଦ୍ଭୁତେ। ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ସହିତୌ ପରିଜଗ୍ମତୁଃ
ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ଚଙ୍କ୍ରମମାଣୌ ତୌ ଵସୁଦେଵସୁତାଂ ଶୁଭାମ୍। ଅଲଙ୍କୃତାଂ ସଖୀମଧ୍ଯେ ଭଦ୍ରାଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ତଦା
ଏହିଭଳି ଘୁରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସଜିଥିବା ଏବଂ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାମର୍ଜୁନସ୍ଯ କନ୍ଦର୍ପଃ ସମଜାଯତ। ତଂ ତଦୈକାଗ୍ରମନସଂ କୃଷ୍ଣଃ ପାର୍ଥମଲକ୍ଷଯତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ କାମନା ଜନ୍ମ ନେଲା। କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲଗି ରହିଛି।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପ୍ରସହନ୍ନିଵ ଭାରତ। ଵନେଚରସ୍ଯ କିମିଦଂ କାମେନାଲୋଡ୍ଯତେ ମନଃ
ମହାବଳୀ ପୁରୁଷ ସିଂହ କହିଲେ, ମନେ ଯେପରି ଜୋର କରୁଛନ୍ତି: 'ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ଏହି ଲୋକଙ୍କ ମନ କାହିଁକି କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଛି?'
ମମୈଷା ଭଗିନୀ ପାର୍ଥ ସାରଣସ୍ଯ ସହୋଦରୀ। ସୁଭଦ୍ରା ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପିତୁର୍ମେ ଦଯିତା ସୁତା। ଯଦି ତେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତରଂ ସ୍ଵଯମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ, ସାରଣଙ୍କ ସହଓଦରୀ। ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ। ସେ ମୋର ବାପାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଝିଅ। ଯଦି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ମୁଁ ନିଜେ ବାପାଙ୍କୁ କହିବି।
ଦୁହିତା ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚ ସ୍ଵସା। ରୂପେଣ ଚୈଷା ସଂପନ୍ନା କମିଵୈଷା ନ ମୋହଯେତ୍
ସେ ବସୁଦେବଙ୍କର ଝିଅ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଭଉଣୀ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଏମିତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମନ ହରାଇ ନଯିବ?