ହୈମାନି ଶଯ୍ଯାସନବାଜନାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଚାନ୍ଯାନି ଚ ଗୋଧନାନି। ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ଵୈଵ ଦଦୌ ସ କୋଟିଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜଃ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ବାର୍ତନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଗୋଧନ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଦେଲେ; ପଞ୍ଚାଳରାଜା ବହୁତ ଖୁସିରେ ଏକ କୋଟି ଦେଲେ।
ଶିବିକାନାଂ ଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵାହାନ୍ପଞ୍ଚଶତଂ ନରାନ୍
ଶତଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବିକା ଓ ପାଞ୍ଚଶତ ମାନବ ବାହକ ଦେଲେ।
ଏଵମେତାନି ପାଞ୍ଚାଲୋ ଜନ୍ଯାର୍ଥେ ପ୍ରଦଦୌ ଧନମ୍। ହରଣଂ ଚାପି ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ଜ୍ଞାତିଦେଯଂ ଚ ସୋମକଃ
ଏଭଳି ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଦେଲେ; ସୋମକ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଓ ହରଣ ଦେଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ଗୃହ୍ଯ ଭାରତ। ନାନଦ୍ଯମାନୋ ବହୁଶସ୍ତୂର୍ଯଘୋଷୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ ନେଇ, ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ତୁରୀ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୋପସ୍ଥିତାନ୍ଵୀରାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽମ୍ବିକାସୁତଃ। ପ୍ରତିଗ୍ରହାଯ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ କୌରଵାନ୍
ବୀରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ କୌରବମାନେକୁ ପଠାଇଲେ।
ଵିକର୍ଣଂ ଚ ମହେଷ୍ଵାସଂ ଚିତ୍ରସେନଂ ଚ ଭାରତ। ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ପରମେଷ୍ଵାସଂ ଗୌତମଂ କୃପମେଵ ଚ
ସେ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ, ହେ ଭାରତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ରୋଣ, ଗୌତମ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ତୈସ୍ତୈଃ ପରିଵୃତାଃ ଶୂରୈଃ ଶୋଭମାନା ମହାରଥାଃ। ନଗରଂ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ଶନୈଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସେହି ସାହସୀ ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ତାଙ୍କର ମହାନ ରଥରେ ଉଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତି ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁର ସହରକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାନାଗତାଞ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗରାସ୍ତୁ କୁତୂହଲାତ୍। ମଣ୍ଡଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତତ୍ର ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସହରବାସୀମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କଲେ।
ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପାଵକୀର୍ଣଂ ତୁ ଜଲସିକ୍ତଂ ତୁ ସର୍ଵତଃ। ଧୂପିତଂ ଦିଵ୍ଯଧୂପେନ ମଙ୍ଗଲୈଶ୍ଚାଭିସଂଵୃତମ୍
ସହରଟି ସମସ୍ତଠାରେ ଖୋଲା ଫୁଲରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା ଓ ଶୁଭ ଜିନିଷରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଥିଲା।
ପତାକୋଚ୍ଛ୍ରିତମାଲ୍ଯଂ ଚ ପୁରମପ୍ରତିମଂ ବଭୌ। ଶଙ୍ଖଭେରୀନିନାଦୈଶ୍ଚ ନାନାଵାଦିତ୍ରନିସ୍ଵନୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ତୁଳନାହୀନ ସହରଟି ଶଂଖ, ଭେରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା।
କୌତୂହଲେନ ନଗରଂ ପୂର୍ଯମାଣମିଵାଭଵତ୍। ଯତ୍ର ତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ଶୋକଦୁଃଖସମନ୍ଵିତାଃ
ଉତ୍ସାହରେ ସହରଟି ମଣେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ଭରିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ—ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭାରିତ—ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ।
ନିର୍ଗତାଶ୍ଚ ପୁରାତ୍ପୂର୍ଵଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରବାଧିତାଃ। ପୁନର୍ନିଵୃତ୍ତା ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵୈ ସହ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇ ସହର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ପୁନି ସହରକୁ ଫେରିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୀରିତା ଵାଚୋ ଜନୈଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷୁଭିଃ।' ତତ ଉଚ୍ଚାଵଚା ଵାଚଃ ପ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵତ୍ର ଭାରତ
ଲୋକମାନେ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏପରି କଥା କହିଲେ; ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସମସ୍ତଠାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମଧୁର କଥା ଉଚ୍ଚରିତ ହେଲା।
ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପୁନରାଯାତି ଧର୍ମଵିତ୍
ଏହିଅଟେ ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ପୁନି ଫେରିଆସୁଛନ୍ତି।
ଯୋ ନଃ ସ୍ଵାନିଵ ଦାଯାଦାନ୍ଧର୍ମେଣ ପରିରକ୍ଷତି। ଅଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁର୍ମହାରାଜୋ ଵନାଦିଵ ମନଃପ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ଆମ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଆଜି ଆମ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଅଟେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।
ଆଗତଶ୍ଚୈଵମସ୍ମାକଂ ଚିକୀର୍ଷନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। କିଂ ନ୍ଵଦ୍ଯ ସୁକୃତଂ କର୍ମ ସର୍ଵେଷାଂ ନଃ ପ୍ରିଯଂ ପରମ୍
ସେ ଏପରି ଭାବେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭଲ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଆଜି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ କେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ପ୍ରମୋଦ ମିଳିଲା?
ଯନ୍ନଃ କୁନ୍ତୀସୁତା ଵୀରା ଭର୍ତାରଃ ପୁନରାଗତାଃ। ଯଦି ଦତ୍ତଂ ଯଦି ହୁତଂ ଯଦି ଵାପ୍ଯସ୍ତି ନସ୍ତପଃ। ତେନ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ନଗରେ ପାଣ୍ଡଵାଃ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ଯେପରି ଆମ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଏହି ବୀରମାନେ, ଆମ ପ୍ରଭୁମାନେ, ପୁନି ଫେରିଆସିଛନ୍ତି—ଯଦି ଆମେ କିଛି ଦାନ କରିଛୁ, କିମ୍ବା ହୋମ କରିଛୁ, କିମ୍ବା କିଛି ତପସ୍ୟା ଅଛି—ସେ ଶୁଭଫଳରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ସହରରେ ଶତ ବର୍ଷ ରୁହନ୍ତୁ।
ତତସ୍ତେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ତଦର୍ହାଣାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପାଦାଭିଵନ୍ଦନମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଗରିମାଯୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନଂ ସର୍ଵେଣ ନଗରେଣ ତେ। ସମାଵିଶନ୍ତ ଵେଶ୍ମାନି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ସହରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ ମହିଷୀ କାଶିରାଜସୁତା ତଦା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଵଧୂଭିଃ ସହିତା ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ରାଣୀ, କାଶୀରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ସାଧ୍ଵୀଂ ଶ୍ରିଯମିଵାପରାମ୍। ପୂଜଯାମାସ ପୂଜାର୍ହାଂ ଶଚୀଦେଵୀମିଵାଗତାମ୍
ସେ ସତୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଶ୍ରୀଦେବୀ ପରି ଗୃହଣ କଲେ, ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଶଚୀଦେବୀ ପରି ଆଗ୍ରହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ତତ୍ର ଗାନ୍ଧାରୀଂ କୃଷ୍ଣଯା ସହ ମାଧଵୀ। ଆଶିଷଶ୍ଚ ପ୍ରଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ
ସେଠାରେ ମାଧବୀ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହିତ, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯୈଵ ଗାନ୍ଧାରୀ କୃଷ୍ଣାଂ କମଲଲୋଚନାମ୍। ପୁତ୍ରାଣାଂ ମମ ପାଞ୍ଚାଲୀ ମୃତ୍ଯୁରେଵେତ୍ଯମନ୍ଯତ
ଗାନ୍ଧାରୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ, ପଦ୍ମନୟନୀଙ୍କୁ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଦ୍ରୌପଦୀ ମୋ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ।'
ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଵିଦୁରଂ ପ୍ରାହ ଯୁକ୍ତିତଃ ସୁବଲାତ୍ମଜା। କୁନ୍ତୀଂ ରାଜସୁତାଂ କ୍ଷତ୍ତଃ ସଵଧୂଂ ସପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ଏପରି ଭାବି, ସୁବଳାନନ୍ଦିନୀ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ—'କ୍ଷତ୍ତା, ରାଜକୁମାରୀ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଝିଅମାନେ ଓ ପରିଚାରିକାମାନେ ସହିତ ଆଣ।'
ପାଣ୍ଡୋର୍ନିଵେଶନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନୀଯତାଂ ଯଦି ରୋଚତେ। କରଣେନ ମୁହୂର୍ତେନ ନକ୍ଷତ୍ରେଣ ଶୁଭେ ତିଥୌ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ନିବାସ ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ଭଲ ତିଥି ଓ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ତିଆରି କରାଯାଉ।
ଯଥା ସୁଖଂ ତଥା କୁନ୍ତୀ ରଂସ୍ଯତେ ସ୍ଵଗୃହେ ସୁତୈଃ। ତଥେତ୍ଯେଵ ତଦା କ୍ଷତ୍ତା କାରଯାମାସ ତତ୍ତଥା
ଯେପରି କୁନ୍ତୀ ନିଜ ଘରେ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହ ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବେ, ସେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ପୂଜଯାମାସୁରତ୍ଯର୍ଥଂ ବାନ୍ଧଵାଃ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ତଦା। ନାଗରାଃ ଶ୍ରେଣିମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ପୂଜଯନ୍ତି ସ୍ମ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ସେ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବହୁତ ସମ୍ମାନ କଲେ; ସହରବାସୀ ଓ ବ୍ୟବସାୟୀ ସଂଘମୁଖ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଲେ।
ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଃ କର୍ଣୋ ବାହ୍ଲୀକଃ ସସୁତସ୍ତଦା। ଶାସନାଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଅକୁର୍ଵନ୍ନତିଥିକ୍ରିଯାମ୍
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅତିଥି ସେବାର କାମ କଲେ।
ଏଵଂ ଵିହରତାଂ ତେଷାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ନେତା ସର୍ଵସ୍ଯ କାର୍ଯସ୍ଯ ଵିଦୁରୋ ରାଜଶାସନାତ୍
ଏପରି ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବାବେଳେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ବିଦୁର ସମସ୍ତ କାମର ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତାସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଃ କଂଚିତ୍କାଲଂ ସକେଶଵାଃ। ଆହୂତା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ଶାନ୍ତନଵେନ ଚ
ସେଇ ମହାତ୍ମାମାନେ କେଶବଙ୍କ ସହ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଡାକରେ ଆସିଥିଲେ।