ତତୋ ଦେଵା ଭଯଂ ଜଗ୍ମୁରୁଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଯୋସ୍ତପଃ। ତପୋଵିଘାତାର୍ଥମଥୋ ଦେଵା ଵିଘ୍ନାନି ଚକ୍ରିରେ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି ବହୁତ ଭୟଭିତ ହେଲେ । ତେଣୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଲେ ।
ରତ୍ନୈଃ ପ୍ରଲୋଭଯାମାସୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚୋଭୌ ପୁନଃପୁନଃ। ନ ଚ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ଭଙ୍ଗଂ ଵ୍ରତସ୍ଯ ସୁମହାଵ୍ରତୌ
ଦେବତାମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଗହଣା ଓ ନାରୀମାନେ ସହିତ ବାରମ୍ବାର ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରୁ କେବେ ବି ହଟିଲେ ନାହିଁ ।
ଅଥ ମାଯାଂ ପୁନର୍ଦେଵାସ୍ତଯୋଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମହାତ୍ମନୋଃ। ଭଗିନ୍ଯୋ ମାତରୋ ଭାର୍ଯାସ୍ତଯୋଶ୍ଚାତ୍ମଜନସ୍ତଥା
ପୁଣି ଦେବତାମାନେ ସେ ଦୁଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ଭଉଣୀ, ମା, ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଓ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ଦେଖାଇଲେ ।
ପ୍ରପାତ୍ଯମାନା ଵିସ୍ରସ୍ତାଃ ଶୂଲହସ୍ତେନ ରକ୍ଷସା। ଭ୍ରଷ୍ଟାଭରଣକେଶାନ୍ତା ଭ୍ରଷ୍ଟାଭରଣଵାସସଃ
ଏହି ମାୟାରେ ଏକ ଶୂଳଧାରୀ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଇ ବିକ୍ରମ କଲା । ତାଙ୍କର ଗହଣା ଓ କେଶ ବିକ୍ରିତ ହେଇଗଲା, ଗହଣା ଓ ପୋଶାକ ଖସି ପଡ଼ିଲା ।
ଅଭିଭାଷ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵାସ୍ତୌ ତ୍ରାହୀତି ଵିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ। ନ ଚ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ଭଙ୍ଗଂ ଵ୍ରତସ୍ଯ ସୁମହାଵ୍ରତୌ
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର!' କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଇଜଣ ଭାଇ, ମହାନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହି, ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚୟ ଭଙ୍ଗ କଲେ ନାହିଁ।
ଯଦା କ୍ଷୋଭଂ ନୋପଯାତି ନାର୍ତିମନ୍ଯତରସ୍ତଯୋଃ। ତତଃ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତା ଭୂତଂ ଚ ସର୍ଵମନ୍ତରଧୀଯତ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଭି ଭୟଭିତ କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ତତଃ ପିତାମହଃ ସାକ୍ଷାଦଭିଗମ୍ଯ ମହାସୁରୌ। ଵରେଣ ଚ୍ଛ୍ଦଯାମାସ କ୍ଵଲୋକହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ପିତାମହ ନିଜେ ଦୁଇ ମହା ଦାନବଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଆସି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ।
ତତଃ ସୁନ୍ଦୋପସୁନ୍ଦୌ ତୌ ଭ୍ରାତରୌ ଦୃଢଵିକ୍ରମୌ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଦେଵଂ ତସ୍ଥତୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲୀ ତଦା
ତାପରେ ସୁନ୍ଦା ଓ ଉପସୁନ୍ଦ, ଦୁଇ ଭାଇ ଦୃଢ଼ ସାହସୀ, ପିତାମହ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତ ଜୋଡି ଉଭୟେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ଊଚତୁଶ୍ଚ ପ୍ରଭୁଂ ଦେଵଂ ତତସ୍ତୌ ସହିତୌ ତଦା। ଆଵଯୋସ୍ତପସାଽନେନ ଯଦି ପ୍ରୀତଃ ପିତାମହଃ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣେ ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଯେତେ ତପସ୍ୟା କରିଛୁ, ଯଦି ଆପଣ ଆମେଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଛନ୍ତି—'
ମାଯାଵିଦାଵସ୍ତ୍ରଵିଦୌ ବଲିନୌ କାମରୂପିଣୌ। ଉଭାଵପ୍ଯମରୌ ସ୍ଯାଵଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଯଦି ନୌ ପ୍ରଭୁଃ
'ମାୟା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ନେଇପାରିବା, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଅମର ହେଇଯାଉ, ଯଦି ପ୍ରଭୁ ଆମେଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଛନ୍ତି।'
ଋତେଽମରତ୍ଵଂ ଯୁଵଯୋଃ ସର୍ଵମୁକ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଅନ୍ଯଦ୍ଵୃଣୀତଂ ମୃତ୍ଯୋଶ୍ଚ ଵିଧାନମମରୈଃ ସମ୍
'ଅମରତ୍ୱ ଛଡ଼ି, ତୁମେ ଚାହିଥିବା ସବୁ ଦେଇଯିବି; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱ ଚୟନ କର, କାରଣ ଅମରତ୍ୱ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ।'
ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯାଵ ଇତି ଯନ୍ମହଦଭ୍ଯୁଦ୍ଯତଂ ତପଃ। ଯୁଵଯୋର୍ହେତୁନାନେନ ନାମରତ୍ଵଂ ଵିଧୀଯତେ
'ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ପାଇଁ ଯେତେ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଅମର ହେବାର ଅନୁମତି ମିଳିବ ନାହିଁ।'
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯାର୍ଥାଯ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାମାସ୍ଥିତଂ ତପଃ। ହେତୁନାଽନେନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୌ ନ ଵାଂ କାମଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ତିନି ଜଗତ୍ର ଜିତିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ଦେତ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁମାନେ, ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି ନାହିଁ।
ସୁନ୍ଦୋପସୁନ୍ଦାଵୂଚତୁଃ। ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯଦ୍ଭୂତଂ କିଂଚିତ୍ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ସର୍ଵସ୍ମାନ୍ନୌ ଭଯଂ ନ ସ୍ଯାଦୃତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପିତାମହ
ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦ କହିଲେ: 'ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଛି, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଜିନିଷରୁ ଆମ ପାଇଁ ଭୟ ନ ରହୁ, ମହାପିତାମହ।'
ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚ କାମମେତଦ୍ଦଦାନି ଵାମ୍। ମୃତ୍ଯୋର୍ଵିଧାନମେତଚ୍ଚ ଯଥାଵଦ୍ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଯେପରି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛାକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବାକୁ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଘଟିବ।
ତତଃ ପିତାମହୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରମେତତ୍ତଦା ତଯୋଃ। ନିଵର୍ତ୍ଯ ତପସସ୍ତୌ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ତାପରେ ପିତାମହ ଏହି ଵର ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ରୋକିଦେଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରାଣି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଵଥ ତୌ ଭ୍ରାତରାଵୁଭୌ। ଅଵଧ୍ଯୌ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଗତୌ
ଏହି ଵର ପାଇଁ, ଦୁଇ ଦେତ୍ୟ ଭାଇ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ହୋଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତୌ ତୁ ଲବ୍ଧଵରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃତକାମୌ ମନସ୍ଵିନୌ। ସର୍ଵଃ ସୁହୃଞ୍ଜନସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରହର୍ଷମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍
ସେମାନେ ଵର ପାଇଥିବା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଜନମାନେ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ।
ତତସ୍ତୌ ତୁ ଜଟା ଭିତ୍ତ୍ଵା ମୌଲିନୌ ସଂବଭୂଵତୁଃ। ମହାର୍ହାଭରଣୋପେତୌ ଵିରଜୋମ୍ବରଧାରିଣୌ
ତାପରେ ସେମାନେ ଜଟା ଖୋଲି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଲେ, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଗହନା ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଅକାଲକୌମୁଦୀଂ ଚୈଵ ଚକ୍ରତୁଃ ସାର୍ଵକାଲିକୀମ୍। ନିତ୍ଯଃ ପ୍ରମୁଦିତଃ ସର୍ଵସ୍ତଯୋଶ୍ଚୈଵ ସୁହୃଞ୍ଜନଃ
ସେମାନେ ଅମାବାସ୍ୟା ରାତିକୁ ସଦା ପାଳିତ ଉତ୍ସବରେ ପରିଣତ କଲେ; ସମସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ରହିଲେ।
ଭକ୍ଷ୍ଯତାଂ ଭୁଜ୍ଯତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୀଯତାଂ ରମ୍ଯତାମିତି। ଗୀଯେତାଂ ପୀଯତାଂ ଚେତି ଶଭ୍ଦଶ୍ଚାସୀଦ୍ଗୃହେ ଗୃହେ
ଘରେ ଘରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା— 'ସବୁବେଳେ ଖାଅ, ଉପଭୋଗ କର, ଦେଅ, ଆନନ୍ଦ କର; ଗୀତ ଗାଅ, ପାନ କର'।
ତତ୍ରତତ୍ର ମହାନାଦୈରୁତ୍କୃଷ୍ଟତଲନାଦିତୈଃ। ହୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରମୁଦିତଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାନାମଭଵତ୍ପୁରମ୍
ଏଠାଉଠି ଭାରି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାଳିର ଗଞ୍ଜଣି ସହିତ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁରୀ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ତୈସ୍ତୈର୍ଵିହାରୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୈତ୍ଯାନାଂ କାମରୂପିଣାମ୍। ସମାଃ ସଂକ୍ରୀଡତାଂ ତେଷାମହରେକମିଵାଭଵତ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଖେଳ ଏବଂ ମନୋରଞ୍ଜନ ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେତ୍ୟମାନେ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ମିଶି ଖେଳିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର।
ଉତ୍ସଵେ ଵୃତ୍ତମାତ୍ରେ ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାକାଙ୍କ୍ଷିଣାଵୁଭୌ। ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତତଃ ସେନାଂ ତାଵଜ୍ଞାପଯତାଂ ତଦା
ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ଦୁଇଁଜଣ ତିନି ଲୋକ ଅଧିକାର କରିବା ଆଶାରେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ସେମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ସୁହୃଦ୍ଭିରପ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୌ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଵୃଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ। କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସ୍ଥାନିକଂ ରାତ୍ରୌ ମଘାସୁ ଯଯତୁସ୍ତଦା
ସହଯୋଗୀ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଦେତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ସେମାନେ ରାତିରେ ମଘା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦାପିଟ୍ଟଶଧାରିଣ୍ଯା ଶୂଲମୁଦ୍ଗରହସ୍ତଯା। ପ୍ରସ୍ଥିତୌ ସହ ଵର୍ମିଣ୍ଯା ମହତ୍ଯା ଦୈତ୍ଯସେନଯା
ଗଦା, ଢାଳ, ଶୂଳ ଏବଂ ମୁସଳ ହାତରେ ନେଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ମଧାରୀ ଦେତ୍ୟ ସେନା ସହିତ ଦୁଇଁଜଣ ଚାଲିଗଲେ।
ମଙ୍ଗଲୈଃ ସ୍ତୁତିଭିଶ୍ଚାପି ଵିଜଯପ୍ରତିସଂହିତୈଃ। ଚାରଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୌ ତୌ ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ମୁଦା
ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ସ୍ତୁତି ଏବଂ ବିଜୟ ଗାଥା ଶୁଣି, ଚାରଣମାନେ ଯଶ ଗାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତାଵନ୍ତରିକ୍ଷମୁତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଦୈତ୍ଯୌ କାମଗମାଵୁଭୌ। ଦେଵାନାମେଵ ଭଵନଂ ଜଗ୍ମତୁର୍ଯୁଦ୍ଦୁର୍ମଦୌ
ଦୁଇଁଜଣ ଦେତ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ଆକାଶକୁ ଲାଘି, ଶକ୍ତିର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଯୋରାଗମନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵରଦାନଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରଭୋଃ। ହିତ୍ଵା ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଜଗ୍ମୁର୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତତଃ ସୁରାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ବିଷୟ ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଵିନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋଗଣାଂସ୍ତଦା। ଖେଚରାଣ୍ଯପି ଭୂତାନି ଜଘ୍ନତୁସ୍ତୀଵ୍ରଵିକ୍ରମୌ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଜିତି, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦଳକୁ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବଧ କଲେ।