ସ ତୁ ତୈରଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସହାଯୈରଲ୍ପକୈଃ ଶୂରଃ ପ୍ରଯଯୌ ଯତ୍ର ସାଗରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ, ସାହସୀ ଏବଂ କମ୍ ସହଯୋଗୀ ସହିତ, ସାଗର ଅଛିଯେଉଁଠାକୁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ ।
ସ କଲିଙ୍ଗାନତିକ୍ରମ୍ଯ ଦେଶାନାଯତନାନି ଚ। ହର୍ମ୍ଯାଣି ରମଣୀଯାନି ପ୍ରେକ୍ଷଣାଣୋ ଯଯୌ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ କଳିଙ୍ଗ ଓ ସେଠାର ଦେଶ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ମହେନ୍ଦ୍ରପର୍ଵତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାପସୈରୁପଶୋଭିତମ୍। `ଗୋଦାଵର୍ଯାଂ ତତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତାମତୀତ୍ଯ ମହାବଲଃ
ସେ ତାପସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଦେଖି, ପରେ ଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ।
କାଵେରୀଂ ତାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ସଙ୍ଗମେ ସାଗରସ୍ଯ ଚ। ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପିତୄଂଶ୍ଚ ମୁନିଭିଃ ସହ
ସେ କାଭେରୀ ନଦୀ ଏବଂ ସାଗର ସଂଗମରେ ପହଞ୍ଚି, ମୁନିମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ।
ସମୁଦ୍ରତୀରେଣ ଶନୈର୍ମଣଲୂରଂ ଜଗାମ ହ
ସେ ସମୁଦ୍ରତଟ ଧାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ମଣଲୂରକୁ ଯିଲେ ।
ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ। ଅଭିଗମ୍ଯ ମହାବାହୁରଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ମହୀପତିମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଦେଖି, ବଡ଼ ବାହୁଶାଳୀ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ।
ମଣଲୂରେଶ୍ଵରଂ ରାଜନ୍ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଚିତ୍ରଵାହନମ୍। ତସ୍ଯ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ନାମ ଦୁହିତା ଚାରୁଦର୍ଶନା
ମଣଲୂରର ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଚିତ୍ରବାହନ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଥିଲେ ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ଵିଚରନ୍ତୀଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ଵରାରୋହାଂ ଚକମେ ଚୈତ୍ରଵାହନୀମ୍
ସେ ସହରରେ ଏକାଏକି ଘୁରୁଥିବା ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଦେଖି, ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ।
ଅଭିଗମ୍ଯ ଚ ରାଜାନମଵଦତ୍ସ୍ଵଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍। ଦେହି ମେ ଖଲ୍ଵିମାଂ ରାଜନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯାଯ ମହାତ୍ମନେ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗିଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଏହି ମହାନ ମନ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦିଅ ।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା କସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽସି ନାମ କିମ୍। ଉଵାଚ ତଂ ପାଣ୍ଡଵୋଽହଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କାହାର ପୁଅ ଏବଂ ତୁମର ନାମ କଣ?' ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ଧନଞ୍ଜୟ ।'
ତମୁଵାଚାଥ ରାଜା ସ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ। ରାଜା ପ୍ରଭଞ୍ଜନୋ ନାମ କୁଲେଽସ୍ମିନ୍ସଂବଭୂଵ ହ
ତେବେ ରାଜା ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, 'ଏହି ବଂଶରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।'
ଅପୁତ୍ରଃ ପ୍ରସଵେନାର୍ଥୀ ତପସ୍ତେପେ ସ ଉତ୍ତମମ୍। ଉଗ୍ରେଣ ତପସା ତେନ ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍
ସେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା କଲେ; ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବତା, ପିଣାକଧାରୀ ଭଗବାନ—
ଈଶ୍ଵରସ୍ତୋଷିତଃ ପାର୍ଥ ଦେଵଦେଵଃ ଉମାପତିଃ। ସ ତସ୍ମୈ ଭଘଵାନ୍ପ୍ରାଦାଦେକୈକଂ ପ୍ରସଵଂ କୁଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ଦେବମାନ୍ୟ ଉମାଙ୍କର ପତି ଭଗବାନ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସେ ଏହି ବଂଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କରି ସନ୍ତାନ ଦେଲେ।
ଏକୈକଃ ପ୍ରସଵସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭଵତ୍ଯସ୍ମିନ୍କୁଲେ ସଦା। ତେଷାଂ କୁମାରାଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ମମ ଜଜ୍ଞିରେ
ଏହି ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ବଂଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କୁ ସଦା ଗୋଟିଏ କରି ସନ୍ତାନ ହୁଏ। ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଏକା ଚ ମମ କନ୍ଯେଯଂ କୁଲସ୍ଯୋତ୍ପାଦନୀ ଭୃଶମ୍। ପୁତ୍ରୋ ମମାଯମିତି ମେ ଭାଵନା ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ଏହି ମୋ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ ବଂଶର ଅବିରତି ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ମୋର ଭାବନା ଥିଲା—'ଏହି ମୋ ପୁଅ'। ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁତ୍ରିକାହେତୁଵିଧିନା ସଂଜ୍ଞିତା ଭରତର୍ଷଭ। ତସ୍ମାଦେକଃ ସୁତୋ ଯୋଽସ୍ଯାଂ ଜାଯତେ ଭାରତ ତ୍ଵଯା
ପୁତ୍ରିକା ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଝିଅରୁ ଯେଉଁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ, ସେ ତୁମର ହେବ।
ଏତଚ୍ଛୁଲ୍କଂ ଭଵତ୍ଵସ୍ଯାଃ କୁଲକୃଜ୍ଜାଯତାମିହ। ଏତେନ ସମଯେନେମାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ପାଣ୍ଡଵ
ଏହି ନିୟମ ହେଉ ଏହାର ବିବାହ ଶୁଲ୍କ—ଏହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବ। ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ। `ମାସେ ତ୍ରଯୋଦଶେ ପାର୍ଥଃ କୃତ୍ଵା ଵୈଵାହିକୀଂ କ୍ରିଯାମ୍।' ଉଵାସ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ମାସାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ସ ତଯା ସହ
ସେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଇ, ଝିଅଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତେରୋଟିଏ ମାସରେ ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ତିନି ମାସ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ସହରରେ ବସିଲେ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରେ ତୀର୍ଥାନି ଦକ୍ଷିମେ ଭରତର୍ଷଭଃ। ଅଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ସୁପୁଣ୍ଯାନି ସୋଭିତାନି ତପସ୍ଵିଭିଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁଠି ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଵର୍ଜଯନ୍ତି ସ୍ମ ତୀର୍ତାନି ତତ୍ର ପଞ୍ଚ ସମ ତାପସାଃ। ଅଵକୀର୍ଣାନି ଯାନ୍ଯାସନ୍ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ ତପସ୍ଵିଭିଃ
ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚଜଣ ତପସ୍ୱୀ ସେଇ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅପବିତ୍ର କରିଥିଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯତୀର୍ଥଂ ସୌଭଦ୍ରଂ ପୌଲୋମଂ ଚ ସୁପାଵନମ୍। କାରନ୍ଧମଂ ପ୍ରସନ୍ନଂ ଚ ମହମେଧଫଲଂ ଚ ତତ୍
ସେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ସୌଭଦ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ପୌଲୋମ, ଶାନ୍ତ କାରନ୍ଧମ ଏବଂ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞଫଳ ଦେଉଥିବା ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ।
ଭାରଦ୍ଵାଜସ୍ଯ ତୀର୍ଥଂ ତୁ ପାପପ୍ରଶମନଂ ମହତ୍। ଏତାନି ପଞ୍ଚ ତୀର୍ଥାନି ଦଦର୍ଶ କୁରୁସତ୍ତମଃ
ସେ ମହାପାପ ନାଶକ ଭାରଦ୍ୱାଜ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ତୀର୍ଥକୁ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ।
ଵିଵିକ୍ତାନ୍ଯୁପଲକ୍ଷ୍ଯାଥ ତାନି ତୀର୍ଥାନି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵର୍ଜ୍ଯମାନାନି ମୁନିଭିର୍ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିଭିଃ
ପାଣ୍ଡବ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ସୁନି:ଶବ୍ଦ ଏବଂ ମୁନିମାନେ ଧର୍ମଜ୍ଞାନୀ ଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଏଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ତପସ୍ଵିନସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛତ୍ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ତୀର୍ଥାନୀମାନି ଵର୍ଜ୍ଯନ୍ତେ କିମର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ତାପରେ, କୁରୁନନ୍ଦନ ହାତ ଜୋଡ଼ି ତପସ୍ୱୀମାନେ ପଚାରିଲେ—'ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କାହିଁକି ଏଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି?'
ଗ୍ରାହାଃ ପଞ୍ଚ ଵସନ୍ତ୍ଯେଷୁ ହରନ୍ତି ଚ ତପୋଧନାନ୍। ତତ ଏତାନି ଵର୍ଜ୍ଯନ୍ତେ ତୀର୍ଥାନି କୁରୁନନ୍ଦନ
'ଏଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି ମଗର ବସେ, ସେମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।'
ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାବାହୁର୍ଵାର୍ଯମାଣସ୍ତପୋଧନୈଃ। ଜଗାମ ତାନି ତୀର୍ଥାନି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ
ଏହା ଶୁଣି, ମହାବାହୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବାଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେଇ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ତତଃ ସୌଭଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ମହର୍ଷେସ୍ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍। ଵିଗାହ୍ଯ ସହସା ଶୂରଃ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ପରନ୍ତପଃ
ତାପରେ, ସେ ସୌଭଦ୍ର ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ନାୟକ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଅଥ ତଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରମନ୍ତର୍ଜଲଚରୋ ମହାନ୍। ଜଗ୍ରାହ ଚରଣେ ଗ୍ରାହଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ଏବେ, ଜଳ ଭିତରେ ବସୁଥିବା ବଡ଼ ମଗର କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କର ପାଦ ଧରି ନେଲା, ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ତମାଦାଯ କୌନ୍ତେଯୋ ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତଂ ଜଲେଚରମ୍। ଉଦତିଷ୍ଠନ୍ମହାବାହୁର୍ବଲେନ ବଲିନାଂ ଵରଃ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ମହାବାହୁ, ସେ ଜଳଚର ମଗରଟିକୁ ଧରି, ଯେଉଁଠି ଏହା ଫୁରୁଫାରୁ କରୁଥିଲା, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ।
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏଵ ଗ୍ରାହସ୍ତୁ ସୋଽର୍ଜୁନେନ ଯଶସ୍ଵିନା। ବଭୂଵ ନାରୀ କଲ୍ଯାଣୀ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷଇତା
ଯେତେବେଳେ ଯଶସ୍ୱୀ ଅର୍ଜୁନ ଏହାକୁ ଟାଣିଲେ, ସେ ମଗରଟି ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ନାରୀରେ ପରିଣତ ହେଲା।