ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈରଜୋଭିଃ ସୁଗନ୍ଧୈ- ର୍ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚାଗ୍ର୍ଯୈଃ ଶୋଭମାନାନତୀଵ। ସାକ୍ଷାତ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାନ୍ଵା ଵସୂଂଶ୍ଚାପି ରୁଦ୍ରା- ନାଦିତ୍ଯାନ୍ଵା ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନାନ୍
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗୁଥିଲେ—ଯେପରି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ବା ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ତାନ୍ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରାନଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯାଭିରୂପା- ତ୍ର୍ଶକ୍ରାତ୍ମଜଂ ଚେନ୍ଦ୍ରରୂପଂ ନିଶମ୍ଯ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦୋ ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଂ ମାଯାଂ ତାମଵେକ୍ଷ୍ଯାପ୍ରମେଯାମ୍
ସେହି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ, ଶୋଭାବାନ୍ ଦେଖି, ଏବଂ ସବ୍ୟସାଚୀ ଇନ୍ଦ୍ର ରୂପ ଅଟୁଟ ଶୁଣି, ରାଜା ଦ୍ରୁପଦ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ସେଇ ଅପରିମିତ ଦିବ୍ୟ ମାୟା ଦେଖି।
ତାଂ ଚୈଵାଗ୍ର୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମତିରୂପଯୁକ୍ତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ସାକ୍ଷାତ୍ସୋମଵହ୍ନିପ୍ରକାଶାମ୍। ଯୋଗ୍ଯାଂ ତେଷାଂ ରୂପତେଜୋଯଶୋଭିଃ ପତ୍ନୀ ମତ୍ଵା ହୃଷ୍ଟଵାନ୍ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଓ ଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ଆଭା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କର ରୂପ, ତେଜ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏହା ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଭାବିଲେ।
ସ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯରୂପଂ ଜଗ୍ରାହ ପାଦୌ ସତ୍ଯଵତ୍ଯାଃ ସୁତସ୍ଯ। ନୈତଚ୍ଚିତ୍ରଂ ପରମର୍ଷେ ତ୍ଵଯୀତି ପ୍ରସନ୍ନଚେତାଃ ସ ଉଵାଚ ଚୈନମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। ଶାନ୍ତ ମନେ ସେ କହିଲେ, 'ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ଇଦଂ ଚାପି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ତନ୍ନିବୋଧ ଚ ଭୂମିମ। କୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ନୃପର୍ଷୀଣାଂ ପୂର୍ଵେଷାଂ ଦାରକର୍ମଣି
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହିବି, ଭୂମିପତି, ଯାହା ପୂର୍ବତନ ରାଜାମୁନିମାନେ ବିବାହ ପ୍ରଥା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।
ନିତନ୍ତୁର୍ନାମ ରାଜର୍ଷିର୍ବଭୂଵ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତଃ। ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରା ମହେଷ୍ଵାସା ବଭୂଵୁଃ ପଞ୍ଚ ଭୂମିତାଃ
ନିତନ୍ତୁ ନାମକ ଜଣେ ରାଜାମୁନି ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର।
ସାଲ୍ଵେଯଃ ଶୂରସେନଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ତିନ୍ଦୁସାରୋଽତିସାରଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ କ୍ରତୁଯାଜିନଃ
ସେମାନେ ହେଲେ—ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ପ୍ରବଳ ଶ୍ରୁତସେନ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର; ସମସ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା।
ନାତିଚକ୍ରମୁରନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂଵଦାଃ। ଅନୀର୍ଷ୍ଯଵୋ ଧର୍ମଵିଦଃ ସୌମ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରିଯକରାଃ
ସେମାନେ କେବେ ଏକାଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁନଥିଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ସଦା ମିଠା କଥା କହୁଥିଲେ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଥିଲାନି, ଧର୍ମ ଜାଣୁଥିଲେ, ମୃଦୁ ଓ ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଏତାନ୍ନୈତନ୍ତଵାନ୍ପଞ୍ଚ ଶିବିପୁତ୍ରୀ ସ୍ଵଯଂଵରେ। ଅଵାପ ସ୍ଵପତୀନ୍ଵୀରାନ୍ଭୌମାଶ୍ଵୀ ମନୁଜାଧିପାନ୍
ଶିବିଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ବାଛିଲେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୀର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଭୂମିର ଶାସକ।
ଵୀଣେଵ ମଧୁରାରାଵା ଗାନ୍ଧର୍ଵସ୍ଵରମୂର୍ଚ୍ଛିତା। ଉତ୍ତମା ସର୍ଵନାରୀଣାଂ ଭୌମାଶ୍ଵୀ ହ୍ଯଭଵତ୍ତଦା
ମଧୁର ସ୍ୱର ଭରିଥିବା ବୀଣା ପରି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ରାଗରେ ମିଶିଥିବା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।
ଯସ୍ଯା ନୈତନ୍ତଵାଃ ପଞ୍ଚ ପତଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭାଃ। ବଭୂଵୁଃ ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସର୍ଵୈଃ ସମୁଦିତା ଗୁଣୈଃ
ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ର, କ୍ଷତ୍ରିୟମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ଓ ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ପତି ହେଲେ।
ତେଷାମେକାଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ରାଜ୍ଞାମୌଶୀନରୀ ଶୁଭା। ଭୌମାଶ୍ଵୀ ନାମ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଥାରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା
ଉଶୀନରଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା, ଭୌମାଶ୍ୱୀ ନାମେ, ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ରାଜାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଏମିତି ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ।
ପଞ୍ଚଭ୍ଯଃ ପଞ୍ଚଧା ପଞ୍ଚ ଦାଯାଦାନ୍ସା ଵ୍ଯଜାଯତ। ତେଭ୍ଯୋ ନୈତନ୍ତଵେଭ୍ଯସ୍ତୁ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵୈ ତଦା
ସେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପାଞ୍ଚ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜନ୍ମଦେଲେ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏହି ନିତନ୍ତୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଦେଲେ।
ପୃଥଗାଖ୍ଯାଽଭଵତ୍ତେଷାଂ ଭ୍ରାତୄଣାଂ ପଞ୍ଚଧା ଭୁଵି। ଯଥାଵତ୍କୀର୍ତ୍ଯମାନାଂସ୍ତାଞ୍ଛୃଣୁ ମେ ରାଜସତ୍ତମ
ସେମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କିପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସାଲ୍ଵେଯାଃ ଶୂରସେନାଶ୍ଚ ଶ୍ରୁତସେନାଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ। ତିନ୍ଦୁସାରାତିସାରାଶ୍ଚ ଵଂଶା ଏଷାଂ ନୃପୋତ୍ତମ
ସାଲ୍ବେୟ, ଶୂରସେନ, ଶ୍ରୁତସେନ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଟିନ୍ଦୁସାର ଓ ଅତିସାର—ଏହିମାନେ ସେମାନଙ୍କ ବଂଶ।
ଏଵମେକାଽଭଵଦ୍ଭାର୍ଯା ଭୌମାଶ୍ଵୀ ଭୁଵି ଵିଶ୍ରୁତା। ତଥୈଵ ଦ୍ରୁପଦୈଷା ତେ ସୁତା ଵୈ ଦେଵରୂପିଣୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିହିତା ପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଷତ୍ଯନିନ୍ଦିତା
ଏଭଳି ଭୌମାଶ୍ୱୀ, ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଦ୍ରୁପଦ, ତୁମର କନ୍ୟା କୃଷ୍ଣା, ଦେବତା ସଦୃଶ ଓ ନିର୍ମଳ, ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଆସୀତ୍ତପୋଵଂନେ କାଚିଦୃଷେଃ କନ୍ଯା ମହାତ୍ମନଃ। ନାଧ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ପତିଂ ସା ତୁ କନ୍ଯା ରୂପଵତୀ ସତୀ
ଏକ ସମୟରେ ତପୋବନରେ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସେ ରୂପବତୀ ଓ ସତୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପତି ମିଳିଲାନି।
ତୋଷଯାମାସ ତପସା ସା କିଲୋଗ୍ରେଣ ଶଙ୍କରମ୍। ତାମୁଵାଚେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତୋ ଵୃଣୁ କାମମିତି ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ତାପସ୍ୟାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ନିଜେ ବାଛ।'
ସୈଵମୁକ୍ତାଽବ୍ରଵୀତ୍କନ୍ଯା ଦେଵଂ ଵରଦମୀଶ୍ଵରମ୍। ପତିଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତମିଚ୍ଛାମୀତି ପୁନଃପୁନଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ କନ୍ୟା ପୁନିପୁନି ଭଗବାନ୍ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପତି ଚାହେଁ।'
ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ସ ଦେଵେଶସ୍ତଂ ଵରଂ ପ୍ରୀତମାନସଃ। ପଞ୍ଚ ତେ ପତଯୋ ଭଦ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀତି ଶଙ୍କରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—'ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ତୁମ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ପତି ହେବେ।' ଏହିପରି ଶିବ କହିଲେ।
ସା ପ୍ରସାଦଯତୀ ଦେଵମିଦଂ ଭୂଯୋଽଭ୍ଯଭାଷତ। ଏକଂ ପତିଂ ଗୁଣୋପେତଂ ତ୍ଵତ୍ତୋଽର୍ହାମୀତି ଶଙ୍କର
ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପୁଣି କହିଲେ: 'ହେ ଶଙ୍କର, ମୁଁ ଯେତେକି ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଗୁଣମୟ ଏକ ଭର୍ତ୍ତା ଦିଅ.'
ତାଂ ଦେଵଦେଵଃ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶୁଭଂ ଵଚଃ। ପଞ୍ଚକୃତ୍ଵସ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତୋଽହଂ ପତିଂ ଦେହୀତି ଵୈ ପୁନଃ
ଭଗବାନ ଦେବଦେବୀ, ଅନ୍ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ପୁଣି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମେ ପାଞ୍ଚଥର ମୋତେ ଏକ ଭର୍ତ୍ତା ଦିଅ ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରିଛ.'
ତତ୍ତଥା ଭଵିତା ଭଦ୍ରେ ଵଚସ୍ତଦ୍ଭଦ୍ରମସ୍ତୁ ତେ। ଦେହମନ୍ଯଂ ଗତାଯାସ୍ତେ ସର୍ଵମେତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହିପରି ହେବ, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେବ, ସବୁ କଥା ସେତେବେଳେ ଘଟିବ।
ଦ୍ରୁପଦୈଷା ହି ସା ଜଜ୍ଞେ ସୁତା ଵୈ ଦେଵରୂପିଣୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ଵିହିତା ପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣା ପାର୍ଷତ୍ଯନିନ୍ଦିତା
ସେଇ ଦେବୀ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦେବତା ସଦୃଶ ରୂପ ଥିଲା। ପୃଷତର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କୃଷ୍ଣା ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସୈଵ ନାଲାଯନୀ ଭୂତ୍ଵା ରୂପେଣାପ୍ରତିମା ଭୁଵି। ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯଂ ପତିମାସ୍ଥାଯ ଶିଵାଦ୍ଵରମଭୀପ୍ସତୀ
ସେ ଏହି ଭୂମିରେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ନାଳାୟନୀ ହୋଇ, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଶିବଙ୍କ ଠାରୁ ଏକ ଦୟା ପାଇବାକୁ ଆଶା କଲେ।
ଏତଦ୍ଦେଵରହସ୍ଯଂ ତେ ଶ୍ରାଵିତଂ ରାଜସତ୍ତମ। ନାଖ୍ଯାତଵ୍ଯଂ କସ୍ଯଚିଦ୍ଵୈ ଦେଵଗୁହ୍ଯମିଦଂ ଯତଃ
ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏହା ଦେବତାଙ୍କର ରହସ୍ୟ, କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ରୀଃ ପାଣ୍ଡଵାର୍ଥଂ ତୁ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ମହାମଖେ। ସେହ ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋ ଘୋରଂ ଦୁହିତୃତ୍ଵଂ ତଵାଗତା
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରୀ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏଠାରେ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ତୁମ ଝିଅ ଭାବେ ଆସିଲେ।
ସୈଷା ଦେଵୀ ରୁଚିରା ଦେଵଜୁଷ୍ଟା ପଞ୍ଚାନାମେକା ସ୍ଵକୃତେନେହ କର୍ମଣା। ସୃଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵପତ୍ନୀ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜନ୍ଦ୍ରୁପଦେଷ୍ଟଂ କୁରୁଷ୍ଵ
ଏହି ଦେବୀ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରିୟ, ସ୍ୱୟଂ କର୍ମରେ ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ରାଜା, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଅଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ତେ ମହର୍ଷେ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ଯତିତଂ ସଂଵିଧାତୁମ୍। ନ ଵୈ ଶକ୍ଯଂ ଵିହିତସ୍ଯାପଯାନଂ ତଦେଵେଦମୁପପନ୍ନଂ ଵିଧାନମ୍
ହେ ମହାଋଷି, ତୁମେ ଏହି କଥା କହିନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହା ବଦଳାଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି।
ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଗ୍ରନ୍ଥିରନିଵର୍ତନୀଯଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା ଵିହିତଂ ତେନ କିଂଚିତ୍। କୃତଂ ନିମିତ୍ତମିହ ନୈକହେତୋ- ସ୍ତଦେଵେଦମୁପନ୍ନଂ ଵିଧାନମ୍
ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ କେବେ ବଦଳାଯିବା ନୁହେଁ। ନିଜ କର୍ମରେ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ତାହା ହେବାକୁ ହିଁ ପଡ଼େ। ଏଠି ଏକ ମାତ୍ର କାରଣ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଛି।