ସୋଽଶପତ୍କୁପିତୋଽସ୍ମାଂସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭ। ଗ୍ରାହଭୂତା ଜଲେ ଯୂଯଂ ଚରିଷ୍ଯଥ ଶତଂ ସମାଃ
'ତେଣୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟଶ୍ରେଷ୍ଠ: "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀ ହେବ।"'
ତତୋ ଵଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାଃ ସର୍ଵା ଭାରତସତ୍ତମ। ଅଯାମ ଶରଣଂ ଵିପ୍ରଂ ତଂ ତପୋଧନମଚ୍ଯୁତମ୍
ଏହା ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲୁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ଓ ଅଚଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲୁ।
ରୂପେଣ ଵଯସା ଚୈଵ କନ୍ଦର୍ପେଣ ଚ ଦର୍ପିତାଃ। ଅଯୁକ୍ତଂ କୃତଵତ୍ଯଃ ସ୍ମ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ନୋ ଦ୍ଵିଜ
'ଆମର ରୂପ, ବୟସ ଓ ମାୟାରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଅନୁଚିତ କାମ କରିଦେଲୁ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମକୁ ମାଫ କର।'
ଏଷ ଏଵ ଵଧୋଽସ୍ମାକଂ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତପୋଧନ। ଯଦ୍ଵଯଂ ସଂଶିତାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଲୋବ୍ଧୁଂ ତ୍ଵାମିହାଗତାଃ
'ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଛି, ହେ ତପସ୍ୱୀ; କାରଣ ଆମେ ଏଠିକୁ ଏମିତି ଏକ ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲୁ।'
ଅଵଧ୍ଯାସ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସୃଷ୍ଟା ମନ୍ଯନ୍ତେ ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମେଣ ଵର୍ଧ ତ୍ଵଂ ନାସ୍ମନ୍ହିଂସିତୁମର୍ହସି
'ଧର୍ମପରାୟଣ ଲୋକମାନେ ନାରୀମାନେ ଅବଧ୍ୟ ଭାବିଥାନ୍ତି; ତେଣୁ ଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୈତ୍ରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଯତେ। ସତ୍ଯୋ ଭଵତୁ କଲ୍ଯାଣ ଏଷ ଵାଦୋ ମନୀଷିଣାମ୍
'ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ମିତ୍ର ଓ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ ହେଉ, ହେ ଶୁଭେ, ଏହି ହେଉଛି ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କର ମତ।'
ଶରଣଂ ଚ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଶିଷ୍ଟାଃ କୁର୍ଵନ୍ତି ପାଲନମ୍। ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ସ୍ମ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି
'ଶିଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ତେଣୁ ଆମକୁ କ୍ଷମା କର।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଭକର୍ମକୃତ୍। ପ୍ରସାଦଂ କୃତଵାନ୍ଵୀର ରଵିସୋମସମପ୍ରଭଃ
ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ହେ ବୀର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦୟା କରିଲେ।
ଶତଂ ଶତସହସ୍ରଂ ତୁ ସର୍ଵମକ୍ଷଯ୍ଯଵାଚକମ୍। ପରିମାଣଂ ଶତଂ ତ୍ଵେତନ୍ନେଦମକ୍ଷଯ୍ଯଵାଚକମ୍
ସେଠାରେ ଶତ, ଶତ ହଜାର ଯେପରି ଅକ୍ଷୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମାତ୍ର ଶତ ହେଉଛି ଏହାର ପରିମାଣ, ଏହାକୁ ଅକ୍ଷୟ କୁହାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯଦା ଚ ଵୋ ଗ୍ରାହଭୂତା ଗୃହ୍ଣନ୍ତୀଃ ପୁରୁଷାଞ୍ଜଲେ। ଉତ୍କର୍ଷତି ଜଲାତ୍ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥଲଂ ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାହ ହୋଇ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରିଥାଉ, ସେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ପାଣିରୁ ଉଠାଇ ଭୂମିରେ ଆଣିଦିଅନ୍ତି।
ତଦା ଯୂଯଂ ପୁନଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯଥ। ଅନୃତଂ ନୋକ୍ତପୂର୍ଵଂ ମେ ହସତାପି କଦାଚନ
ତାପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପୁଣି ନିଜ ରୂପକୁ ପାଇବ, ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ, ହସିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଚୈଵ ହ। ନାରୀତୀର୍ଥାନି ନାମ୍ନେହ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଶଃ। ପୁଣ୍ଯାନି ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପାଵନାନି ମନୀଷିଣାଂ
ସେଇ ସମୟରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ 'ନାରୀତୀର୍ଥ' ନାମରେ ଏଠାରେ ପରିଚିତ ହେବ, ଏହାମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ଦେଇବେ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେବ।
ତତୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ତଂ ଵିପ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ଚାପି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ଅଚିନ୍ତଯାମୋଽପସୃତ୍ଯ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାତ୍ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ ଆମେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲୁ।
କ୍ଵ ନୁ ନାମ ଵଯଂ ସର୍ଵାଃ କାଲେନାଲ୍ପେନ ତଂ ନରମ୍। ସମାଗଚ୍ଛେମ ଯୋ ନସ୍ତଦ୍ରୂପମାପାଦଯେତ୍ପୁନଃ
କେଉଁଠି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ସେଉଁଠି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା, ଯିଏ ଆମକୁ ପୁଣି ପୁରୁଣା ରୂପକୁ ଫେରାଇଦେବେ?
ତା ଵଯଂ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵୈଵ ମୁହୂର୍ତାଦିଵ ଭାରତ। ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯୋ ମହାଭାଗଂ ଦେଵର୍ଷିମୁତ ନାରଦମ୍
ଭାରତ, ଏଭଳି ଭାବି ଥିବାବେଳେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ ଆମେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବଋଷି ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ।
ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵର୍ଷିମମିତଦ୍ଯୁତିମ୍। ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଚ ତଂ ପାର୍ଥ ସ୍ଥିତାଃ ସ୍ମ ଵ୍ରୀଡିତାନନାଃ
ଅପାର ତେଜଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମେ ଖୁସି ହେଲୁ, ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ୍ତ୍ରଣା କରି ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଦଢ଼ି ରହିଲୁ।
ସ ନୋଽପୃଚ୍ଛଦ୍ଦୁଃଖମୂଲମୁକ୍ତଵତ୍ଯୋ ଵଯଂ ଚ ତମ୍। ଶ୍ରଉତ୍ଵା ତତ୍ର ଯଥାଵୃତ୍ତମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଆମକୁ ଦୁଃଖର କାରଣ ପଚାରିଲେ, ଆମେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲୁ; ସବୁ ଶୁଣି ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ସାଗରାନୂପେ ପଞ୍ଚ ତୀର୍ଥାନି ସନ୍ତି ଵୈ। ପୁଣ୍ଯାନି ରମଣୀଯାନି ତାନି ଗଚ୍ଛତ ମା ଚିରଂ
ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର କୂଳରେ ପାଞ୍ଚଟି ପବିତ୍ର, ସୁନ୍ଦର ତୀର୍ଥ ଅଛି; ବିଳମ୍ବ ନକରି ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ତତ୍ରାଶୁ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପାଣ୍ଡଵେଯୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଦୁଃଖାଦସ୍ମାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଧନଞ୍ଜୟ ଅବଶ୍ୟ ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନାରଦଃ ସର୍ଵାସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ।' ତସ୍ଯ ସର୍ଵା ଵଯଂ ଵୀର ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯମିତୋ ଗତାଃ। ତଦିଦଂ ସତ୍ଯମେଵାଦ୍ଯ ମୋକ୍ଷିତାହଂ ତ୍ଵଯାଽନଘ
ନାରଦ ଏହି କଥା କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ହେ ବୀର, ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଆମେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲୁ। ଆଜି ତୁମର ଦୟାରେ ମୁଁ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।
ଏତାସ୍ତୁ ମମ ତାଃ ସଖ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରୋଽନ୍ଯା ଜଲେ ଶ୍ରିତାଃ। କୁରୁ କର୍ମ ଶୁଭଂ ଵୀର ଏତାଃ ସର୍ଵା ଵିମୋକ୍ଷଯ
ଏହାମାନେ ମୋ ସଖୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଚାରିଜଣେ ଆଉ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି; ହେ ବୀର, ଏହି ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।
ତତସ୍ତାଃ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵା ଏଵ ଵିଶାଂପତେ। `ଅଵଗାହ୍ଯ ଚ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଗୃହୀତୋ ଗ୍ରାହିଭିସ୍ତଦା
ତାପରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତୀର୍ଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ତାକୁ ଗ୍ରାହମାନେ ଧରିନେଲେ।
ଗ୍ରାହୀଭିଶ୍ଚୋତ୍ତତାରାଶୁ ତରଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍। ସା ଚାପ୍ସରା ବଭୂଵାଶୁ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ଗ୍ରାହମାନେ ଧରିଥିବାବେଳେ ସେ ତୁରନ୍ତ ପାଣିରୁ ବାହାରିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ; ସେ ମହିଳା ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଅପ୍ସରା ହେଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ତାଃ ସର୍ଵା ମୋକ୍ଷଯାମାସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଏଭଳି କ୍ରମକ୍ରମେ ସେ ଶୂରବୀର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ଚ ଜଲାତ୍ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ଵପୁଃ ସ୍ଵକମ୍। ତାସ୍ତଦାଽପ୍ସରସୋ ରାଜନ୍ନଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ଯଥା ପୁରା
ସେମାନେ ପାଣିରୁ ବାହାରି ନିଜ ରୂପ ପୁଣି ପାଇଲେ, ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
ତୀର୍ଥାନି ଶୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ ତଥାନୁଜ୍ଞାଯ ତାଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଂ ପୁନର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମଣଲୂରଂ ପୁନର୍ଯଯୌ
ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ର କରି ଏବଂ ସେମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ପୁଣି ମଣଲୂରକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯାମଜନଯତ୍ପୁତ୍ରଂ ରାଜାନଂ ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵୋ ରାଜଂଶ୍ଚିତ୍ରଵାହନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ରାଜା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାହାର ନାମ ଥିଲା ବଭ୍ରୁବାହନ। ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଯାଃ ଶୁଲ୍କଂ ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣ ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍। ଅନେନ ଚ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଋଣାନ୍ମୁକ୍ତୋ ନରାଧିପ
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ପଣରେ ତୁମେ ବଭ୍ରୁବାହନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୋ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି, ରାଜା।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଂ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ। ଇହୈଵ ଭଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵର୍ଧେଥା ବଭ୍ରୁଵାହନମ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପୁଣିଥରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ କହିଲେ: ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ, ଭଲ ହେଉ; ବଭ୍ରୁବାହନ ଏଠାରେ ବଡ଼ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରପସ୍ଥନିଵାସଂ ମେ ତ୍ଵଂ ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ରଂସ୍ଯସି। କୁନ୍ତୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଭୀମଂ ଭ୍ରାତରୌ ମେ କନୀଯସୌ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିବ, ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବ; କୁନ୍ତୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ମୋ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ—