ତସ୍ଯୈ ଭର୍ତା ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦୀଦୃସୌ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତଃ। ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଂ ଚାହ କଶ୍ଯପଂ ଵିନତା ତଦା
ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ବର ଦେଲେ—'ଏପରି ପୁଅ ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମିବେ।' ବିନତା ତେବେ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଏହିପରି ହେଉ।'
ଯଥାଵତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତୁଷ୍ଟାଭଵତ୍ତଦା। କୃତକୃତ୍ଯା ତୁ ଵିନତା ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵୀର୍ଯାଧିକୌ ସୁତୌ
ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେପରି ବର ପାଇ ବିନତା ଖୁସି ହେଲେ; ଶକ୍ତିରେ ଅଧିକ ଦୁଇଟି ପୁଅ ପାଇ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କଲେ।
କଦ୍ରୂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ତୁଲ୍ଯଵର୍ଚସାମ୍। ଧାର୍ଯୌ ପ୍ରଯତ୍ନତୋ ଗର୍ଭାଵିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମହାତପାଃ
କଦ୍ରୁ ଏକ ହଜାର ଉଜ୍ୱଳ ପୁଅ ପାଇଲେ; ମହାତପସ୍ବୀ କହିଲେ—'ତୁମେ ଦୁଇଜଣୀ ଆତ୍ମସଂଯମରେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କର।'
ତେ ଭାର୍ଯେ ଵରସଂତୁଷ୍ଟେ କଶ୍ଯପୋ ଵନମାଵିଶତ୍
ବର ପାଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ପରେ, କଶ୍ୟପଙ୍କର ଦୁଇଜଣୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଜନଯାମାସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଵେ ଚାଣ୍ଡେ ଵିନତା ତଦା। ତଯୋରଣ୍ଡାନି ନିଦଧୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପରିଚାରିକାଃ
ସେ ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିନତା ଦୁଇଟି ଡିମ୍ବ ଦେଲେ; ସେ ଡିମ୍ବଗୁଡ଼ିକୁ ଖୁସି ହୋଇ ସେବିକାମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ରଖିଲେ।
ସୋପସ୍ଵେଦେଷୁ ଭାଣ୍ଡେଷୁ ପଞ୍ଚଵର୍ଷଶତାନି ଚ। ତତଃ ପଞ୍ଚଶତେ କାଲେ କଦ୍ରୂପୁତ୍ରା ଵିନିଃସୃତାଃ
ଉଷ୍ଣ ଓ ଆର୍ଦ୍ର ପାତ୍ରରେ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରଖାଯାଇଥିଲା; ତାପରେ, ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପରେ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବାହାରିଲେ।
ଅଣ୍ଡାଭ୍ଯାଂ ଵିନତାଯାସ୍ତୁ ମିଥୁନଂ ନ ଵ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ। ତତଃ ପୁତ୍ରାର୍ଥିନୀ ଦେଵୀ ଵ୍ରୀଡିତା ଚ ତପସ୍ଵିନୀ
ବିନତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଡିମ୍ବରୁ କୌଣସି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲେନି। ତେଣୁ, ପୁଅ ଆଶାରେ ଏବଂ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଣ୍ଡଂ ବିଭେଦ ଵିନତା ତତ୍ର ପୁତ୍ରମପଶ୍ଯତ। ପୂର୍ଵାର୍ଧକାଯସଂପନ୍ନମିତରେଣାପ୍ରକାଶତା
ବିନତା ଗୋଟିଏ ଡିମ୍ବ ଭାଙ୍ଗିଲେ ଏବଂ ତାହାର ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ପୁଅର ଦେହ ଆଧା ଗଠିତ ଥିଲା, ଅନ୍ୟାଧା ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଗଲା।
ସ ପୁତ୍ରଃ କ୍ରୋଧସଂରବ୍ଧଃ ଶଶାପୈନାମିତି ଶ୍ରୁତିଃ। ଯୋଽହମେଵଂ କୃତୋ ମାତସ୍ତ୍ଵଯା ଲୋଭପରୀତଯା
ସେହି ପୁଅ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ମାଆକୁ ଶାପ ଦେଇ କହିଲେ, 'ମା, ତୁମେ ଲୋଭରେ ପଡି ମୋତେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିଛ।'
ଶରୀରେଣାସମଗ୍ରେଣ ତସ୍ମାଦ୍ଦାସୀ ଭଵିଷ୍ଯସି। ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷଶତାନ୍ଯସ୍ଯା ଯଯା ଵିସ୍ପର୍ଧସେ ସହ
'ମୋ ଦେହ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ, ଯାହା ସହ ତୁମେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଛ, ସେଠାରେ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦାସୀ ହେବ।'
ଏଷ ଚ ତ୍ଵାଂ ସୁତୋ ମାତର୍ଦାସୀତ୍ଵାନ୍ମୋଚଯିଷ୍ଯତି। ଯଦ୍ଯେନମପି ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ମାମିଵାଣ୍ଡଵିଭେଦନାତ୍
'ମା, ଏହି ପୁଅ ତୁମକୁ ଦାସୀତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିବ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପରି ତାଙ୍କର ଡିମ୍ବକୁ ଅପରିପକ୍ୱ ଅବସ୍ଥାରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉନାହାଁ।'
ନ କରିଷ୍ଯସ୍ଯନଙ୍ଗଂ ଵା ଵ୍ଯଙ୍ଗଂ ଵାପି ତପସ୍ଵିନମ୍। ପ୍ରତିପାଲଯିତଵ୍ଯସ୍ତେ ଜନ୍ମକାଲୋଽସ୍ଯ ଧୀରଯା
'ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଧୈର୍ୟ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।'
ଵିଶିଷ୍ଟଂ ବଲମୀପ୍ସନ୍ତ୍ଯା ପଞ୍ଚଵର୍ଷଶତାତ୍ପରଃ। ଏଵଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତତଃ ପୁତ୍ରୋ ଵିନତାମନ୍ତରିକ୍ଷଗଃ
'ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଥିବା ପୁଅ ପାଇଁ ତୁମେ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିବ।' ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ସେ ପୁଅ ଆକାଶକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଅରୁଣୋଽଦୃଶ୍ଯତ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରଭାତସମଯେ ତଦା। `ଉଦ୍ଯନ୍ନଥ ସହସ୍ରାଂଶୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମରୁଣଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହିପରେ, ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ଅରୁଣ ଦେଖାଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର କିରଣର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ।
ସ୍ଵତେଜସା ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତମାତ୍ମନଃ ସମତେଜସମ୍। ସାରଥ୍ଯେ କଲ୍ପଯାମାସ ପ୍ରୀଯମାଣସ୍ତମୋନୁଦଃ
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ରଥର ସାରଥି କଲେ।
ସୋଽପି ତଂ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଭାନୋରମିତତେଜସଃ। ସର୍ଵଲୋକପ୍ରଦୀପସ୍ଯ ହ୍ଯମରୋଽପ୍ଯରୁଣୋଽଭଵତ୍
ସେଉଁଠି, ଅରୁଣ ଅପାର ତେଜର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅମର ସାରଥି ହେଲେ।
ଗରୁଡୋଽପି ଯଥାକାଲଂ ଜଜ୍ଞେ ପନ୍ନଗଭୋଜନଃ। ସ ଜାତମାତ୍ରୋ ଵିନତାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଖମାଵିଶତ୍
ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ସାପମାନେ ଖାଇଥିବା। ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସାଥି ସେ ବିନତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଆଦାସ୍ଯନ୍ନାତ୍ମନୋ ଭୋଜ୍ଯମନ୍ନଂ ଵିହିତମସ୍ଯ ଯତ୍। ଵିଧାତ୍ରା ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଲ କ୍ଷୁଧିତଃ ପତଗେଶ୍ଵରଃ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାହା ପାଇବାକୁ ଭୃଗୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖାଦ୍ୟ ଆଶାରେ ଗରୁଡ଼ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଭଗିନ୍ଯୌ ତେ ତପୋଧନ। ଅପଶ୍ଯତାଂ ସମାଯାନ୍ତମୁଚ୍ଚୈଃ ଶ୍ରଵସମନ୍ତିକାତ୍
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ତପସ୍ୟାଶୀଳ, ସେଇ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଉଚ୍ଚଏଶ୍ରବାସ୍ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଯଂ ତୁ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହୃଷ୍ଟରୂପମପୂଜଯନ୍। ମଥ୍ଯମାନେଽମୃତେ ଜାତମଶ୍ଵରତ୍ନମନୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେହି ଅଶ୍ୱମଣି ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଅମୋଘବଲମଶ୍ଵାନାମୁତ୍ତମଂ ଜଵିନାଂ ଵରମ୍। ଶ୍ରୀମନ୍ତମଜରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣପୂଜିତମ୍
ଅଶ୍ୱମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରୀମୟ, ଅଜର, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ସମ୍ମାନିତ।
କଥଂ ତଦମୃତଂ ଦେଵୈର୍ମଥିତଂ କ୍ଵ ଚ ଶଂସ ମେ। `କାରଣଂ ଚାତ୍ର ମଥନେ ସଂଜାତମମୃତାତ୍ପରମ୍।।' ଯତ୍ର ଜଜ୍ଞେ ମହାଵୀର୍ଯଃ ସୋଽଶ୍ଵରାଜୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
'ସେହି ଅମୃତ କିପରି ଦେବତାମାନେ ମଥିଲେ? କେଉଁଠି ଏବଂ କାହିଁକି ସେହି ଅମୃତ ମଥନ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଶ୍ୱମଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମୋତେ କୁହ।'
ଜ୍ଵଲନ୍ତମଚଲଂ ମେରୁଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍। ଆକ୍ଷିପନ୍ତଂ ପ୍ରଭାଂ ଭାନୋଃ ସ୍ଵଶୃଙ୍ଗୈଃ କାଞ୍ଚନୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ
ଅଗ୍ନିମୟ ଓ ଅଚଳ ମେରୁ ପର୍ବତ, ଅପୂର୍ବ ତେଜର ଏକ ଭଣ୍ଡାର, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଚୂଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କିରଣ ପରି ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଥିଲା।
କନକାଭରଣଂ ଚିତ୍ରଂ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତମ୍। ଅପ୍ରମେଯମନାଧୃଷ୍ଯମଧର୍ମବହୁଲୈର୍ଜନୈଃ
ସୁନା ଗହନା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଉଳ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଅପରିମିତ ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ଜୟ କରିପାରିବେନି।
ଵ୍ଯାଲୈରାଵାରିତଂ ଘୋରୈର୍ଦିଵ୍ଯୌଷଧିଵିଦୀପିତମ୍। ନାକମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତମୁଚ୍ଛ୍ରଯେଣ ମହାଗିରିମ୍
ଭୟଙ୍କର ସାପମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଭାବରେ ଉଭା ଥିଲା।
ଅଗମ୍ଯଂ ମନସାପ୍ଯନ୍ଯୈର୍ନଦୀଵୃକ୍ଷସମନ୍ଵିତମ୍। ନାନାପତଗସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନାଦିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଅପହ୍ରାସ୍ୟ, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଡାକରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ସେଠା।
ତସ୍ଯ ଶୃଙ୍ଗମୁପାରୁହ୍ଯ ବହୁରତ୍ନାଚିତଂ ଶୁଭମ୍। ଅନନ୍ତକଲ୍ପମଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମହୌଜସଃ
ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଅନେକ ମଣିରେ ଭରିଥିବା ଶୁଭ୍ର ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନନ୍ତ ଓ ଶତ୍ରୁହୀନ, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତେ ମନ୍ତ୍ରଯିତୁମାରବ୍ଧାସ୍ତତ୍ରାସୀନା ଦିଵୌକସଃ। ଅମୃତାଯ ସମାଗମ୍ଯ ତପୋନିଯମସଂଯୁତାଃ
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ବସି, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଅମୃତ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତ୍ର ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଚିନ୍ତଯତ୍ସୁ ସୁରେଷ୍ଵେଵଂ ମନ୍ତ୍ରଯତ୍ସୁ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା ଓ ମନ୍ତ୍ରଣା କରୁଥିବାବେଳେ, ନାରାୟଣ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵୈରସୁରସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ମଥ୍ଯତାଂ କଲଶୋଦଧିଃ। ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯମୃତଂ ତତ୍ର ମଥ୍ଯମାନେ ମହୋଦଧୌ
ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରକୁ ମଥନ କରନ୍ତୁ; ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ମଥିବାବେଳେ ସେଠାରେ ଅମୃତ ଉପଜିବ।