ତେଷାଂ ପୁଣ୍ଯଜନୋପେତଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମାଵିଶତାଂ ମହତ୍। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାରାଜ ଶଶ୍ଵତ୍ପ୍ରୀତିରଵର୍ଧତ
ସେହି ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ଥିବା ବଡ଼ ଦେଶକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ତାଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଗଲା, ରାଜନ।
ସୌବଲେନ ଚ କର୍ଣେନ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ କୃପେଣ ଚ।' ତଥା ଭୀଷ୍ମେଣ ରାଜ୍ଞା ଚ ଧର୍ମପ୍ରଣଯିନା ସଦା
ସୌବଳ, କର୍ଣ୍ଣ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, କୃପ ଏବଂ ଭୀଷ୍ମ ଓ ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—
ପାଣ୍ଡଵାଃ ସମପଦ୍ଯନ୍ତ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଵାସିନଃ। ପଞ୍ଚଭିସ୍ତୈର୍ମହେଷ୍ଵାସୈରିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥର ବାସିନ୍ଦା ହେଲେ, ଏହି ପାଞ୍ଚ ଶୂରବୀର, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଶୁଶୁଭେ ତତ୍ପୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନାଗୈର୍ଭୋଗଵତୀ ଯଥା। `ତତସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ
ସେହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସହର ନାଗମାନଙ୍କ ଭୋଗବତୀ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା; ତା'ପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେଉଁଠାରୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
ଦ୍ଵୈପାଯନଂ ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ନରାଧିପଃ। ଵାର୍ଷ୍ଣେଯମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା ଗନ୍ତୁକାମଂ କୃତକ୍ଷଣମ୍
ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଓ ବିଦାୟ ନେଇ, ରାଜା ତାପରେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ତଵ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯାଽନଘ। ପ୍ରସାଦାଦେଵ ତେ ଵୀର ଶୂନ୍ଯଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଗମମ୍
ତୁମ ଦୟାରେ, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି; ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ଦେଶ ପୁନଃ ସଫଳ ହୋଇଛି।
ତଵୈଵ ତୁ ପ୍ରସାଦେନ ରାଜ୍ଯସ୍ଥାଶ୍ଚ ଭଵାମହେ। ଗତିସ୍ତ୍ଵମାପତ୍କାଲେଽପି ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ମାଧଵ
ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ରହିପାରିଛୁ; ହେ ମାଧବ, ଆପଦରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ କୃତ୍ଯଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ କାରଯସ୍ଵ ଭଵାନ୍ହି ନଃ। ଯଦିଷ୍ଟମନୁମନ୍ତଵ୍ଯଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ତ୍ଵଯାଽନଘ
କଣ କରିବା ଉଚିତ ତୁମେ ଜାଣିଛ; ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହା କରାଅ; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତାହା ଅନୁମୋଦନ କର।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଭାଵାନ୍ମହାରାଜ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ସ୍ଵଧର୍ମତଃ। ପିତୃପୈତାମହଂ ରାଜ୍ଯଂ କଥଂ ନ ସ୍ଯାତ୍ତଵ ପ୍ରଭୋ
ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ନ୍ୟାୟରେ ପାଇଛି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପିତା ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କର ଏହି ରାଜ୍ୟ କିପରି ତୁମର ହେବ ନାହିଁ?
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ଦୁରାଚାରାଃ କିଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାନ୍। ଯଥେଷ୍ଟଂ ପାଲଯ ଜଗଚ୍ଛଶ୍ଵଦ୍ଧର୍ମଧୁରଂ ଵହ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁର୍ନୀତି କରୁଥିବା ପୁଅମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କଣ କରିପାରିବେ? ଯେପରି ଚାହଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଶାସନ କର ଓ ଧର୍ମର ଭାର ସଦା ବହ।
ପୁନଃ ପୁନଶ୍ଚ ସଂହର୍ଷାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭର ପୌରଵ। ଅଦ୍ଯୈଵ ନାରଦଃ ଶ୍ରୀମାନାଗମିଷ୍ଯତି ସତ୍ଵରଃ
ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଅ, ହେ ପୌରବ; ଆଜି ଏହି ଦିନେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରଦ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଆସିବେ।
ଆଦତ୍ସ୍ଵ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯାନି ଶାସନଂ କୁରୁ ତସ୍ଯ ଵୈ। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ କୁନ୍ତୀମଭିଵାଦ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ଓ ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନିବା; ଏଭଳି କହି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ଗମିଷ୍ଯାମି ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଯିବି—ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।'
ଆର୍ଯେଣ ସମଭିଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵଯା ଵୈ ଯଦୁପୁଙ୍ଗଵ। ତ୍ଵଯା ନାଥେନ ଗୋଵିନ୍ଦ ଦୁଃଖଂ ତୀର୍ଣଂ ମହତ୍ତରମ୍
ଆପଣ ଯାହା ବୁଝିଛନ୍ତି, ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହା ତୁମେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିଛ; ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ନାଥ ହେବାରୁ ଆମେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ।
ତ୍ଵଂ ହି ନାଥସ୍ତ୍ଵନାଥାନାଂ ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ଵିଶେଷତଃ। ସର୍ଵଦୁଃଖାନି ଶାମ୍ଯନ୍ତି ତଵ ସଂଦର୍ଶନାନ୍ମମ
ତୁମେ ନାଥ ହିଁ ନାଥହୀନ ଓ ବିଶେଷ କରି ଦରିଦ୍ରମାନଙ୍କ; ମୋ ଦୁଃଖ ସବୁ ତୁମେ ଦେଖିଲେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ମରସ୍ଵୈନାନ୍ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ତେନ ଜୀଵନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଏହି କଥାମାନେ ମନେ ରଖ, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
କରିଷ୍ଯାମୀତି ଚାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଅଭିଵାଦ୍ଯ ପିତୃଷ୍ଵସାମ୍। ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ଵାସୁଦେଵଃ ସହାନୁଗଃ
'ମୁଁ ଏହା କରିବି' ବୋଲି କହି, ପିତୃସ୍ୱସାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଯିବାକୁ ମନସ୍କାମ କଲେ।
ତାନ୍ନିଵେଶ୍ଯ ତତୋ ଵୀରଃ ସହ ରାମେଣ କୌରଵାନ୍। ଯଯୌ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ରାଜନ୍ପାଣ୍ଡଵାନୁମତେ ତଦା
ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ସେ ବୀର ଭାଇ ବଳରାମ ସହିତ କୌରବମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଲେ, ହେ ରାଜା।
ଏଵଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥେ ତପୋଧନ। ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ କିମକୁର୍ଵତ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇ, ହେ ତପସ୍ୱୀ, ପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କଲେ?
ସର୍ଵ ଏଵ ମହାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵେ ମମ ପିତାମହାଃ। ଦ୍ରୌପଦୀ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଚ କଥଂ ତାନନ୍ଵଵର୍ତତ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାତ୍ମା ଓ ମୋର ପିତାମହ; ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ କିପରି ସେମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ୟବହାର କଲେ?
କଥମାସୁଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଯାମେକସ୍ଯାଂ ତେ ନରର୍ଷଭାଃ। ଵର୍ତମାନା ମହାଭାଗା ନାଭିଦ୍ଯନ୍ତ ପରସ୍ପରମ୍
କେବଳ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ରହି, ସେ ମହାଭାଗ ପୁରୁଷମାନେ କିପରି ପରସ୍ପର ସହିତ ବିରୋଧ କଲେ ନାହିଁ?
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ତତ୍ର ଵିସ୍ତରେଣ ଯଥାତଥମ୍। ତେଷାଂ ଚେଷ୍ଟିତମନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଯୁକ୍ତାନାଂ କୃଷ୍ଣଯା ସହ
ମୁଁ ଏହା ସଠିକ୍ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ରହି, ପରସ୍ପର କିପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତତ୍। ରେମିରେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ କୃଷ୍ଣଯା ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ମହାତେଜାଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ପୃଥିଵୀଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଧର୍ମରେ ଭୂମିର ଶାସନ କଲେ।
ଜିତାରଯୋ ମହାତ୍ମାନଃ ସତ୍ଯଧର୍ମପରାଯଣାଃ। ଏଵଂ ପୁରମିଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ରୋଷୁଃ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନାଃ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଥିବା, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନମାନେ, ଏହି ସହରକୁ ପାଇଁ ଏଠାରେ ବସିଲେ।
କୁର୍ଵାଣାଃ ପୌରକାର୍ଯାଣି ସର୍ଵାଣି ଭରତର୍ଷଭାଃ। ଆସାଂଚକ୍ରୁର୍ମହାର୍ହେଷୁ ପାର୍ଥିଵେଷ୍ଵାସନେଷୁ ଚ
ଭାରତବଂଶର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସମସ୍ତ ପୌର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ରାଜାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ତେଷୁ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟେଷୁ ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ମହାତ୍ମସୁ। ଆଯଯୌ ଧର୍ମରାଜଂ ତୁ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋଽଥ ନାରଦଃ
ସେହି ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
ପଥା ନକ୍ଷତ୍ରଜୁଷ୍ଟେନ ସୁପର୍ଣାଚରିତେନ ଚ। ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯପ୍ରକାଶେନ ସେଵିତେନ ମହର୍ଷିଭିଃ
ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଏମିତି ଏକ ପଥରେ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତାରାମାନେ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ଯାଉଥିଲେ।
ନଭସ୍ସ୍ଥଲେନ ଦିଵ୍ଯେନ ଦୁର୍ଲଭେନାତପସ୍ଵିନାମ୍। ଭୂତାର୍ଚିତୋ ଭୂତଧରାଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମନ୍ଦିରଭୂଷିତାମ୍
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶମାର୍ଗରେ, ଯାହା ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ନଗର ଓ ରାଜମହଳରେ ଶୋଭିତ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଵେକ୍ଷମାଣୋ ଦ୍ଯୁତିମାନାଜଗାମ ମହାତପାଃ। ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତଗୋ ଵିପ୍ରଃ ସର୍ଵଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ତପସ୍ବୀ, ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତ ଓ ବେଦଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ।