କଥଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସ ଭାରତ। ପ୍ରଯଯୌ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ତତୋ ଵଜ୍ରଧରାତ୍ମଜଃ
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହି, ବଜ୍ରଧରଙ୍କ ପୁଅ ହିମାଳୟ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଵଟମାସାଦ୍ଯ ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ଚ ପର୍ଵତମ୍। ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗେ ଚ କୌନ୍ତେଯଃ କୃତଵାଞ୍ଶୌଚମାତ୍ମନଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ରମ, ବସିଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ ଓ ଭୃଗୁ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚି, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ନିଜ ପବିତ୍ରତା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ଗୋସହସ୍ରାଣି ସୁବହୂନି ଚ ଭାରତ। ନିଵେଶାଂଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯଃ ସୋଽଦଦତ୍କୁରୁସତ୍ତମଃ
ସେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଅନେକ ଗ୍ରାମ ଦାନ କଲେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ହିରଣ୍ଯବିନ୍ଦୋସ୍ତୀର୍ଥେ ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ। ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିରଣ୍ୟବିନ୍ଦୁ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ।
ଅଵତୀର୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ଭାରତ। ପ୍ରାଚୀଂ ଦିଶମଭିପ୍ରେପ୍ସୁର୍ଜଗାମ ଭରତର୍ଷଭଃ
ନରମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଭାରତବଂଶୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ତଳେ ଅସି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ତୀର୍ଥାନି ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍କୁରୁସତ୍ତମଃ। ନଦୀଂ ଚୋତ୍ପଲିନୀଂ ରମ୍ଯାମରଣ୍ଯଂ ନୈମିଷଂ ପ୍ରତି
କୁରୁମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତିର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳିକ୍ରମେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ସୁନ୍ଦର ନଦୀ ଓ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ।
ନନ୍ଦାମପରନନ୍ଦାଂ ଚ କୌଶିକୀଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ମହାନଦୀଂ ଗଯାଂ ଚୈଵ ଗଙ୍ଗାମପି ଚ ଭାରତ
ସେ ନନ୍ଦା, ଅପରନନ୍ଦା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୌଶିକୀ, ବଡ଼ ଗୟା ନଦୀ ଏବଂ ଗଙ୍ଗାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ହେ ଭାରତ ।
ଏଵଂ ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵାଣି ପଶ୍ଯମାନସ୍ତଥାଶ୍ରମାନ୍। ଆତ୍ମନଃ ପାଵନଂ କୁର୍ଵନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଚ ଗାଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ତିର୍ଥ ଓ ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଗାଁ ଦାନ କଲେ ।
ଅଙ୍ଗଵଙ୍ଗକଲିଙ୍ଗେଷୁ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି କାନିଚିତ୍। ଜଗାମ ତାନି ସର୍ଵାଣି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ ଓ କଳିଙ୍ଗରେ ଯେଉଁମାନେ ତିର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଵିଧିଵତ୍ତାନି ଧନଂ ଚାପି ଦଦୌ ତତଃ। କଲିଙ୍ଗରାଷ୍ଟ୍ରଦ୍ଵାରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପାଣ୍ଡଵାନୁଗାଃ। ଅଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ କୌନ୍ତେଯମୁପାଵର୍ତନ୍ତ ଭାରତ
ସେଠାରେ ନିୟମରେ ସମସ୍ତ ତିର୍ଥ ଦେଖି, ଧନ ଦାନ କଲେ; କଳିଙ୍ଗର ସୀମାରେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ ଫେରିଗଲେ, ହେ ଭାରତ ।
ସ ତୁ ତୈରଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସହାଯୈରଲ୍ପକୈଃ ଶୂରଃ ପ୍ରଯଯୌ ଯତ୍ର ସାଗରଃ
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ, ସାହସୀ ଏବଂ କମ୍ ସହଯୋଗୀ ସହିତ, ସାଗର ଅଛିଯେଉଁଠାକୁ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ ।
ସ କଲିଙ୍ଗାନତିକ୍ରମ୍ଯ ଦେଶାନାଯତନାନି ଚ। ହର୍ମ୍ଯାଣି ରମଣୀଯାନି ପ୍ରେକ୍ଷଣାଣୋ ଯଯୌ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ କଳିଙ୍ଗ ଓ ସେଠାର ଦେଶ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ମହେନ୍ଦ୍ରପର୍ଵତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାପସୈରୁପଶୋଭିତମ୍। `ଗୋଦାଵର୍ଯାଂ ତତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ତାମତୀତ୍ଯ ମହାବଲଃ
ସେ ତାପସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଦେଖି, ପରେ ଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ।
କାଵେରୀଂ ତାଂ ସମାସାଦ୍ଯ ସଙ୍ଗମେ ସାଗରସ୍ଯ ଚ। ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପିତୄଂଶ୍ଚ ମୁନିଭିଃ ସହ
ସେ କାଭେରୀ ନଦୀ ଏବଂ ସାଗର ସଂଗମରେ ପହଞ୍ଚି, ମୁନିମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ।
ସମୁଦ୍ରତୀରେଣ ଶନୈର୍ମଣଲୂରଂ ଜଗାମ ହ
ସେ ସମୁଦ୍ରତଟ ଧାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ମଣଲୂରକୁ ଯିଲେ ।
ତତ୍ର ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ। ଅଭିଗମ୍ଯ ମହାବାହୁରଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ମହୀପତିମ୍
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ଦେଖି, ବଡ଼ ବାହୁଶାଳୀ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ।
ମଣଲୂରେଶ୍ଵରଂ ରାଜନ୍ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଚିତ୍ରଵାହନମ୍। ତସ୍ଯ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ନାମ ଦୁହିତା ଚାରୁଦର୍ଶନା
ମଣଲୂରର ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଚିତ୍ରବାହନ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଥିଲେ ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ଵିଚରନ୍ତୀଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାଂ ଵରାରୋହାଂ ଚକମେ ଚୈତ୍ରଵାହନୀମ୍
ସେ ସହରରେ ଏକାଏକି ଘୁରୁଥିବା ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଦେଖି, ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ।
ଅଭିଗମ୍ଯ ଚ ରାଜାନମଵଦତ୍ସ୍ଵଂ ପ୍ରଯୋଜନମ୍। ଦେହି ମେ ଖଲ୍ଵିମାଂ ରାଜନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯାଯ ମହାତ୍ମନେ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗିଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଏହି ମହାନ ମନ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦିଅ ।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା କସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଽସି ନାମ କିମ୍। ଉଵାଚ ତଂ ପାଣ୍ଡଵୋଽହଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କାହାର ପୁଅ ଏବଂ ତୁମର ନାମ କଣ?' ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ଧନଞ୍ଜୟ ।'
ତମୁଵାଚାଥ ରାଜା ସ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ। ରାଜା ପ୍ରଭଞ୍ଜନୋ ନାମ କୁଲେଽସ୍ମିନ୍ସଂବଭୂଵ ହ
ତେବେ ରାଜା ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, 'ଏହି ବଂଶରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ।'
ଅପୁତ୍ରଃ ପ୍ରସଵେନାର୍ଥୀ ତପସ୍ତେପେ ସ ଉତ୍ତମମ୍। ଉଗ୍ରେଣ ତପସା ତେନ ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍
ସେ ପୁଅ ନଥିଲେ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା କଲେ; ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବତା, ପିଣାକଧାରୀ ଭଗବାନ—
ଈଶ୍ଵରସ୍ତୋଷିତଃ ପାର୍ଥ ଦେଵଦେଵଃ ଉମାପତିଃ। ସ ତସ୍ମୈ ଭଘଵାନ୍ପ୍ରାଦାଦେକୈକଂ ପ୍ରସଵଂ କୁଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ଦେବମାନ୍ୟ ଉମାଙ୍କର ପତି ଭଗବାନ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସେ ଏହି ବଂଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କରି ସନ୍ତାନ ଦେଲେ।
ଏକୈକଃ ପ୍ରସଵସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭଵତ୍ଯସ୍ମିନ୍କୁଲେ ସଦା। ତେଷାଂ କୁମାରାଃ ସର୍ଵେଷାଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ମମ ଜଜ୍ଞିରେ
ଏହି ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ବଂଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣଙ୍କୁ ସଦା ଗୋଟିଏ କରି ସନ୍ତାନ ହୁଏ। ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଏକା ଚ ମମ କନ୍ଯେଯଂ କୁଲସ୍ଯୋତ୍ପାଦନୀ ଭୃଶମ୍। ପୁତ୍ରୋ ମମାଯମିତି ମେ ଭାଵନା ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ଏହି ମୋ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ ବଂଶର ଅବିରତି ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ମୋର ଭାବନା ଥିଲା—'ଏହି ମୋ ପୁଅ'। ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁତ୍ରିକାହେତୁଵିଧିନା ସଂଜ୍ଞିତା ଭରତର୍ଷଭ। ତସ୍ମାଦେକଃ ସୁତୋ ଯୋଽସ୍ଯାଂ ଜାଯତେ ଭାରତ ତ୍ଵଯା
ପୁତ୍ରିକା ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଝିଅରୁ ଯେଉଁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ, ସେ ତୁମର ହେବ।
ଏତଚ୍ଛୁଲ୍କଂ ଭଵତ୍ଵସ୍ଯାଃ କୁଲକୃଜ୍ଜାଯତାମିହ। ଏତେନ ସମଯେନେମାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ପାଣ୍ଡଵ
ଏହି ନିୟମ ହେଉ ଏହାର ବିବାହ ଶୁଲ୍କ—ଏହି ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ପୁଅ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବ। ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ। `ମାସେ ତ୍ରଯୋଦଶେ ପାର୍ଥଃ କୃତ୍ଵା ଵୈଵାହିକୀଂ କ୍ରିଯାମ୍।' ଉଵାସ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ମାସାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ସ ତଯା ସହ
ସେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଇ, ଝିଅଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତେରୋଟିଏ ମାସରେ ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ତିନି ମାସ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ସହରରେ ବସିଲେ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରେ ତୀର୍ଥାନି ଦକ୍ଷିମେ ଭରତର୍ଷଭଃ। ଅଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ସୁପୁଣ୍ଯାନି ସୋଭିତାନି ତପସ୍ଵିଭିଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଯେଉଁଠି ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଵର୍ଜଯନ୍ତି ସ୍ମ ତୀର୍ତାନି ତତ୍ର ପଞ୍ଚ ସମ ତାପସାଃ। ଅଵକୀର୍ଣାନି ଯାନ୍ଯାସନ୍ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ ତପସ୍ଵିଭିଃ
ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚଜଣ ତପସ୍ୱୀ ସେଇ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଏଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅପବିତ୍ର କରିଥିଲେ।