ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ଧର୍ମଜ୍ଞୌ ତଦା ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଏତୌ ହି ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଵେଷାଂ ପ୍ରିଯହିତେ ରତୌ
ଏବଂ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ମନେ କରିବେ, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ; କାରଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ପୁରୁଷସିଂହ ସେମାନଙ୍କ ଭଲ ଓ ସୁଖରେ ଲାଗି ରହନ୍ତି।
ପରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵେ ସହାନୁଗାଃ। ଯଥା ଵକ୍ଷ୍ଯସି ନଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତତ୍କରିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ରାଜା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛୁ; ଆପଣ ଯାହା ପ୍ରେମରେ କହିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାସୁଦେଵୋ ଗମନଂ ରୋଚତେ ମମ। ଯଥା ଵା ମନ୍ଯତେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଃ ସର୍ଵଧର୍ମଵିତ୍
ତାପରେ ବାସୁଦେବ କହିଲେ: 'ମୋତେ ଯାତ୍ରା ଭଲ ଲାଗିଲା; ଯେପରି ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଭାବିଛନ୍ତି, ସେପରି।'
ଯଥୈଵ ମନ୍ଯତେ ଵୀରୋ ଦାଶାର୍ହଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ପ୍ରାପ୍ତକାଲଂ ମହାବାହୁଃ ସା ବୁଦ୍ଧିର୍ନିଶ୍ଚିତା ମମ
ଯେପରି ଦାଶାର୍ହ, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଳଶାଳୀ, ଏହାକୁ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ମନ ନିଶ୍ଚିତ।
ଯଥୈଵ ହି ମହାଭାଗାଃ କୌନ୍ତେଯା ମମ ସାଂପ୍ରତମ୍। ତଥୈଵ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରା ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ଯେପରି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ମୋର, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଅଟେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ତଦ୍ଧ୍ଯାଯତି କୌନ୍ତେଯଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଯଥୈଷାଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ଶ୍ରେଯୋ ଧ୍ଯାଯତି କେଶଵଃ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯେପରି ତାଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କେଶବ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ମନ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପୃଥାଯାସ୍ତୁ ତତୋ ଵେଶ୍ମ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାମତିଃ। ପାଦୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୃଥାଯାସ୍ତୁ ଶିରସା ଚ ମହୀଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ମହାମତି ପୃଥାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପୃଥାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ଲୁହେଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦେଵରଂ କୁନ୍ତୀ ଶୁଶୋଚ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଦେବରଙ୍କୁ ଦେଖି କୁନ୍ତୀ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜତୁଗୃହେ ମୃତାଃ ପ୍ରତ୍ଯାଗତାସ୍ତଥା। କୂର୍ମୀ ଚିନ୍ତଯତେ ପୁତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ଵା ତତ୍ର ସଂମତା
ତୁମର କୃପାରେ ଲାଖା ଘରରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିଛନ୍ତି; ଯେପରି ଏକ କଚ୍ଛପୀ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ମନେ କରେ, ସେପରି ଏହି ଘଟଣାକୁ ମଧ୍ୟ ଧରାଯାଉଛି।
ଚିନ୍ତଯା ଵର୍ଧିତାଃ ପୁତ୍ରା ଯଥା କୁଶଲିନସ୍ତଥା। ତଵ ପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ଜୀଵନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଭରତର୍ଷଭ
ଚିନ୍ତା ଓ ଯତ୍ନରେ ଲାଲିତ ସନ୍ତାନମାନେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି; ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଥା ପରଭୃତଃ ପୁତ୍ରାନରିଷ୍ଟା ଵର୍ଧଯେତ୍ସଦା। ତଥୈଵ ପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ମମ ତ୍ଵଯା ତାତ ସୁରକ୍ଷିତାଃ
ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ପିଲାମାନେକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାଳନ କରେ, ସେପରି ମୋର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ହେ ବାପା, ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ।
କ୍ଲେଶାସ୍ତୁ ବହଵଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଥା ପ୍ରାଣାନ୍ତିକା ମଯା। ଅତଃ ପରଂ ନ ଜାନାମି କର୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ମୋ ପାଖରେ ବହୁ କଷ୍ଟ ଆସିଛି, କେତେକ ତ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଦରେ ପକାଇଦେଇଥିଲା; ଏହା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି ଜାଣିନି—ତୁମେ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ତଵ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ। ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ସ୍ଵରାଜ୍ଯସ୍ଥା ଭଵନ୍ତି ତେ
ତୁମର ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; ଅତି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ହେବ।
ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନ ଶୋକଂ କୁରୁ ମାଧଵି
ସମସ୍ତେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମାଧବୀ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାମତିଃ। ଆଦାଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ କୃଷ୍ଣାଂ କୁନ୍ତୀଂ ଚୈଵ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣା ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ,
ସଵିହାରଂ ସୁଖଂ ଜଗ୍ମୁର୍ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍। `ସୁଵର୍ଣକକ୍ଷ୍ଯାଗ୍ରୈଵେଯାନ୍ସୁଵର୍ଣାଙ୍କୁଶଭୂଷିତାନ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଥୀ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା।
ଜାମ୍ବୂନଦପରିଷ୍କାରାନ୍ପ୍ରଭିନ୍ନକରଟାମୁଖାନ୍। ଅଧିଷ୍ଠିତାନ୍ମହାମାତ୍ରୈଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରସମନ୍ଵିତାନ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ାର ମୁହଁପରି ଆକୃତି, ବଡ଼ ଅଧିକାରୀମାନେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ।
ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ରାଜା ଗଜାନାଂ ଵରଵର୍ମିଣାମ୍। ରଥାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଵୈ ସୁଵର୍ଣମଣିଚିତ୍ରିତମ୍
ରାଜା ହଜାରଟି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର୍ଚ୍ଛାଧାରୀ ହାଥୀ ଓ ହଜାରଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଦାନ କଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଜାଂ ଭାନୁମଚ୍ଚ ପଞ୍ଚାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ତଦା। ସୁଵର୍ଣପରିବର୍ହାଣାଂ ଵରଚାମରମାଲିନାମ୍
ସେ ତାଳେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାମର ଓ ମାଳା ଥିବା, ପାଞ୍ଚଟି ଚାରି-ଘୋଡ଼ା ରଥ ଦେଲେ।
ଜାତ୍ଯଶ୍ଵାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚାଶତ୍ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ନୃପଃ। ଦାସୀନାମଯୁତଂ ରାଜା ପ୍ରଦଦୌ ଵରଭୂଷଣମ୍। ତତଃ ସହସ୍ରଂ ଦାସାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ଵରଧନ୍ଵନାମ୍
ରାଜା ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ହଜାର ଭଲ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ ଓ ପରେ ହଜାରଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଦାସ ଦେଲେ।
ହୈମାନି ଶଯ୍ଯାସନବାଜନାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଚାନ୍ଯାନି ଚ ଗୋଧନାନି। ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ଵୈଵ ଦଦୌ ସ କୋଟିଂ ପାଞ୍ଚାଲରାଜଃ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ବାର୍ତନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଗୋଧନ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଦେଲେ; ପଞ୍ଚାଳରାଜା ବହୁତ ଖୁସିରେ ଏକ କୋଟି ଦେଲେ।
ଶିବିକାନାଂ ଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଵାହାନ୍ପଞ୍ଚଶତଂ ନରାନ୍
ଶତଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବିକା ଓ ପାଞ୍ଚଶତ ମାନବ ବାହକ ଦେଲେ।
ଏଵମେତାନି ପାଞ୍ଚାଲୋ ଜନ୍ଯାର୍ଥେ ପ୍ରଦଦୌ ଧନମ୍। ହରଣଂ ଚାପି ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ଜ୍ଞାତିଦେଯଂ ଚ ସୋମକଃ
ଏଭଳି ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ଦେଲେ; ସୋମକ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଓ ହରଣ ଦେଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ଯଯୌ ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ଗୃହ୍ଯ ଭାରତ। ନାନଦ୍ଯମାନୋ ବହୁଶସ୍ତୂର୍ଯଘୋଷୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ ନେଇ, ହେ ଭାରତ, ଅନେକ ତୁରୀ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୋପସ୍ଥିତାନ୍ଵୀରାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽମ୍ବିକାସୁତଃ। ପ୍ରତିଗ୍ରହାଯ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ପ୍ରେଷଯାମାସ କୌରଵାନ୍
ବୀରମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ କୌରବମାନେକୁ ପଠାଇଲେ।
ଵିକର୍ଣଂ ଚ ମହେଷ୍ଵାସଂ ଚିତ୍ରସେନଂ ଚ ଭାରତ। ଦ୍ରୋଣଂ ଚ ପରମେଷ୍ଵାସଂ ଗୌତମଂ କୃପମେଵ ଚ
ସେ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଚିତ୍ରସେନ, ହେ ଭାରତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଦ୍ରୋଣ, ଗୌତମ ଓ କୃପାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ତୈସ୍ତୈଃ ପରିଵୃତାଃ ଶୂରୈଃ ଶୋଭମାନା ମହାରଥାଃ। ନଗରଂ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ଶନୈଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁସ୍ତଦା
ସେମାନେ ସେହି ସାହସୀ ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ତାଙ୍କର ମହାନ ରଥରେ ଉଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତି ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁର ସହରକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାନାଗତାଞ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗରାସ୍ତୁ କୁତୂହଲାତ୍। ମଣ୍ଡଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତତ୍ର ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସହରବାସୀମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କଲେ।
ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପାଵକୀର୍ଣଂ ତୁ ଜଲସିକ୍ତଂ ତୁ ସର୍ଵତଃ। ଧୂପିତଂ ଦିଵ୍ଯଧୂପେନ ମଙ୍ଗଲୈଶ୍ଚାଭିସଂଵୃତମ୍
ସହରଟି ସମସ୍ତଠାରେ ଖୋଲା ଫୁଲରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା ଓ ଶୁଭ ଜିନିଷରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଥିଲା।
ପତାକୋଚ୍ଛ୍ରିତମାଲ୍ଯଂ ଚ ପୁରମପ୍ରତିମଂ ବଭୌ। ଶଙ୍ଖଭେରୀନିନାଦୈଶ୍ଚ ନାନାଵାଦିତ୍ରନିସ୍ଵନୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ତୁଳନାହୀନ ସହରଟି ଶଂଖ, ଭେରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା।