ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯ ତ୍ଵଯା ସଂବନ୍ଧମେଯିଵାନ୍। କୃତାର୍ଥଂ ମନ୍ଯତେତ୍ମାନଂ ତଥା ସର୍ଵେଽପି କୌରଵାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ କୌରବ ତୁମ ସହ ବାନ୍ଧବ୍ୟ ହେବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଟେ, ପାଞ୍ଚାଳୀ। ସେମାନେ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ନିଜ ଜୀବନର ସଫଳତା ଭାବେ ମନେ କରୁଛନ୍ତି।
ନ ତଥା ରାଜ୍ଯସଂପ୍ରାପ୍ତିସ୍ତେଷାଂ ପ୍ରୀତିକରୀ ମତା। ଯଥା ସଂବନ୍ଧକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଜ୍ଞସେନ ତ୍ଵଯା ସହ
ଏହି ବାନ୍ଧବ୍ୟ ହାସଲ କରିବାରେ, ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବା ତୁଳନାରେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଛି, ଯଜ୍ଞସେନ ପୁତ୍ରୀ, ତୁମ ସହ ସମ୍ପର୍କ ହେବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ପ୍ରୀତିଦାୟକ।
ଏତଦ୍ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ଭଵାନ୍ପ୍ରସ୍ଥାପଯତୁ ପାଣ୍ଡଵାନ୍। ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ହି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ତ୍ଵରନ୍ତି କୁରଵୋ ଭୃଶମ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆପଣ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇବାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, କାରଣ କୁରୁବଂଶୀମାନେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ।
ଵିପ୍ରୋଷିତା ଦୀର୍ଘକାଲମେତେ ଚାପି ନରର୍ଷଭାଃ। ଉତ୍ସୁକା ନଗରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଥା ପୃଥା
ଏହି ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଶରୁ ବାହାରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଓ ପୃଥା ମଧ୍ୟ ନଗରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହେବେ।
କୃଷ୍ଣାମପି ଚ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ସର୍ଵାଃ କୁରୁଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ତେ ପୁରଂ ଚ ଵିଷଯାଶ୍ଚ ନଃ
ସମସ୍ତ କୁରୁବଂଶୀ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ପାଞ୍ଚାଳୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଆମର ନଗର ଓ ଦେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ସ ଭଵାନ୍ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାମାଜ୍ଞାପଯତୁ ମା ଚିରମ୍। ଗମନଂ ସହଦାରାଣାମେତଦତ୍ର ମତଂ ମମ
ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ଆପଣ ବିଳମ୍ବ ନକରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହା ମୋର ମତ।
ନିସୃଷ୍ଟେଷୁ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ମହାତ୍ମସୁ। ତତୋଽହଂ ପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଗାନ୍। ଆଗମିଷ୍ଯନ୍ତି କୌନ୍ତେଯାଃ କୁନ୍ତୀ ଚ ସହ କୃଷ୍ଣଯା
ରାଜା, ଆପଣ ଯଦି ଏହି ମହାନ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ପଠାଇଦେବେ, ତେବେ ମୁଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦୂତ ପଠାଇବି; କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ, କୁନ୍ତୀ ଓ କୃଷ୍ଣା ସହ ଆସିଯିବେ।
ଏଵମେତନ୍ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଯଥାତ୍ଥ ଵିଦୁରାଦ୍ଯ ମାମ୍। ମମାପି ପରମୋ ହର୍ଷଃ ସଂବନ୍ଧେଽସ୍ମିନ୍କୃତେ ପ୍ରଭୋ
ବିଦୁର, ତୁମେ ଆଜି ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଠିକ୍ ଅଟେ। ଏହି ବାନ୍ଧବ୍ୟ ହେବାରେ ମୋର ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ହେଉଛି, ପ୍ରଭୁ।
ଗମନଂ ଚାପି ଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଦୃଢମେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ନ ତୁ ତାଵନ୍ମଯା ଯୁକ୍ତମେତଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ସ୍ଵଯଂ ଗିରା
ଏହି ମହାନ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କରିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ନିଜେ ମୁଖରେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଦା ତୁ ମନ୍ଯତେ ଵୀରଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚୈଵ ଯମୌ ଚ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ
ଯେତେବେଳେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଯାତ୍ରାକୁ ଉଚିତ୍ ଭାବେ ମନେ କରିବେ,
ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ଧର୍ମଜ୍ଞୌ ତଦା ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଏତୌ ହି ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଵେଷାଂ ପ୍ରିଯହିତେ ରତୌ
ଏବଂ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ମନେ କରିବେ, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ; କାରଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ପୁରୁଷସିଂହ ସେମାନଙ୍କ ଭଲ ଓ ସୁଖରେ ଲାଗି ରହନ୍ତି।
ପରଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵେ ସହାନୁଗାଃ। ଯଥା ଵକ୍ଷ୍ଯସି ନଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ତତ୍କରିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ରାଜା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛୁ; ଆପଣ ଯାହା ପ୍ରେମରେ କହିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାସୁଦେଵୋ ଗମନଂ ରୋଚତେ ମମ। ଯଥା ଵା ମନ୍ଯତେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଃ ସର୍ଵଧର୍ମଵିତ୍
ତାପରେ ବାସୁଦେବ କହିଲେ: 'ମୋତେ ଯାତ୍ରା ଭଲ ଲାଗିଲା; ଯେପରି ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଭାବିଛନ୍ତି, ସେପରି।'
ଯଥୈଵ ମନ୍ଯତେ ଵୀରୋ ଦାଶାର୍ହଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ପ୍ରାପ୍ତକାଲଂ ମହାବାହୁଃ ସା ବୁଦ୍ଧିର୍ନିଶ୍ଚିତା ମମ
ଯେପରି ଦାଶାର୍ହ, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଳଶାଳୀ, ଏହାକୁ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ମନ ନିଶ୍ଚିତ।
ଯଥୈଵ ହି ମହାଭାଗାଃ କୌନ୍ତେଯା ମମ ସାଂପ୍ରତମ୍। ତଥୈଵ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରା ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ସମୟରେ ଯେପରି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ମୋର, ସେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଅଟେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ତଦ୍ଧ୍ଯାଯତି କୌନ୍ତେଯଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଯଥୈଷାଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ଶ୍ରେଯୋ ଧ୍ଯାଯତି କେଶଵଃ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯେପରି ତାଙ୍କ ଭଲ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କେଶବ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ମନ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପୃଥାଯାସ୍ତୁ ତତୋ ଵେଶ୍ମ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାମତିଃ। ପାଦୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୃଥାଯାସ୍ତୁ ଶିରସା ଚ ମହୀଂ ଗତଃ
ତାପରେ ସେ ମହାମତି ପୃଥାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପୃଥାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୂମିରେ ଲୁହେଇଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦେଵରଂ କୁନ୍ତୀ ଶୁଶୋଚ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଦେବରଙ୍କୁ ଦେଖି କୁନ୍ତୀ ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜତୁଗୃହେ ମୃତାଃ ପ୍ରତ୍ଯାଗତାସ୍ତଥା। କୂର୍ମୀ ଚିନ୍ତଯତେ ପୁତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ଵା ତତ୍ର ସଂମତା
ତୁମର କୃପାରେ ଲାଖା ଘରରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିଛନ୍ତି; ଯେପରି ଏକ କଚ୍ଛପୀ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ମନେ କରେ, ସେପରି ଏହି ଘଟଣାକୁ ମଧ୍ୟ ଧରାଯାଉଛି।
ଚିନ୍ତଯା ଵର୍ଧିତାଃ ପୁତ୍ରା ଯଥା କୁଶଲିନସ୍ତଥା। ତଵ ପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ଜୀଵନ୍ତି ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଭରତର୍ଷଭ
ଚିନ୍ତା ଓ ଯତ୍ନରେ ଲାଲିତ ସନ୍ତାନମାନେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି; ତୁମର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅମାନେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଥା ପରଭୃତଃ ପୁତ୍ରାନରିଷ୍ଟା ଵର୍ଧଯେତ୍ସଦା। ତଥୈଵ ପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ମମ ତ୍ଵଯା ତାତ ସୁରକ୍ଷିତାଃ
ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ପିଲାମାନେକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାଳନ କରେ, ସେପରି ମୋର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ, ହେ ବାପା, ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ।
କ୍ଲେଶାସ୍ତୁ ବହଵଃ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଥା ପ୍ରାଣାନ୍ତିକା ମଯା। ଅତଃ ପରଂ ନ ଜାନାମି କର୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ମୋ ପାଖରେ ବହୁ କଷ୍ଟ ଆସିଛି, କେତେକ ତ ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆପଦରେ ପକାଇଦେଇଥିଲା; ଏହା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି ଜାଣିନି—ତୁମେ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ତଵ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ। ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ସ୍ଵରାଜ୍ଯସ୍ଥା ଭଵନ୍ତି ତେ
ତୁମର ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ; ଅତି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ହେବ।
ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ନ ଶୋକଂ କୁରୁ ମାଧଵି
ସମସ୍ତେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମାଧବୀ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାମତିଃ। ଆଦାଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ କୃଷ୍ଣାଂ କୁନ୍ତୀଂ ଚୈଵ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଦୁର, ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣା ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ,
ସଵିହାରଂ ସୁଖଂ ଜଗ୍ମୁର୍ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍। `ସୁଵର୍ଣକକ୍ଷ୍ଯାଗ୍ରୈଵେଯାନ୍ସୁଵର୍ଣାଙ୍କୁଶଭୂଷିତାନ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ନାଗସାହ୍ବୟ ନାମକ ସହରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଥୀ ଦଣ୍ଡ ଥିଲା।
ଜାମ୍ବୂନଦପରିଷ୍କାରାନ୍ପ୍ରଭିନ୍ନକରଟାମୁଖାନ୍। ଅଧିଷ୍ଠିତାନ୍ମହାମାତ୍ରୈଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରସମନ୍ଵିତାନ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘଡ଼ାର ମୁହଁପରି ଆକୃତି, ବଡ଼ ଅଧିକାରୀମାନେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ।
ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ରାଜା ଗଜାନାଂ ଵରଵର୍ମିଣାମ୍। ରଥାନାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଵୈ ସୁଵର୍ଣମଣିଚିତ୍ରିତମ୍
ରାଜା ହଜାରଟି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର୍ଚ୍ଛାଧାରୀ ହାଥୀ ଓ ହଜାରଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ରଥ ଦାନ କଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଜାଂ ଭାନୁମଚ୍ଚ ପଞ୍ଚାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ତଦା। ସୁଵର୍ଣପରିବର୍ହାଣାଂ ଵରଚାମରମାଲିନାମ୍
ସେ ତାଳେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚାମର ଓ ମାଳା ଥିବା, ପାଞ୍ଚଟି ଚାରି-ଘୋଡ଼ା ରଥ ଦେଲେ।
ଜାତ୍ଯଶ୍ଵାନାଂ ଚ ପଞ୍ଚାଶତ୍ସହସ୍ରଂ ପ୍ରଦଦୌ ନୃପଃ। ଦାସୀନାମଯୁତଂ ରାଜା ପ୍ରଦଦୌ ଵରଭୂଷଣମ୍। ତତଃ ସହସ୍ରଂ ଦାସାନାଂ ପ୍ରଦଦୌ ଵରଧନ୍ଵନାମ୍
ରାଜା ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ହଜାର ଭଲ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀ ଓ ପରେ ହଜାରଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଦାସ ଦେଲେ।