ଋତେଽମରତ୍ଵଂ ଯୁଵଯୋଃ ସର୍ଵମୁକ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଅନ୍ଯଦ୍ଵୃଣୀତଂ ମୃତ୍ଯୋଶ୍ଚ ଵିଧାନମମରୈଃ ସମ୍
'ଅମରତ୍ୱ ଛଡ଼ି, ତୁମେ ଚାହିଥିବା ସବୁ ଦେଇଯିବି; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱ ଚୟନ କର, କାରଣ ଅମରତ୍ୱ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ।'
ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯାଵ ଇତି ଯନ୍ମହଦଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଂ ତପଃ। ଯୁଵଯୋର୍ହେତୁନାନେନ ନାମରତ୍ଵଂ ଵିଧୀଯତେ
'ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ପାଇଁ ଯେତେ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଅମର ହେବାର ଅନୁମତି ମିଳିବ ନାହିଁ।'
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯାର୍ଥାଯ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମାସ୍ଥିତଂ ତପଃ। ହେତୁନାଽନେନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୌ ନ ଵାଂ କାମଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ତିନି ଜଗତ୍ର ଜିତିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ଦେତ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁମାନେ, ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି ନାହିଁ।
ସୁନ୍ଦୋପସୁନ୍ଦାଵୂଚତୁଃ। ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଦ୍ଭୂତଂ କିଂଚିତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ସର୍ଵସ୍ମାନ୍ନୌ ଭଯଂ ନ ସ୍ଯାଦୃତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପିତାମହ
ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦ କହିଲେ: 'ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଜିନିଷରୁ ଆମ ପାଇଁ ଭୟ ନ ରହୁ, ମହାପିତାମହ।'
ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚ କାମମେତଦ୍ଦଦାନି ଵାମ୍। ମୃତ୍ଯୋର୍ଵିଧାନମେତଚ୍ଚ ଯଥାଵଦ୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଯେପରି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛାକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବାକୁ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଘଟିବ।
ତତଃ ପିତାମହୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରମେତତ୍ତଦା ତଯୋଃ। ନିଵର୍ତ୍ଯ ତପସସ୍ତୌ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ତାପରେ ପିତାମହ ଏହି ଵର ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ରୋକିଦେଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରାଣି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଵଥ ତୌ ଭ୍ରାତରାଵୁଭୌ। ଅଵଧ୍ଯୌ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଗତୌ
ଏହି ଵର ପାଇଁ, ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ ଭାଇ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ହୋଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତୌ ତୁ ଲବ୍ଧଵରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତକାମୌ ମନସ୍ଵିନୌ। ସର୍ଵଃ ସୁହୃଞ୍ଜନସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରହର୍ଷମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ସେମାନେ ଵର ପାଇଥିବା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଜନମାନେ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ।
ତତସ୍ତୌ ତୁ ଜଟା ଭିତ୍ତ୍ଵା ମୌଲିନୌ ସଂବଭୂଵତୁଃ। ମହାର୍ହାଭରଣୋପେତୌ ଵିରଜୋମ୍ବରଧାରିଣୌ
ତାପରେ ସେମାନେ ଜଟା ଖୋଲି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଲେ, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଅକାଲକୌମୁଦୀଂ ଚୈଵ ଚକ୍ରତୁଃ ସାର୍ଵକାଲିକୀମ୍। ନିତ୍ଯଃ ପ୍ରମୁଦିତଃ ସର୍ଵସ୍ତଯୋଶ୍ଚୈଵ ସୁହୃଞ୍ଜନଃ
ସେମାନେ ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିକୁ ସଦା ପାଳିତ ଉତ୍ସବରେ ପରିଣତ କଲେ; ସମସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ରହିଲେ।
ଭକ୍ଷ୍ଯତାଂ ଭୁଜ୍ଯତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୀଯତାଂ ରମ୍ଯତାମିତି। ଗୀଯେତାଂ ପୀଯତାଂ ଚେତି ଶଭ୍ଦଶ୍ଚାସୀଦ୍ଗୃହେ ଗୃହେ
ଘରେ ଘରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା— 'ସବୁବେଳେ ଖାଅ, ଉପଭୋଗ କର, ଦେଅ, ଆନନ୍ଦ କର; ଗୀତ ଗାଅ, ପାନ କର'।
ତତ୍ରତତ୍ର ମହାନାଦୈରୁତ୍କୃଷ୍ଟତଲନାଦିତୈଃ। ହୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରମୁଦିତଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଵତ୍ପୁରମ୍
ଏଠାଉଠି ଭାରି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାଳିର ଗଞ୍ଜଣି ସହିତ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁରୀ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ତୈସ୍ତୈର୍ଵିହାରୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୈତ୍ଯାନାଂ କାମରୂପିଣାମ୍। ସମାଃ ସଂକ୍ରୀଡତାଂ ତେଷାମହରେକମିଵାଭଵତ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଖେଳ ଏବଂ ମନୋରଞ୍ଜନ ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ମିଶି ଖେଳିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର।
ଉତ୍ସଵେ ଵୃତ୍ତମାତ୍ରେ ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାକାଙ୍କ୍ଷିଣାଵୁଭୌ। ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତତଃ ସେନାଂ ତାଵଜ୍ଞାପଯତାଂ ତଦା
ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ଦୁଇଁଜଣ ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କରିବା ଆଶାରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ସୁହୃଦ୍ଭିରପ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୌ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଵୃଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ। କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସ୍ଥାନିକଂ ରାତ୍ରୌ ମଘାସୁ ଯଯତୁସ୍ତଦା
ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଦେତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ସେମାନେ ରାତିରେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦାପିଟ୍ଟଶଧାରିଣ୍ଯା ଶୂଲମୁଦ୍ଗରହସ୍ତଯା। ପ୍ରସ୍ଥିତୌ ସହ ଵର୍ମିଣ୍ଯା ମହତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯସେନଯା
ଗଦା, ଢାଳ, ଶୂଳ ଏବଂ ମୁସଳ ହାତରେ ନେଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ମଧାରୀ ଦେତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଦୁଇଁଜଣ ଚାଲିଗଲେ।
ମଙ୍ଗଲୈଃ ସ୍ତୁତିଭିଶ୍ଚାପି ଵିଜଯପ୍ରତିସଂହିତୈଃ। ଚାରଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୌ ତୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ମୁଦା
ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ସ୍ତୁତି ଏବଂ ବିଜୟ ଗାଥା ଶୁଣି, ଚାରଣମାନେ ଯଶ ଗାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତାଵନ୍ତରିକ୍ଷମୁତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯୌ କାମଗମାଵୁଭୌ। ଦେଵାନାମେଵ ଭଵନଂ ଜଗ୍ମତୁର୍ଯୁଦ୍ଦୁର୍ମଦୌ
ଦୁଇଁଜଣ ଦେତ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ଆକାଶକୁ ଲାଘି, ଶକ୍ତିର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଯୋରାଗମନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵରଦାନଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରଭୋଃ। ହିତ୍ଵା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଜଗ୍ମୁର୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତତଃ ସୁରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ବିଷୟ ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଵିନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଗଣାଂସ୍ତଦା। ଖେଚରାଣ୍ଯପି ଭୂତାନି ଜଘ୍ନତୁସ୍ତୀଵ୍ରଵିକ୍ରମୌ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଜିତି, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦଳକୁ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଗତାନ୍ନାଗାଞ୍ଜିତ୍ଵା ତୌ ଚ ମହାରଥୌ। ସମୁଦ୍ରଵାସିନୀଃ ସର୍ଵା ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତୀର୍ଵିଜିଗ୍ଯତୁଃ
ମହାରଥୀ ଦୁଇଁଜଣ ଭୂମି ତଳରେ ଥିବା ନାଗମାନେକୁ ଜିତି, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା ଏବଂ ବିଦେଶୀ ଜନଜାତିମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ।
ତତଃ ସର୍ଵାଂ ମହୀଂ ଜେତୁମାରବ୍ଧାଵୁଗ୍ରଶାସନୌ। ସୈନିକାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଵାକ୍ଯମୂଚତୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଭୟଙ୍କର ଆଦେଶ ଦେଉଥିବା ସେମାନେ ସେନାମାନେକୁ ଡାକି କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ରାଜର୍ଷଯୋ ମହାଯଜ୍ଞୈର୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯୈର୍ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। ତେଜୋ ବଲଂ ଚ ଦେଵାନାଂ ଵର୍ଧନ୍ତି ଶ୍ରିଯଂ ତଥା
ରାଜାମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦେବତା-ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଦେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ତେଷାମେଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନାଂ ସର୍ଵେଷାମସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍। ସଂଭୂଯ ସର୍ଵୈରସ୍ମାଭିଃ କାର୍ଯଃ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଵଧଃ
ଏହିପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦାୟତ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ସର୍ଵାନ୍ସମାଦିଶ୍ଯ ପୂର୍ଵତୀରେ ମହୋଦଧେଃ। କ୍ରୂରାଂ ମତିଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ସର୍ଵତୋମୁଖୌ
ଏଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମହାସାଗରର ପୂର୍ବ କୂଳରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ସେମାନେ କ୍ରୁର ମନସ୍କାମନା ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଜନ୍ତି ଯେ କେଚିଦ୍ଯାଜଯନ୍ତି ଚ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ। ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରସଭଂ ହତ୍ଵା ବଲିନୌ ଜଗ୍ମତୁସ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ ଓ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଜୋରକରି ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ପରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଶ୍ରମେଷ୍ଵଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍। ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରକ୍ଷିପନ୍ତ୍ଯପ୍ସୁ ଵିଶ୍ରବ୍ଧଂ ସୈନିକାସ୍ତଯୋଃ
ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ସେଇ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ସେନାମାନେ ଧରି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ପାଣିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ତପୋଧନୈଶ୍ଚ ଯେ କ୍ରୁଦ୍ଧୈଃ ଶାପା ଉକ୍ତା ମହାତ୍ମଭିଃ। ନାକ୍ରାମନ୍ତ ତଯୋସ୍ତେଽପି ଵରଦାନନିରାକୃତାଃ
ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ତପଃଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ବର ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ।
ନାକ୍ରାମନ୍ତ ଯଦା ଶାପା ବାଣା ମୁକ୍ତାଃ ଶିଲାସ୍ଵିଵ। ନିଯମାନ୍ସଂପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ଯେତେବେଳେ ଶାପମାନେ କାମ କରୁନଥିଲେ, ତୀର ଥିବା ପାଥରକୁ ଲାଗି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ନିୟମ ଛାଡ଼ି ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯେ ତପଃସିଦ୍ଧା ଦାନ୍ତାଃ ଶମପରାଯଣାଃ। ତଯୋର୍ଭଯାଦ୍ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତେ ଵୈନତେଯାଦିଵୋରଗାଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କର ଭୟରେ ଗରୁଡ଼ ଆସିଲେ ସାପ ଯେପରି ଭଗିଯାଏ, ସେପରି ପଳାଇଗଲେ।