ଚାରାଣାଂ ଚୈଵ ଵଚନାଦେକାକୀ ସ ଜନାର୍ଦନଃ। ତତ୍ରାଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍କୌନ୍ତେଯଂ ମହାତ୍ମାତଂ ସ ମାଧଵଃ
ଚରମାନେ କହିଥିବା ଅନୁସାରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଏକାକି ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ମହାତ୍ମା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମିଶିଲେ, ହେ ମାଧବ।
ଦଦୃଶାତେ ତଦାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପ୍ରଭାସେ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ
ତାପରେ ପ୍ରଭାସରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କୁଶଲଂ ଵନେ। ଆସ୍ତାଂ ପ୍ରିଯସଖାଯୌ ତୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ସେମାନେ ଏକାପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ପରସ୍ପରଙ୍ଗ ପରିସ୍ଥିତି ପ୍ରସ୍ନ କରି, ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଏକାଠି ରହିଲେ—ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି।
ତତୋଽର୍ଜୁନଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ତାଂ ଚର୍ଯାଂ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛତ। କିମର୍ଥଂ ପାଣ୍ଡଵୈତାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯନୁଚରସ୍ଯୁତ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ହେ ପାଣ୍ଡବ, କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛ?'
ତତୋଽର୍ଜନୋ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଵାଂସ୍ତଦା। ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ଚ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ଏଵମେତଦିତି ପ୍ରଭୁଃ
ତାହାପରେ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ କଥା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି କହିଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ଏହିଭଳି ଠିକ୍ ଅଛି।'
ତୌ ଵିହୃତ୍ଯ ଯଥାକାମଂ ପ୍ରଭାସେ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ। ମହୀଧରଂ ରୈଵତକଂ ଵାସାଯୈଵାଭିଜଗ୍ମତୁଃ
ପ୍ରଭାସରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭ୍ରମଣ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ରାଇବତକ ପାହାଡ଼କୁ ବାସ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ପୂର୍ଵମେଵ ତୁ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନାତ୍ତଂ ମହୀଧରମ୍। ପୁରୁଷା ମଣ୍ଡଯାଞ୍ଚକ୍ରୁରୁପଜହ୍ରଶ୍ଚ ଭୋଜନମ୍
ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଲୋକମାନେ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ସଜାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାର୍ଜୁନଃ ସର୍ଵମୁପଭୁଜ୍ଯ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ସହୈଵ ଵାସୁଦେଵେନ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ନଟନର୍ତକାନ୍
ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ଭୋଜନ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ନୃତ୍ୟ ଓ ନାଟକ ଦେଖିଲେ।
ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ତାନ୍ସର୍ଵାନର୍ଚଯିତ୍ଵା ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ସତ୍କୃତଂ ଶନଂ ଦିଵ୍ଯମଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ମହାମତିଃ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପାଣ୍ଡବ ଆଦର ସହିତ ଶନେ ଶନେ ଦିବ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ତତସ୍ତତ୍ର ମହାବାହୁଃ ଶଯାନଃ ଶଯନେ ଶୁଭେ। ତୀର୍ଥାନାଂ ପଲ୍ଵଲାନାଂ ଚ ପର୍ଵତାନାଂ ଚ ଦର୍ଶନମ୍। ଆପଗାନାଂ ଵନାନାଂ ଚ କଥଯାମାସ ସାତ୍ଵତେ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ, ସାତ୍ୱତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ହ୍ରଦ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଦୃଶ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଏଵଂ ସ କଥଯନ୍ନେଵ ନିଦ୍ରଯା ଜନମେଜଯ। କୌନ୍ତେଯୋଽପି ହୃତସ୍ତସ୍ମିଞ୍ଶଯନେ ସ୍ଵର୍ଗସନ୍ନିଭେ
ଏଭଳି କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, ହେ ଜନମେଜୟ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସେ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ ଘୁମରେ ଲିନ୍ ହେଲେ।
ମଧୁରେଣୈଵ ଗୀତେନ ଵୀଣାଶବ୍ଦେନ ଚୈଵ ହ। ପ୍ରବୋଧ୍ଯମାନୋ ବୁବୁଧେ ସ୍ତୁତିଭିର୍ମଙ୍ଗଲୈସ୍ତତା
ମଧୁର ଗୀତ ଓ ବୀଣାର ସ୍ୱରରେ ଜଗାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଶୁଭ ଷ୍ଟୁତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ସେ ସଚେତନ ହେଲେ।
ସ କୃତ୍ଵାଽଵଶ୍ଯକାର୍ଯାଣି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯେନାଭିନନ୍ଦିତଃ। `ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଂ ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ତତ୍ର ଵାସମରୋଚଯତ୍
ଆବଶ୍ୟକ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵୋ ଭୋଜନଂ ଵୈ ଶଶାସ ହ। ଯତିରୂପଧରଂ ପାର୍ଥଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ସହସା ହରିଃ।' ରଥେନ କାଞ୍ଚନାଙ୍ଗେନ ଦ୍ଵାରକାମଭିଜଗ୍ମିଵାନ୍
‘ଏହିଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି କୃଷ୍ଣ କହି, ଭୋଜନ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ପରେ, ଯତି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ହରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଗଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତା ଦ୍ଵାରକା ତୁ ବଭୂଵ ଜନମେଜଯ
ଦ୍ୱାରକା ସେଇ ସମୟରେ ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଲା, ହେ ଜନମେଜୟ।
ଦିଦୃକ୍ଷନ୍ତଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଦ୍ଵାରକାଵାସିନୋ ଜନାଃ। ନରେନ୍ଦ୍ରମାର୍ଗମାଜଗ୍ମୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଲୋକମାନେ ରାଜପଥରେ ଶତ ହଜାରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସିଲେ।
କ୍ଷଣାର୍ଧମପି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯା ଗୋଵିନ୍ଦଵିରହାକ୍ଷମାଃ। କୌତୂହଲସମାଵିଷ୍ଟା ଭୃଶମୁତ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଵଲୋକେଷୁ ନାରୀଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ। ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାଂ ଚ ସମଵାଯୋ ମହାନଭୂତ୍
ସେଠାରେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ ହଜାରେ ନଜର ପକାଇଲେ; ଏବଂ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଭିଡ଼ ଜମା ହେଲା।
ସ ତଥା ସତ୍କୃତଃ ସର୍ଵୈର୍ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାତ୍ମଜୈଃ। ଅଭିଵାଦ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପ୍ରତିନନ୍ଦିତଃ
ସେଠାରେ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଭିବାଦନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କୁମାରୈଃ ସର୍ଵଶୋ ଵୀରଃ ସତ୍କାରେଣାଭିଚୋଦିତଃ। ସମାନଵଯସଃ ସର୍ଵାନାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ସ ପୁନଃପୁନଃ
ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ ଆଦର ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ; ସମାନ ବୟସ୍କମାନଙ୍କୁ ସେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ରମ୍ଯଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବଲଃ। ପ୍ରଭାସାଦାଗତଂ ଦେଵ୍ଯଃ ସର୍ଵାଃ କୃଷ୍ଣମପୂଜଯନ୍
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପ୍ରଭାସରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ରୈଵତକେ ଗିରୌ। ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାମଭଵଦୁତ୍ସଵୋ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ କିଛି ଦିନ ପରେ, ରୈବତକ ପାହାଡ଼ରେ, ହେ ରାଜା, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା।
ତତ୍ର ଦାନଂ ଦଦୁର୍ଵୀରା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ। ଭୋଜଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାଶ୍ଚୈଵ ମହେ ତସ୍ଯ ଗିରେସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ବୀରମାନେ ହଜାର-ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ। ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦାର ଭାବେ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରସାଦୈ ରତ୍ନଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗିରେସ୍ତସ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ। ସ ଦେଶଃ ଶୋଭିତୋ ରାଜନ୍କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଅଞ୍ଚଳ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଵାଦିତ୍ରାଣି ଚ ତତ୍ରାନ୍ଯେ ଵାଦକାଃ ସମଵାଦଯନ୍। ନନୃତୁର୍ନର୍ତକାଶ୍ଚୈଵ ଜଗୁର୍ଗେଯାନି ଗାଯନାଃ
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ମୂସିକ୍ ଉପକରଣ ରେ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବାଜାଇଲେ, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତାଃ କୁମାରାଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ସୁମହୌଜସାମ୍। ଯାନୈର୍ହାଟକଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚଞ୍ଚୂର୍ଯନ୍ତେ ସ୍ମ ସର୍ଵଶଃ
ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଯାନରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପୌରାଶ୍ଚ ପାଦଚାରେଣ ଯାନୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈସ୍ତଥା। ସଦାରାଃ ସାନୁଯାତ୍ରାଶ୍ଚ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ସହରବାସୀମାନେ କେହି ପଦେ, କେହି ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଯାନରେ, ତାଙ୍କର ଜଣାନୀ ଓ ସାଥିମାନେ ସହିତ, ଶତେ ଏବଂ ହଜାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତତୋ ହଲଧରଃ କ୍ଷୀବୋ ରେଵତୀସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଅନୁଗମ୍ଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରଚରତ୍ରତ୍ର ଭାରତ
ତାପରେ ମଦମସ୍ତ ହଳଧର, ରେବତୀଙ୍କ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଛେଇ ଥିବାବେଳେ, ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଥୈଵ ରାଜା ଵୃଷ୍ଣୀନାମୁଗ୍ରସେନଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅନୁଗୀଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରସହାଯଵାନ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ, ହଜାର-ହଜାର ଜଣାନୀ ସହିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ରୌକ୍ମିଣେଯଶ୍ଚ ସାମ୍ବଶ୍ଚ କ୍ଷୀବୌ ସମରଦୁର୍ମଦୌ। ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରୌ ଵିଜହ୍ଵାତେଽମରାଵିଵ
ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସାମ୍ବ, ଦୁଇଜଣ ମଦମସ୍ତ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବତାମାନେ ପରି ଘୁରୁଥିଲେ।