ଏତାସ୍ତୁ ମମ ତାଃ ସଖ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରୋଽନ୍ଯା ଜଲେ ଶ୍ରିତାଃ। କୁରୁ କର୍ମ ଶୁଭଂ ଵୀର ଏତାଃ ସର୍ଵା ଵିମୋକ୍ଷଯ
ଏହାମାନେ ମୋ ସଖୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଚାରିଜଣେ ଆଉ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି; ହେ ବୀର, ଏହି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।
ତତସ୍ତାଃ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵା ଏଵ ଵିଶାଂପତେ। `ଅଵଗାହ୍ଯ ଚ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଗୃହୀତୋ ଗ୍ରାହିଭିସ୍ତଦା
ତାପରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତୀର୍ଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ତାକୁ ଗ୍ରାହମାନେ ଧରିନେଲେ।
ଗ୍ରାହୀଭିଶ୍ଚୋତ୍ତତାରାଶୁ ତରଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍। ସା ଚାପ୍ସରା ବଭୂଵାଶୁ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ଗ୍ରାହମାନେ ଧରିଥିବାବେଳେ ସେ ତୁରନ୍ତ ପାଣିରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ; ସେ ମହିଳା ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଅପ୍ସରା ହେଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ତାଃ ସର୍ଵା ମୋକ୍ଷଯାମାସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ ସେ ଶୂରବୀର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଚ ଜଲାତ୍ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ଵପୁଃ ସ୍ଵକମ୍। ତାସ୍ତଦାଽପ୍ସରସୋ ରାଜନ୍ନଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ଯଥା ପୁରା
ସେମାନେ ପାଣିରୁ ବାହାରି ନିଜ ରୂପ ପୁଣି ପାଇଲେ, ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
ତୀର୍ଥାନି ଶୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ ତଥାନୁଜ୍ଞାଯ ତାଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଂ ପୁନର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମଣଲୂରଂ ପୁନର୍ଯଯୌ
ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ର କରି ଏବଂ ସେମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁଣି ମଣଲୂରକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯାମଜନଯତ୍ପୁତ୍ରଂ ରାଜାନଂ ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵୋ ରାଜଂଶ୍ଚିତ୍ରଵାହନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାହାର ନାମ ଥିଲା ବଭ୍ରୁବାହନ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଯାଃ ଶୁଲ୍କଂ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣ ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍। ଅନେନ ଚ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଋଣାନ୍ମୁକ୍ତୋ ନରାଧିପ
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ପଣରେ ତୁମେ ବଭ୍ରୁବାହନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି, ରାଜା।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଂ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ। ଇହୈଵ ଭଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵର୍ଧେଥା ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପୁଣିଥରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ କହିଲେ: ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ, ଭଲ ହେଉ; ବଭ୍ରୁବାହନ ଏଠାରେ ବଡ଼ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରପସ୍ଥନିଵାସଂ ମେ ତ୍ଵଂ ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ରଂସ୍ଯସି। କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଭୀମଂ ଭ୍ରାତରୌ ମେ କନୀଯସୌ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିବ, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବ; କୁନ୍ତୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ମୋ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ—
ଆଗତ୍ଯ ତତ୍ର ପଶ୍ଯେଥା ଅନ୍ଯାନପି ଚ ବାନ୍ଧଵାନ୍। ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵୈର୍ନନ୍ଦସେ ତ୍ଵମନିନ୍ଦିତେ
ସେଠାରେ ଆସି, ସେମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାନ୍ଧବମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବ; ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ, ନିର୍ମଳା।
ଧର୍ମେ ସ୍ଥିତଃ ସତ୍ଯଧୃତିଃ କୌନ୍ତେଯୋଽଥ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଜିତ୍ଵା ତୁ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ରାଜସୂଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଓ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତି, ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।
ତତ୍ରାଗଚ୍ଛନ୍ତି ରାଜାନଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନୃପସଂଜ୍ଞିତାଃ। ବହୂନି ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ଆଗମିଷ୍ଯତି ତେ ପିତା
ସେଠାରେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ଆସିବେ; ତୁମର ପିତା ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ନେଇ ଆସିବେ।
ଏକସାର୍ଥଂ ପ୍ରଯାତାସି ଚିତ୍ରଵାହନସେଵଯା। ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ରାଜସୂଯେ ତ୍ଵାଂ ପୁତ୍ରଂ ପାଲଯ ମା ଶୁଚଃ
ତୁମେ ଏକାଠି ଯାତ୍ରା କରିବ, ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ ସେବା ପାଇବ; ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବି, ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କର, ଚିନ୍ତା କରନି।
ବଭ୍ରୁଵାହନନାମ୍ନା ତୁ ମମ ପ୍ରାଣୋ ବହିଶ୍ଚରଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଭରସ୍ଵ ପୁତ୍ରଂ ଵୈ ପୁରୁଷଂ ଵଂଶଵର୍ଧନମ୍
ବଭ୍ରୁବାହନ ନାମରେ ମୋ ପ୍ରାଣ ବାହାରେ ଚାଲିଛି; ତେଣୁ, ଏହି ପୁଅକୁ ଧାରଣ କର, ସେ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇବ।
ଚିତ୍ରାଵାହନଦାଯାଦଂ ଧର୍ମାତ୍ପୌରଵନନ୍ଦନମ୍। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ପ୍ରିଯଂ ପୁତ୍ରଂ ତସ୍ମାତ୍ପାଲଯ ସର୍ଵଦା
ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଧର୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପୌରବ ବଂଶର ଗର୍ବ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ—ତେଣୁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିପ୍ରଯୋଗେଣ ସଂତାପଂ ମା କୃଥାସ୍ତ୍ଵମନିନ୍ଦିତେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା `ସାଗରାନୂପମାଶ୍ରିତଃ
ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖ କରନି, ନିର୍ମଳା; ଏଭଳି କହି ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ, ସେ ସାଗର କୂଳରେ ବସିଲେ।
ସ୍ଥାନଂ ଦୂରଂ ସମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ବହୁଧନଂ ତଦା। କେରଲାନ୍ସମତିକ୍ରମ୍ଯ' ଗୋକର୍ଣମଭିତୋଽଗମତ୍
ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ବହୁ ଧନ ଦେଲେ; କେରଳ ଅଟିକି, ସେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ।
ଆଦ୍ଯଂ ପଶୁପତେଃ ସ୍ଥାନଂ ଦର୍ଶନାଦେଵ ମୁକ୍ତିଦମ୍। ଯତ୍ର ପାପୋଽପି ମନୁଜଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯଭଯଦଂ ପଦମ୍
ପଶୁପତିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ତୀର୍ଥ, ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ପଦ ପାଇଥାଏ।
ସୋଽପରାନ୍ତେଷୁ ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ। ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଜଗାମାମିତଵିକ୍ରମଃ
ସେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଦେଖିଲେ, ଶୂରବୀର ଥିଲେ।
ସମୁଦ୍ରେ ପଶ୍ଚିମେ ଯାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ। ତାନି ସର୍ଵାଣି ଗତ୍ଵା ସ ପ୍ରଭାସମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ପରେ ସେ ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାତ୍ରୌ ତୁ ଗଦେନ କଥିତଂ ପୁରା। ସୁଭଦ୍ରାଯାଶ୍ଚ ମାଧୁର୍ଯରୂପସଂପଦ୍ଗୁଣାନି ଚ
ରାତିରେ ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଗଦା ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ।
ପ୍ରାପ୍ତୁମଂ ତାଂ ଚିନ୍ତଯାମାସ କୋଽତ୍ରୋପାଯୋ ଭଵେଦିତି। ଵେଷଵୈକୃତ୍ଯମାପନ୍ନଃ ପରିଵ୍ରାଜକରୂପଧୃତ୍
ସେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବେ, କେଉଁ ଉପାୟ ହେବ, ଏହି ଭାବନା କଲେ; ଭିନ୍ନ ଭେଷ ଧରି, ପରିବ୍ରାଜକ ରୂପ ନେଲେ।
କୁକୁରାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣୀନାମଜ୍ଞାତୋ ଵେଷଧାରଣାତ୍। ଭ୍ରମମାଣଶ୍ଚରନ୍ଭୈକ୍ଷଂ ପରିଵ୍ରାଜକଵେଷଵାନ୍
ଭେଷ ବଦଳାଇଥିବାରୁ କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ପରିବ୍ରାଜକ ଭେଷରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ।
ଯେନକେନାପ୍ଯୁପାଯେନ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଗୃହଂ ମହତ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଭଦ୍ରାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଭଗିନୀମେକସୁନ୍ଦରୀମ୍
କିଛି ଉପାୟରେ ବଡ଼ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୁନ୍ଦରୀ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି—
ଵାସୁଦେଵମତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କରିଷ୍ଯାମି ହିତଂ ଶୁଭମ୍। ଏଵଂ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତୋ ଵୈ ତଦାଽଭଵତ୍
ବାସୁଦେବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତାଙ୍କର ଭଲ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାମ କରିବି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ମୁଣ୍ଡିତଃ କୁଣ୍ଡୀ ଅକ୍ଷମାଲାଙ୍ଗୁଲୀଯକଃ। ଯୋଗଭାରଂ ଵହନ୍ପାର୍ଥୋ ଵଟଵୃକ୍ଷସ୍ଯ କୋଟରମ୍
ତିନି ଦଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, କମଣ୍ଡଳୁ, ଅକ୍ଷମାଳା ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି, ଯତିର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ପାର୍ଥ ବଟବୃକ୍ଷର ଗହ୍ବରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରଵିଶଂଶ୍ଚୈଵ ବୀଭତ୍ସୁର୍ଵୃଷ୍ଟିଂ ଵର୍ଷତି ଵାସଵେ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦେଵେଶଂ କେଶଵଂ କ୍ଲେଶନାଶନମ୍
ବୀଭତ୍ସୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ କେଶବଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
କେଶଵଶ୍ଚିନ୍ତିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନେନ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍। ଶଯାନଃ ଶଯନେ ଦିଵ୍ଯେ ସତ୍ଯଭାମାସହାଯଵାନ୍
କେଶବ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଜାଣି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କେଶଵଃ ସହସା ରାଜଞ୍ଜହାଯ ଚ ନନନ୍ଦ ଚ। ପୁନଃ ପୁନଃ ସତ୍ଯଭାମା ଚାବ୍ରଵୀତ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, କେଶବ ହଠାତ୍ ଉଠି ଖୁସି ହେଲେ; ସତ୍ୟଭାମା ପୁନିପୁନି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।