ଯଥା ପରଭୃତଃ ପୁତ୍ରାନରିଷ୍ଟା ଵର୍ଧଯେତ୍ସଦା। ତଥୈଵ ପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ମମ ତ୍ଵଯା ତାତ ସୁରକ୍ଷିତାଃ
ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ପିଲାମାନେକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାଳନ କରେ, ସେପରି ମୋର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ହେ ବାପା, ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ।
କ୍ଲେଶାସ୍ତୁ ବହଵଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଥା ପ୍ରାଣାନ୍ତିକା ମଯା। ଅତଃ ପରଂ ନ ଜାନାମି କର୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ମୋ ପାଖରେ ବହୁ କଷ୍ଟ ଆସିଛି, କେତେକ ତ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଦରେ ପକାଇଦେଇଥିଲା; ଏହା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି ଜାଣିନି—ତୁମେ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ତଵ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ। ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ସ୍ଵରାଜ୍ଯସ୍ଥା ଭଵନ୍ତି ତେ
ତୁମର ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; ଅତି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ହେବ।
ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନ ଶୋକଂ କୁରୁ ମାଧଵି
ସମସ୍ତେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମାଧବୀ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାମତିଃ। ଆଦାଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ କୃଷ୍ଣାଂ କୁନ୍ତୀଂ ଚୈଵ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣା ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ,
ସଵିହାରଂ ସୁଖଂ ଜଗ୍ମୁର୍ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍। `ସୁଵର୍ଣକକ୍ଷ୍ଯାଗ୍ରୈଵେଯାନ୍ସୁଵର୍ଣାଙ୍କୁଶଭୂଷିତାନ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଥୀ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା।
ଜାମ୍ବୂନଦପରିଷ୍କାରାନ୍ପ୍ରଭିନ୍ନକରଟାମୁଖାନ୍। ଅଧିଷ୍ଠିତାନ୍ମହାମାତ୍ରୈଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରସମନ୍ଵିତାନ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ାର ମୁହଁପରି ଆକୃତି, ବଡ଼ ଅଧିକାରୀମାନେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ।
ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ରାଜା ଗଜାନାଂ ଵରଵର୍ମିଣାମ୍। ରଥାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଵୈ ସୁଵର୍ଣମଣିଚିତ୍ରିତମ୍
ରାଜା ହଜାରଟି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର୍ଚ୍ଛାଧାରୀ ହାଥୀ ଓ ହଜାରଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଦାନ କଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଜାଂ ଭାନୁମଚ୍ଚ ପଞ୍ଚାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ତଦା। ସୁଵର୍ଣପରିବର୍ହାଣାଂ ଵରଚାମରମାଲିନାମ୍
ସେ ତାଳେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାମର ଓ ମାଳା ଥିବା, ପାଞ୍ଚଟି ଚାରି-ଘୋଡ଼ା ରଥ ଦେଲେ।
ଜାତ୍ଯଶ୍ଵାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚାଶତ୍ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ନୃପଃ। ଦାସୀନାମଯୁତଂ ରାଜା ପ୍ରଦଦୌ ଵରଭୂଷଣମ୍। ତତଃ ସହସ୍ରଂ ଦାସାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ଵରଧନ୍ଵନାମ୍
ରାଜା ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ହଜାର ଭଲ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ ଓ ପରେ ହଜାରଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଦାସ ଦେଲେ।
ହୈମାନି ଶଯ୍ଯାସନବାଜନାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଚାନ୍ଯାନି ଚ ଗୋଧନାନି। ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ଵୈଵ ଦଦୌ ସ କୋଟିଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜଃ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ବାର୍ତନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଗୋଧନ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଦେଲେ; ପଞ୍ଚାଳରାଜା ବହୁତ ଖୁସିରେ ଏକ କୋଟି ଦେଲେ।
ଶିବିକାନାଂ ଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵାହାନ୍ପଞ୍ଚଶତଂ ନରାନ୍
ଶତଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବିକା ଓ ପାଞ୍ଚଶତ ମାନବ ବାହକ ଦେଲେ।
ଏଵମେତାନି ପାଞ୍ଚାଲୋ ଜନ୍ଯାର୍ଥେ ପ୍ରଦଦୌ ଧନମ୍। ହରଣଂ ଚାପି ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ଜ୍ଞାତିଦେଯଂ ଚ ସୋମକଃ
ଏଭଳି ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଦେଲେ; ସୋମକ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଓ ହରଣ ଦେଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ଗୃହ୍ଯ ଭାରତ। ନାନଦ୍ଯମାନୋ ବହୁଶସ୍ତୂର୍ଯଘୋଷୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ ନେଇ, ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ତୁରୀ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୋପସ୍ଥିତାନ୍ଵୀରାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽମ୍ବିକାସୁତଃ। ପ୍ରତିଗ୍ରହାଯ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ କୌରଵାନ୍
ବୀରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ କୌରବମାନେକୁ ପଠାଇଲେ।
ଵିକର୍ଣଂ ଚ ମହେଷ୍ଵାସଂ ଚିତ୍ରସେନଂ ଚ ଭାରତ। ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ପରମେଷ୍ଵାସଂ ଗୌତମଂ କୃପମେଵ ଚ
ସେ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ, ହେ ଭାରତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ରୋଣ, ଗୌତମ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ତୈସ୍ତୈଃ ପରିଵୃତାଃ ଶୂରୈଃ ଶୋଭମାନା ମହାରଥାଃ। ନଗରଂ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ଶନୈଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସେହି ସାହସୀ ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ତାଙ୍କର ମହାନ ରଥରେ ଉଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତି ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁର ସହରକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାନାଗତାଞ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗରାସ୍ତୁ କୁତୂହଲାତ୍। ମଣ୍ଡଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତତ୍ର ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସହରବାସୀମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କଲେ।
ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପାଵକୀର୍ଣଂ ତୁ ଜଲସିକ୍ତଂ ତୁ ସର୍ଵତଃ। ଧୂପିତଂ ଦିଵ୍ଯଧୂପେନ ମଙ୍ଗଲୈଶ୍ଚାଭିସଂଵୃତମ୍
ସହରଟି ସମସ୍ତଠାରେ ଖୋଲା ଫୁଲରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା ଓ ଶୁଭ ଜିନିଷରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଥିଲା।
ପତାକୋଚ୍ଛ୍ରିତମାଲ୍ଯଂ ଚ ପୁରମପ୍ରତିମଂ ବଭୌ। ଶଙ୍ଖଭେରୀନିନାଦୈଶ୍ଚ ନାନାଵାଦିତ୍ରନିସ୍ଵନୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ତୁଳନାହୀନ ସହରଟି ଶଂଖ, ଭେରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା।
କୌତୂହଲେନ ନଗରଂ ପୂର୍ଯମାଣମିଵାଭଵତ୍। ଯତ୍ର ତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ଶୋକଦୁଃଖସମନ୍ଵିତାଃ
ଉତ୍ସାହରେ ସହରଟି ମଣେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ଭରିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ—ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭାରିତ—ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ।
ନିର୍ଗତାଶ୍ଚ ପୁରାତ୍ପୂର୍ଵଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରବାଧିତାଃ। ପୁନର୍ନିଵୃତ୍ତା ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵୈ ସହ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇ ସହର ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତାଙ୍କ ମାଆ ସହିତ ପୁନି ସହରକୁ ଫେରିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୀରିତା ଵାଚୋ ଜନୈଃ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷୁଭିଃ।' ତତ ଉଚ୍ଚାଵଚା ଵାଚଃ ପ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵତ୍ର ଭାରତ
ଲୋକମାନେ ସ୍ନେହ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏପରି କଥା କହିଲେ; ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, ସମସ୍ତଠାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମଧୁର କଥା ଉଚ୍ଚରିତ ହେଲା।
ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପୁନରାଯାତି ଧର୍ମଵିତ୍
ଏହିଅଟେ ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ପୁନି ଫେରିଆସୁଛନ୍ତି।
ଯୋ ନଃ ସ୍ଵାନିଵ ଦାଯାଦାନ୍ଧର୍ମେଣ ପରିରକ୍ଷତି। ଅଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁର୍ମହାରାଜୋ ଵନାଦିଵ ମନଃପ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ଆମ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେକୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଆଜି ଆମ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା ଅଟେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।
ଆଗତଶ୍ଚୈଵମସ୍ମାକଂ ଚିକୀର୍ଷନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। କିଂ ନ୍ଵଦ୍ଯ ସୁକୃତଂ କର୍ମ ସର୍ଵେଷାଂ ନଃ ପ୍ରିଯଂ ପରମ୍
ସେ ଏପରି ଭାବେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭଲ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଆଜି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ କେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏପରି ପ୍ରମୋଦ ମିଳିଲା?
ଯନ୍ନଃ କୁନ୍ତୀସୁତା ଵୀରା ଭର୍ତାରଃ ପୁନରାଗତାଃ। ଯଦି ଦତ୍ତଂ ଯଦି ହୁତଂ ଯଦି ଵାପ୍ଯସ୍ତି ନସ୍ତପଃ। ତେନ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ନଗରେ ପାଣ୍ଡଵାଃ ଶରଦାଂ ଶତମ୍
ଯେପରି ଆମ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଏହି ବୀରମାନେ, ଆମ ପ୍ରଭୁମାନେ, ପୁନି ଫେରିଆସିଛନ୍ତି—ଯଦି ଆମେ କିଛି ଦାନ କରିଛୁ, କିମ୍ବା ହୋମ କରିଛୁ, କିମ୍ବା କିଛି ତପସ୍ୟା ଅଛି—ସେ ଶୁଭଫଳରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ସହରରେ ଶତ ବର୍ଷ ରୁହନ୍ତୁ।
ତତସ୍ତେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ତଦର୍ହାଣାଂ ଚକ୍ରୁଃ ପାଦାଭିଵନ୍ଦନମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଗରିମାଯୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପୃଷ୍ଟାସ୍ତୁ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନଂ ସର୍ଵେଣ ନଗରେଣ ତେ। ସମାଵିଶନ୍ତ ଵେଶ୍ମାନି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ସହରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ ମହିଷୀ କାଶିରାଜସୁତା ତଦା। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଵଧୂଭିଃ ସହିତା ତଦା
ସେ ସମୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ରାଣୀ, କାଶୀରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।