ଭକ୍ଷ୍ଯତାଂ ଭୁଜ୍ଯତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୀଯତାଂ ରମ୍ଯତାମିତି। ଗୀଯେତାଂ ପୀଯତାଂ ଚେତି ଶଭ୍ଦଶ୍ଚାସୀଦ୍ଗୃହେ ଗୃହେ
ଘରେ ଘରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା— 'ସବୁବେଳେ ଖାଅ, ଉପଭୋଗ କର, ଦେଅ, ଆନନ୍ଦ କର; ଗୀତ ଗାଅ, ପାନ କର'।
ତତ୍ରତତ୍ର ମହାନାଦୈରୁତ୍କୃଷ୍ଟତଲନାଦିତୈଃ। ହୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରମୁଦିତଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଵତ୍ପୁରମ୍
ଏଠାଉଠି ଭାରି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାଳିର ଗଞ୍ଜଣି ସହିତ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁରୀ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ତୈସ୍ତୈର୍ଵିହାରୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୈତ୍ଯାନାଂ କାମରୂପିଣାମ୍। ସମାଃ ସଂକ୍ରୀଡତାଂ ତେଷାମହରେକମିଵାଭଵତ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଖେଳ ଏବଂ ମନୋରଞ୍ଜନ ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ମିଶି ଖେଳିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର।
ଉତ୍ସଵେ ଵୃତ୍ତମାତ୍ରେ ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାକାଙ୍କ୍ଷିଣାଵୁଭୌ। ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତତଃ ସେନାଂ ତାଵଜ୍ଞାପଯତାଂ ତଦା
ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ଦୁଇଁଜଣ ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କରିବା ଆଶାରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ସୁହୃଦ୍ଭିରପ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୌ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଵୃଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ। କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସ୍ଥାନିକଂ ରାତ୍ରୌ ମଘାସୁ ଯଯତୁସ୍ତଦା
ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଦେତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ସେମାନେ ରାତିରେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦାପିଟ୍ଟଶଧାରିଣ୍ଯା ଶୂଲମୁଦ୍ଗରହସ୍ତଯା। ପ୍ରସ୍ଥିତୌ ସହ ଵର୍ମିଣ୍ଯା ମହତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯସେନଯା
ଗଦା, ଢାଳ, ଶୂଳ ଏବଂ ମୁସଳ ହାତରେ ନେଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ମଧାରୀ ଦେତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଦୁଇଁଜଣ ଚାଲିଗଲେ।
ମଙ୍ଗଲୈଃ ସ୍ତୁତିଭିଶ୍ଚାପି ଵିଜଯପ୍ରତିସଂହିତୈଃ। ଚାରଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୌ ତୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ମୁଦା
ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ସ୍ତୁତି ଏବଂ ବିଜୟ ଗାଥା ଶୁଣି, ଚାରଣମାନେ ଯଶ ଗାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତାଵନ୍ତରିକ୍ଷମୁତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯୌ କାମଗମାଵୁଭୌ। ଦେଵାନାମେଵ ଭଵନଂ ଜଗ୍ମତୁର୍ଯୁଦ୍ଦୁର୍ମଦୌ
ଦୁଇଁଜଣ ଦେତ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ଆକାଶକୁ ଲାଘି, ଶକ୍ତିର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଯୋରାଗମନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵରଦାନଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରଭୋଃ। ହିତ୍ଵା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଜଗ୍ମୁର୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତତଃ ସୁରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ବିଷୟ ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଵିନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଗଣାଂସ୍ତଦା। ଖେଚରାଣ୍ଯପି ଭୂତାନି ଜଘ୍ନତୁସ୍ତୀଵ୍ରଵିକ୍ରମୌ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଜିତି, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦଳକୁ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତାନ୍ନାଗାଞ୍ଜିତ୍ଵା ତୌ ଚ ମହାରଥୌ। ସମୁଦ୍ରଵାସିନୀଃ ସର୍ଵା ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତୀର୍ଵିଜିଗ୍ଯତୁଃ
ମହାରଥୀ ଦୁଇଁଜଣ ଭୂମି ତଳରେ ଥିବା ନାଗମାନେକୁ ଜିତି, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା ଏବଂ ବିଦେଶୀ ଜନଜାତିମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ।
ତତଃ ସର୍ଵାଂ ମହୀଂ ଜେତୁମାରବ୍ଧାଵୁଗ୍ରଶାସନୌ। ସୈନିକାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଵାକ୍ଯମୂଚତୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭୟଙ୍କର ଆଦେଶ ଦେଉଥିବା ସେମାନେ ସେନାମାନେକୁ ଡାକି କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ରାଜର୍ଷଯୋ ମହାଯଜ୍ଞୈର୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯୈର୍ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। ତେଜୋ ବଲଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଵର୍ଧନ୍ତି ଶ୍ରିଯଂ ତଥା
ରାଜାମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦେବତା-ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଦେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ତେଷାମେଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନାଂ ସର୍ଵେଷାମସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍। ସଂଭୂଯ ସର୍ଵୈରସ୍ମାଭିଃ କାର୍ଯଃ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵଧଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦାୟତ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ସର୍ଵାନ୍ସମାଦିଶ୍ଯ ପୂର୍ଵତୀରେ ମହୋଦଧେଃ। କ୍ରୂରାଂ ମତିଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ସର୍ଵତୋମୁଖୌ
ଏଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମହାସାଗରର ପୂର୍ବ କୂଳରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେମାନେ କ୍ରୁର ମନସ୍କାମନା ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜନ୍ତି ଯେ କେଚିଦ୍ଯାଜଯନ୍ତି ଚ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ। ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରସଭଂ ହତ୍ଵା ବଲିନୌ ଜଗ୍ମତୁସ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ ଓ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଜୋରକରି ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ପରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷ୍ଵଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷିପନ୍ତ୍ଯପ୍ସୁ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ସୈନିକାସ୍ତଯୋଃ
ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ସେଇ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ସେନାମାନେ ଧରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ପାଣିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ତପୋଧନୈଶ୍ଚ ଯେ କ୍ରୁଦ୍ଧୈଃ ଶାପା ଉକ୍ତା ମହାତ୍ମଭିଃ। ନାକ୍ରାମନ୍ତ ତଯୋସ୍ତେଽପି ଵରଦାନନିରାକୃତାଃ
ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ତପଃଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ବର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ।
ନାକ୍ରାମନ୍ତ ଯଦା ଶାପା ବାଣା ମୁକ୍ତାଃ ଶିଲାସ୍ଵିଵ। ନିଯମାନ୍ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ଯେତେବେଳେ ଶାପମାନେ କାମ କରୁନଥିଲେ, ତୀର ଥିବା ପାଥରକୁ ଲାଗି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ନିୟମ ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯେ ତପଃସିଦ୍ଧା ଦାନ୍ତାଃ ଶମପରାଯଣାଃ। ତଯୋର୍ଭଯାଦ୍ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତେ ଵୈନତେଯାଦିଵୋରଗାଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ଭୟରେ ଗରୁଡ଼ ଆସିଲେ ସାପ ଯେପରି ଭଗିଯାଏ, ସେପରି ପଳାଇଗଲେ।
ମଥିତୈରାଶ୍ରମୈର୍ଭଗ୍ନୈର୍ଵିକୀର୍ଣକଲଶସ୍ରୁଵୈଃ। ଶୂନ୍ଯମାସୀଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କାଲେନେଵ ହତଂ ତଦା
ଆଶ୍ରମମାନେ ଲୁଟି ଭଙ୍ଗାଯିବା, ପୂଜାପାତ୍ର ଛିଟିଯିବା ଓ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି କାଳ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତତୋ ରାଜନ୍ନଦୃଶ୍ଯଦ୍ଭିର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ମହାସୁରୌ। ଉଭୌ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଵିକୁର୍ଵାତେ ଵଧୈଷିଣୌ
ତାପରେ, ରାଜା, ଋଷିମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଇ ମହା ଦାୟତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହତ୍ୟା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଭିନ୍ନକରଟୌ ମତ୍ତୌ ଭୂତ୍ଵା କୁଞ୍ଜରରୂପିଣୌ। ସଂଲୀନମପି ଦୁର୍ଗେଷୁ ନିନ୍ଯତୁର୍ଯମସାଦନମ୍
ଭଙ୍ଗା ଦାଢ଼ି ଥିବା ମଦମାତା ହାତୀ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଗରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଯମର ଘରକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ସିଂହୌ ଭୂତ୍ଵା ପୁନର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ପୁନଶ୍ଚାନ୍ତର୍ହିତାଵୁଭୌ। ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈସ୍ତୌ କ୍ରୂରାଵୃଷୀନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଜଘ୍ନତୁଃ
କେବେ ସିଂହ, କେବେ ବାଘ ହୋଇ, କେବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ସେଇ ଦୁଇ କ୍ରୁର ଜଣେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଦେଖିଥିବା ଋଷିମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ନିଵୃତ୍ତଯଜ୍ଞସ୍ଵାଧ୍ଯାଯା ପ୍ରନଷ୍ଟନୃପତିଦ୍ଵିଜା। ଉତ୍ସନ୍ନୋତ୍ସଵଯଜ୍ଞା ଚ ବଭୂଵ ଵସୁଧା ତଦା
ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ରାଜା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ଉତ୍ସବ ଓ ଯଜ୍ଞ ଅପରିଚାଳିତ ରହିଗଲା, ପୃଥିବୀ ଏଭଳି ହୋଇଗଲା।
ହାହାଭୂତା ଭଯାର୍ତା ଚ ନିଵୃତ୍ତଵିପଣାପଣା। ନିଵୃତ୍ତଦେଵକାର୍ଯା ଚ ପୁଣ୍ଯୋଦ୍ଵାହଵିଵର୍ଜିତା
ହାହାକାର ଓ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଜାର ଓ ଦୋକାନ ବନ୍ଦ, ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ରୁକିଗଲା, ଶୁଭ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ନିଵୃତ୍ତକୃଷିଗୋରକ୍ଷା ଵିଧ୍ଵସ୍ତନଗରାଶ୍ରମା। ଅସ୍ଥିକଙ୍କାଲସଂକୀର୍ଣା ଭୂର୍ବଭୂଵୋଗ୍ରଦର୍ଶନା
ଚାଷ ଓ ଗୋପାଳନ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ସହର ଓ ଆଶ୍ରମ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲା, ଭୂମି ଅସ୍ଥି ଓ କଙ୍କାଳରେ ଭରିଗଲା, ପୃଥିବୀ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନିଵୃତ୍ତପିତୃକାର୍ଯଂ ଚ ନିର୍ଵଷଟ୍କାରମଙ୍ଗଲମ୍। ଜଗତ୍ପ୍ରତିଭଯାକାରଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମଭଵତ୍ତଦା
ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହେଲା, ମଙ୍ଗଳ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁନାଯିବା ବନ୍ଦ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲା, ଦେଖିବାକୁ ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଗ୍ରହାସ୍ତାରା ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଦିଵୌକସଃ। ଜଗ୍ମୁର୍ଵିଷାଦଂ ତତ୍କର୍ମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁନ୍ଦୋପସୁନ୍ଦଯୋଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ, ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଏଵଂ ସର୍ଵା ଦିଶୋ ଦୈତ୍ଯୌ ଜିତ୍ଵା କ୍ରୂରେଣ କର୍ମଣା। ନିଃସପତ୍ନୌ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵେଶମଭିଚକ୍ରତୁଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ କ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜିତି, ସେଇ ଦୁଇ ଦାୟତ୍ୟ, ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନ ରହି, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଆସି ରହିଗଲେ।