ଯସ୍ଯା ନୈତନ୍ତଵାଃ ପଞ୍ଚ ପତଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭାଃ। ବଭୂଵୁଃ ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସର୍ଵୈଃ ସମୁଦିତା ଗୁଣୈଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ର, କ୍ଷତ୍ରିୟମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ଓ ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ପତି ହେଲେ।
ତେଷାମେକାଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ରାଜ୍ଞାମୌଶୀନରୀ ଶୁଭା। ଭୌମାଶ୍ଵୀ ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଥାରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା
ଉଶୀନରଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ନାମେ, ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ରାଜାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଏମିତି ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ପଞ୍ଚଭ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଧା ପଞ୍ଚ ଦାଯାଦାନ୍ସା ଵ୍ଯଜାଯତ। ତେଭ୍ଯୋ ନୈତନ୍ତଵେଭ୍ଯସ୍ତୁ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵୈ ତଦା
ସେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜନ୍ମଦେଲେ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏହି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଦେଲେ।
ପୃଥଗାଖ୍ଯାଽଭଵତ୍ତେଷାଂ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ପଞ୍ଚଧା ଭୁଵି। ଯଥାଵତ୍କୀର୍ତ୍ଯମାନାଂସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁ ମେ ରାଜସତ୍ତମ
ସେମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କିପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସାଲ୍ଵେଯାଃ ଶୂରସେନାଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନାଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ। ତିନ୍ଦୁସାରାତିସାରାଶ୍ଚ ଵଂଶା ଏଷାଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର—ଏହିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ।
ଏଵମେକାଽଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ଭୌମାଶ୍ଵୀ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତା। ତଥୈଵ ଦ୍ରୁପଦୈଷା ତେ ସୁତା ଵୈ ଦେଵରୂପିଣୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିହିତା ପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଷତ୍ଯନିନ୍ଦିତା
ଏଭଳି ଭୌମାଶ୍ୱୀ, ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଦ୍ରୁପଦ, ତୁମର କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା, ଦେବତା ସଦୃଶ ଓ ନିର୍ମଳ, ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଆସୀତ୍ତପୋଵଂନେ କାଚିଦୃଷେଃ କନ୍ଯା ମହାତ୍ମନଃ। ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ପତିଂ ସା ତୁ କନ୍ଯା ରୂପଵତୀ ସତୀ
ଏକ ସମୟରେ ତପୋବନରେ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସେ ରୂପବତୀ ଓ ସତୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପତି ମିଳିଲାନି।
ତୋଷଯାମାସ ତପସା ସା କିଲୋଗ୍ରେଣ ଶଙ୍କରମ୍। ତାମୁଵାଚେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତୋ ଵୃଣୁ କାମମିତି ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ତାପସ୍ୟାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ନିଜେ ବାଛ।'
ସୈଵମୁକ୍ତାଽବ୍ରଵୀତ୍କନ୍ଯା ଦେଵଂ ଵରଦମୀଶ୍ଵରମ୍। ପତିଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତମିଚ୍ଛାମୀତି ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ କନ୍ୟା ପୁନିପୁନି ଭଗବାନ୍ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତି ଚାହେଁ।'
ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ସ ଦେଵେଶସ୍ତଂ ଵରଂ ପ୍ରୀତମାନସଃ। ପଞ୍ଚ ତେ ପତଯୋ ଭଦ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀତି ଶଙ୍କରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—'ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ତୁମ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ହେବେ।' ଏହିପରି ଶିବ କହିଲେ।
ସା ପ୍ରସାଦଯତୀ ଦେଵମିଦଂ ଭୂଯୋଽଭ୍ଯଭାଷତ। ଏକଂ ପତିଂ ଗୁଣୋପେତଂ ତ୍ଵତ୍ତୋଽର୍ହାମୀତି ଶଙ୍କର
ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପୁଣି କହିଲେ: 'ହେ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ଯେତେକି ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଗୁଣମୟ ଏକ ଭର୍ତ୍ତା ଦିଅ.'
ତାଂ ଦେଵଦେଵଃ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶୁଭଂ ଵଚଃ। ପଞ୍ଚକୃତ୍ଵସ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତୋଽହଂ ପତିଂ ଦେହୀତି ଵୈ ପୁନଃ
ଭଗବାନ ଦେବଦେବୀ, ଅନ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ପୁଣି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମେ ପାଞ୍ଚଥର ମୋତେ ଏକ ଭର୍ତ୍ତା ଦିଅ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିଛ.'
ତତ୍ତଥା ଭଵିତା ଭଦ୍ରେ ଵଚସ୍ତଦ୍ଭଦ୍ରମସ୍ତୁ ତେ। ଦେହମନ୍ଯଂ ଗତାଯାସ୍ତେ ସର୍ଵମେତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି ହେବ, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେବ, ସବୁ କଥା ସେତେବେଳେ ଘଟିବ।
ଦ୍ରୁପଦୈଷା ହି ସା ଜଜ୍ଞେ ସୁତା ଵୈ ଦେଵରୂପିଣୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିହିତା ପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଷତ୍ଯନିନ୍ଦିତା
ସେଇ ଦେବୀ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦେବତା ସଦୃଶ ରୂପ ଥିଲା। ପୃଷତର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କୃଷ୍ଣା ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସୈଵ ନାଲାଯନୀ ଭୂତ୍ଵା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି। ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯଂ ପତିମାସ୍ଥାଯ ଶିଵାଦ୍ଵରମଭୀପ୍ସତୀ
ସେ ଏହି ଭୂମିରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ନାଳାୟନୀ ହୋଇ, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଶିବଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଦୟା ପାଇବାକୁ ଆଶା କଲେ।
ଏତଦ୍ଦେଵରହସ୍ଯଂ ତେ ଶ୍ରାଵିତଂ ରାଜସତ୍ତମ। ନାଖ୍ଯାତଵ୍ଯଂ କସ୍ଯଚିଦ୍ଵୈ ଦେଵଗୁହ୍ଯମିଦଂ ଯତଃ
ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହା ଦେବତାଙ୍କର ରହସ୍ୟ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ରୀଃ ପାଣ୍ଡଵାର୍ଥଂ ତୁ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ମହାମଖେ। ସେହ ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋ ଘୋରଂ ଦୁହିତୃତ୍ଵଂ ତଵାଗତା
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରୀ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏଠାରେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ତୁମ ଝିଅ ଭାବେ ଆସିଲେ।
ସୈଷା ଦେଵୀ ରୁଚିରା ଦେଵଜୁଷ୍ଟା ପଞ୍ଚାନାମେକା ସ୍ଵକୃତେନେହ କର୍ମଣା। ସୃଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵପତ୍ନୀ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜନ୍ଦ୍ରୁପଦେଷ୍ଟଂ କୁରୁଷ୍ଵ
ଏହି ଦେବୀ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରିୟ, ସ୍ୱୟଂ କର୍ମରେ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ରାଜା, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଅଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ତେ ମହର୍ଷେ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ଯତିତଂ ସଂଵିଧାତୁମ୍। ନ ଵୈ ଶକ୍ଯଂ ଵିହିତସ୍ଯାପଯାନଂ ତଦେଵେଦମୁପପନ୍ନଂ ଵିଧାନମ୍
ହେ ମହାଋଷି, ତୁମେ ଏହି କଥା କହିନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହା ବଦଳାଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।
ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଗ୍ରନ୍ଥିରନିଵର୍ତନୀଯଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା ଵିହିତଂ ତେନ କିଂଚିତ୍। କୃତଂ ନିମିତ୍ତମିହ ନୈକହେତୋ- ସ୍ତଦେଵେଦମୁପନ୍ନଂ ଵିଧାନମ୍
ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ କେବେ ବଦଳାଯିବା ନୁହେଁ। ନିଜ କର୍ମରେ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା ହେବାକୁ ହିଁ ପଡ଼େ। ଏଠି ଏକ ମାତ୍ର କାରଣ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଛି।
ଯଥୈଵ କୃଷ୍ଣୋକ୍ତଵତୀ ପୁରସ୍ତା- ନ୍ନୈକାନ୍ପତୀନ୍ମେ ଭଗଵାନ୍ଦଦାତୁ। ସ ଚାପ୍ଯେଵଂ ଵରମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତାଂ ଦେଵୋ ହି ଵେତ୍ତା ପରମଂ ଯଦତ୍ର
ଯେପରି କୃଷ୍ଣା ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ, 'ଭଗବାନ ମୋତେ ଅନେକ ଭର୍ତ୍ତା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ', ତଥାପି ଦେବତା କହିଥିଲେ, 'ଏହି ଦୟା ଦିଆଯାଉ'—ଦେବତା ଏହି ବିଷୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।
ଯଦି ଚୈଵଂ ଵିହିତଃ ଶଙ୍କରେଣ ଧର୍ମୋଽଧର୍ମୋ ଵା ନାତ୍ର ମମାପରାଧଃ। ଗୃହ୍ଣନ୍ତ୍ଵିମେ ଵିଧିତତ୍ପାଣିମସ୍ଯା ଯଥୋପଜୋଷଂ ଵିହିତୈଷାଂ ହି କୃଷ୍ଣା
ଯଦି ଏହା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଏହା ଠିକ୍ କିମ୍ବା ଭୁଲ୍, ଏଠାରେ ମୋର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଯାହା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେମାନେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରକାରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ହାତ ଧରନ୍ତୁ।
ନାଯଂ ଵିଧିର୍ମାନୁଷାଣାଂ ଵିଵାହେ ଦେଵା ହ୍ଯେତେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଚାପି ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ। ପ୍ରାକ୍କର୍ମଣଃ ସୁକୃତାତ୍ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ପଞ୍ଚାନାଂ ଭାର୍ଯା ଦେଵଦେଵପ୍ରସାଦାତ୍
ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାନବମାନେଙ୍କ ବିବାହର ନିୟମ ନୁହେଁ। ଏମାନେ ଦେବତା, ଡ୍ରୌପଦୀ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସୁକୃତ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା।
ତେଷାମେଵାଯଂ ଵିହିତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଵିଵାହୋ ଯଥା ହ୍ଯେଷ ଦ୍ରୌପଦୀପାଣ୍ଡଵାନାମ୍। ଅନ୍ଯେଷାଂ ନୃଣାଂ ଯୋଷିତାଂ ଚ ନ ଧର୍ମଃ ସ୍ଯାନ୍ମାନଵୋକ୍ତୋ ନରେନ୍ଦ୍ର
ଏହି ବିବାହ କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଯେପରି ଡ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ମାନବ ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ହେ ରାଜା।
ତତ ଆଜଗ୍ମତୁସ୍ତତ୍ର ତୌ ଵ୍ଯାସଦ୍ରୁପଦାଵୁଭୌ। କୁନ୍ତୀ ସପୁତ୍ରା ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଷତଃ। ତତୋ ଦ୍ଵୈପାଯନଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଥାଗମତ୍
ତାପରେ ବ୍ୟାସ ଓ ଡ୍ରୁପଦ ଦୁଇଜଣ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ଓ ପୃଷତପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଥିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱୈପାୟନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଭଗଵାନ୍ଧର୍ମରାଜ- ମଦ୍ଯୈଵ ପୁଣ୍ଯେଽହନି ପାଣ୍ଡଵେଯ। ପୁଣ୍ଯେ ପୁଷ୍ଯେ ଯୋଗମୁପୈତି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ପାଣିଂ କୃଷ୍ଣାଯାସ୍ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣାଦ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସହ ଯୋଗ ପାଉଛି, ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଆଜି କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ହାତ ଧର।'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମରାଜଂ ଭୀମାଦୀନପ୍ଯଭାଷତ
ଏପରି କହି ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ, ସେ ଭୀମ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
କ୍ରମେଣ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପାଣିଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ତୁ ପାଣିଭିଃ। ଏଵମେଵ ମଯା ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟମେତତ୍ପୁରାଽନଘାଃ
'ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସଦୃଶ ଏମାନେ ପାଳିକ୍ରମେ ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତୁ। ଏହି ସବୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଛି, ହେ ନିର୍ମଳମନା।'
ତତୋ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନଃ ସପୁତ୍ରୋ ଜନ୍ଯାର୍ଥଣୁକ୍ତଂ ବହୁ ତତ୍ତଦଗ୍ର୍ଯମ୍। 'ସମର୍ଥଯାମାସ ମହାନୁଭାଵୋ ହୃଷ୍ଟଃ ସପୁତ୍ରଃ ସହବନ୍ଧୁଵର୍ଗଃ।' ସମାନଯାମାସ ସୁତାଂ ଚ କୃଷ୍ଣା- ମାପ୍ଲାଵ୍ଯ ରତ୍ନୈର୍ବହୁଭିର୍ଵିଭୂଷ୍ଯ
ତାପରେ ରାଜା ଯଜ୍ଞସେନ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ବିବାହ ପାଇଁ ଚାହିଦା ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ଉପହାରକୁ ଆନନ୍ଦରେ ମଞ୍ଜୁର କଲେ। ସେ, ପୁଅ ଓ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କ ସହ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଡାକି ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ପିନ୍ଧାଇ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ସୁହୃଦୋ ନୃପସ୍ଯ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସହିତା ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଵାହଂ ପରମପ୍ରତୀତା ଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚ ପୌରାଶ୍ଚ ଯଥାପ୍ରଧାନାଃ
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଏହି ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ବଡ଼ ଆଶା ନେଇ ଏକଠା ହେଲେ। ଏହା ସହ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନାଗରିକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।